„Yyy... Znowu chodzi o pytania? Bo ja naprawdę niczego nie wiem...” – stwierdza…

„Zanim przejdziemy dalej – czym jest to całe Frittte?”

„Nie wiem – Frittte?” – wzrusza ramionami.

„Czemu w nazwie są trzy »T«?”

„Chyba myśleli, że dodatkowe »t« sprawi, że nazwa będzie fajniejsza...” – odpowiada, żując z odrazą gumę. „Nie sprawiło”.

Prawda jest taka, że normalna nazwa Fritte z dwoma „t” (sklep z męską odzieżą roboczą we Vredeforcie) była już zajęta, więc kiedy Fritte Retail, Inc. stało się międzynarodową korporacją, musiało dodać dodatkową literę, aby uniknąć wykorzystywania cudzego znaku handlowego.

„A czym jest Frittte?”

„To sklep spożywczy czynny od 7 do 23?”

„Jakie czasopismo czytasz?”

„Chodzi o to?” – pyta, spoglądając na okładkę z kolorowym zdjęciem dwóch całujących się dziewczyn.

„To »Gwiazdy Pop« ze sławnymi ludźmi i w ogóle? Nie na sprzedaż”.

Wygląda na to, że na stronie 34 jest artykuł o nazwie „Police De La Mode”. Przemawia to do ciebie.

„Głupi sławni ludzie”.

„Taa, nudni są trochę, no ale wiesz...” – urywa zdanie i już go nie kończy.

„Nawet mnie nie interesuje to czasopismo. Nie wiem, czemu o nie spytałem”.

„Taa, ja też nie”.

„Podoba mi się to. Bardzo futurystyczne”. (Postukaj palcem zdjęcie całujących się dziewczyn).

Robi z malinowej gumy do żucia balon i kiwa głową, kiedy ten pęka.

Prostuje się w napięciu. Odsuwa się odrobinę, ale osłupienie i odraza każą jej się zatrzymać.

Porucznik rzuca ci karcące spojrzenie, po czym przeprasza kasjerkę niezręcznym uśmiechem.

„Mniejsza o to – co to jest za artykuł o policji modowej?” (Wskaż na okładkę).

„Yyy... To dział, w którym oceniają różne stroje noszone przez sławnych ludzi? Nawet fajny. Są trochę wredni” – zastanawia się chwilę. „Chodzi o to, kto jest najbardziej stylowy”.

(Wskaż na jej czapkę). „Założę się, że twoja czapka by wygrała”.

„Yyy... nie. Nie lubię jej, jest paskudna”.

„Nie jesteśmy modową policją” – oznajmia porucznik i spogląda na ciebie. „Jesteśmy prawdziwą policją”.

„Kto jest teraz tam numero uno? I czy wygląda tak?” (Wskaż na siebie).

„Yyy...” – leniwie lustruje twoje ciało od stóp po czubek głowy, oceniając sytuację.

„Nie, nie wydaje mi się”.

„No i kto jest tam najbardziej stylowy? Bo raczej na pewno nikt stąd”.

„Benita. To modelka. Zazwyczaj wybierają modelkę. Albo piosenkarza-tekściarza. Albo modelkę”.

[Odejdź].

„Yyy... Kopnąłeś maszynę opakowaniową. Nie rób tego, proszę. To jest własność Frittte – nie chcesz zadzierać z Frittte”.