„Mógłbyś? Mamy sprawy grupy do omówienia”.

„Lubicie jej sztukę?”

„Och, oczywiście. Powiedziałby, że jest zdecydowanie interesująca...”

„Interesująca” – czy to nie znaczy po pinglarsku „nie mam na jej temat zdania”?

„Zaraz. Myślałem, że słowo »interesująca« to coś, co mówią ludzie, kiedy nie mają do powiedzenia nic sensownego?”

Jego towarzysz z zainteresowania otwiera szerzej oczy. Na jego ustach pojawił się chłodny uśmiech.

Jeśli to właśnie miał na myśli gość ze Związku, wspominając o teoretycznej walce, to właśnie zadałeś w niej decydujący cios.

„To nie tak, że nie mam nic do powiedzenia o sztuce Cindy. Po prostu... wciąż pracuję nad szczegółami. To skomplikowane pytania, dlatego nie należy śpieszyć się z odpowiedzią...”

Skołowałeś biednego chłopaka. Teraz musi coś powiedzieć.

„Hmm... Jej ostatnie dzieła można chyba określić jako kontrburżuazyjną kaligrafię. Rozsmakowała się w radykalnych sloganach”.

„Wielka szkoda, że nie rozwinęła teoretycznych podstaw, by tworzyć prawdziwie radykalne dzieła”.

„Myślę, że w końcu do tego dojrzeje. Wciąż poszukuje tematu dorównującego jej ambicjom”.

To jakbyś sprzedał mu mukę słowami.

(Odpuść).

Wzdycha. „To rzeczy Cindy. Ona po prostu... wprowadziła się tu kilka miesięcy temu”.

„Jestem gotowy... Porozmawiajmy o inframaterializmie”.

„Tak, przejdźmy do rzeczy”.

Jego towarzysz pochyla się do przodu, gotowy, by wtrącić się do rozmowy...

Imponuje im, że natychmiast pochyliłeś się nad najbardziej zaawansowanymi elementami teorii. Pół godziny minęło jak z bicza strzelił, lecz wy wciąż toczycie rozmowę poruszającą coraz to nowe i nieoczekiwane tematy...

Zimny powiew znad zatoki uderza o ściany Apartamentowca Półwysep. W nieomal zapomnianej części tego będącego właściwie placem budowy miejsca, budynku otoczonego zardzewiałym rusztowaniem i połaciami wyblakłego brezentu, detektyw z MOR-u dyskutuje z parą studentów o zawiłościach skomplikowanej teorii...

„...ale jeśli to prawda, że ta osoba posiada tak wielki kapitał, że dosłownie zakrzywia wokół siebie światło, to musi to oznaczać...”

„Że kapitał wytwarza swoją własną formę plazmy!”

„W »Niewinności kapitału« Puncher i Wattmann twierdzą, że komuniści muszą posiadać jak najmniej kapitału, aby ich myśli pozostały nieskażone jego wpływem...”

Lepiej się pilnuj. Nazywasz siebie komunistą, lecz mimo to zgromadziłeś w ciągu ostatnich kilku dni podejrzanie dużo kapitału. Prawie na pewno wypacza on twój sposób myślenia.

„Raz jeszcze powtarzam, że to była zwykła osoba o wysokiej wartości netto. Nie było w nim niczego fizycznie nadzwyczajnego...”

Powiew ustał. Wszystko jest nieruchome poza drobinkami unoszącej się z dzbanka z kawą pary.

„No cóż... I na tym możemy chyba zakończyć ten wieczór”.

Nie, zaraz! Czy to naprawdę może być koniec? Masz wrażenie, że dopiero dotknęliście tematu.

„Tak. To była w sumie jedna z lepszych dyskusji, jakie ostatnio przeprowadziliśmy”.

„Chwila. To tyle?”

„Co masz na myśli? Przeczytałeś lekturę i dyskutowaliśmy o niej – czego jeszcze oczekujesz od czytelniczej grupy?”

„A jeśli mam więcej pytań? No wiecie, co do komunizmu”.

„No cóż, zawsze możesz je po prostu zadać” – młodzi ludzie przez chwilę na siebie spoglądają.

„Szczerze mówiąc, pewnie nie będzie miał na to lepszej okazji”.

„Ale robi się już późno, więc może wybierz najważniejsze pytanie?”

„Kim, o co powinienem spytać?”

„Skąd mam wiedzieć, jakie pytania dotyczące komunizmu chcesz zadać, detektywie?”

„Potrzebuję chwili, żeby to przemyśleć”.

„Pośpiesz się. Rano mamy rzeczy do zrobienia”.

„Zmieniłem zdanie. Nie mam żadnych pytań”.

„Mówi, że nie ma żadnych pytań, Stebanie”.

„Jesteś tego absolutnie pewny? Komunista nie może bać się zadawania pytań tylko dlatego, że nie wie, jaką otrzyma odpowiedź”.

Innymi słowy, jeśli się teraz wycofasz, stracisz ich szacunek.

Zadaj najważniejsze pytanie dotyczące komunizmu.

Pytanie, które chcesz zadać, jest jednocześnie bardzo skomplikowane i niesamowicie proste...

Weź głęboki oddech. Najlepiej zajmij się tym po kolei.

„Jeśli komunizm jest w całości oparty o niemożliwe do udowodnienia teorie...”

Młody mężczyzna czeka cierpliwie, aż dokończysz pytanie.

„...a reszta świata zabija nas za nasze poglądy...”

„Tak?”

Powiedz to.

„...to po co to wszystko?”

Młody mężczyzna przez chwilę zastanawia się nad twoimi słowami.

Jego stworzony z ironii pancerz rozpada się na twoich oczach. Widzisz teraz jego prawdziwe ja.

Myśli o kimś...

Nieważne.

„Teoretycy Puncher i Wattmann – nie inframaterialiści, ale jednak teoretycy – twierdzą, że komunizm jest świecką wersją perykarnaskiej teologii i zastępuje wiarę w boskość wiarą w przyszłość ludzkości...”

„Muszę przyznać, że nigdy nie zrozumiałem do końca, co mieli na myśli, ale sądzę, że może odpowiedź kryje się gdzieś w tych właśnie słowach”.

„Czekaj, czy ty mówisz, że komunizm jest jakąś religią?”

„Tylko w tym bardzo konkretnym sensie. Komunizm nie kusi żądnymi obietnicami wiecznego szczęścia czy nagrody. Jedyną obietnicą, jaką składa, jest to, że przyszłość może być lepsza od przeszłości, jeśli tylko zechcemy dla niej pracować, walczyć i umrzeć”.

„Ale co jeśli ludzkość ciągle nas zawodzi?”