Pudełko z „Suwerenem” jest ciężkie i nieco niewygodne do trzymania. Potrząsasz nim lekko…

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Minus pięć punktów zwycięstwa. Jeśli suweren nie nakaże stracić za ten żałosny wynik ciebie i twojej rodziny, będziesz mógł mówić o szczęściu.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 15 punktów” – mówi ze złośliwym uśmieszkiem...

„Nie smuć się za bardzo, detektywie. Zawsze jest kolejny raz. Znaczy się, tak w przenośni. Bo nie ma mowy, żebyśmy znaleźli czas na następną rozgrywkę...”

„Tak, nigdy nie wszczynać na Insulinde wojny handlowej”.

„Nudzi mnie to już. Dokończmy tę grę później”.

„No, detektywie. To końcówka gry! Dokończmy szybko i już”.

„Dobra, dokończmy”.

Zbliża się końcowa faza gry. Co będzie twoim koronnym dziełem w roli królewskiego administratora terytorialnego?

Możesz spróbować budowy potężnej kolumny zwycięstwa lub rozpocząć wojnę handlową z porucznikiem albo wydać wszystko na stworzenie publicznego systemu edukacji dla swoich żetonowych robotników...

„Nie, mam dość”. (Zacznij chować elementy gry).

Stwórz publiczny system edukacji dla swoich robotników.

Twoje oddanie sprawie poprawienia życia robotników wydaje owoc: udaje ci się coś, czego podejmuje się niewielu graczy: tworzysz publiczny system edukacji. Masz teraz najlepiej wykształcone żetony robotnicze na świecie...

Niestety, suweren wysłał cię do lenn, abyś produkował surowce, a nie nadmiernie wykształconych obywateli gorszego sortu. Może to wpłynąć wręcz negatywnie na twoją punktację.

„Widzisz? Ostrzegałem, że inwestycja w robotników się nie zwróci”.

„Moje żetony robotnicze mają prawo do edukacji, Kim”.

„Choć to szlachetny sentyment, trudno uznać go za zwycięską strategię w grze skupiającej się na pozyskiwaniu zasobów i wyzysku...”

„W takim razie może podsumujemy wyniki?”

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Dwa punkty. Choć twoi doskonale wykształceni żetonowi robotnicy cię kochają, suweren jest ogromnie niezadowolony i odwołuje cię ze stanowiska.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 20 punktów” – mówi z umiarkowaną dumą...

„Hej, ale przynajmniej mimo wszystko grałeś tak, jak chciałeś. Już samo to jest godne pochwały”.

„Mogę się cofnąć i powtórzyć swoją turę?”

„Trochę chyba na to za późno...”

„Powiedziałeś mi, że punkty są arbitralne. Postanowiłem więc grać tak, jak mam ochotę”.

Porucznik otwiera usta, jakby chciał odpowiedzieć ostrą ripostą, po czym waha się przez moment...

„Wiesz, detektywie, jest w tym coś na swój sposób... godnego podziwu...”

Nie bez powodu niewielu graczy próbuje stworzyć swoim robotnikom publiczny system edukacji: jest niezwykle drogi, a grę zaprojektowano tak, aby jego budowa nigdy się nie opłacała...

Twój bezsensowny pomysł doprowadza nieomal do bankructwa królewskiego skarbca. Otrzymujesz dużą karę do końcowego wyniku...

„Auć” – wyrywa się patrzącemu na twoją spektakularną porażkę porucznikowi.

„Hm, może powinienem był zastosować inną strategię”.

„Tak, to byłby całkiem dobry pomysł...”

„W takim razie może podsumujemy wyniki?”

Obliczanie wyniku końcowego jest niemalże grą samą w sobie. Spędzacie obaj długi czas na układaniu stosów monet, przeglądaniu tabeli i męcząc się z prostym dodawaniem i odejmowaniem...

Po dwu-, a nawet trzykrotnym zliczeniu punktów macie wreszcie ostateczny wynik...

Minus pięć punktów zwycięstwa. Jeśli suweren nie nakaże stracić za ten żałosny wynik ciebie i twojej rodziny, będziesz mógł mówić o szczęściu.

Porucznik podnosi wzrok znad swoich wyliczeń. „Ja mam 20 punktów” – mówi, nieco zawstydzony różnicą punktów...

„Cóż, zawsze jest kolejny raz. Znaczy się, tak w przenośni. Bo nie ma mowy, żebyśmy znaleźli czas na następną rozgrywkę...”

„Powiedziałeś mi, że punkty są arbitralne. Postanowiłem więc grać tak, jak mam ochotę”.

Porucznik otwiera usta, jakby chciał odpowiedzieć ostrą ripostą, po czym waha się przez moment...

„Wiesz, detektywie, jest w tym coś na swój sposób... godnego podziwu...”

„Ta głupia gra jest ustawiona”.

„Daj spokój, detektywie. Znałeś zasady od początku...”

„O ile pamiętam, teraz twój ruch, detektywie”.

Spoglądasz na planszę i widzisz kilka możliwych strategii: Urządzenie zaciągu większej liczby robotników zwiększyłoby twoje moce ekonomiczne i pomogłoby przetrwać potencjalny konflikt z porucznikiem. Możesz też zignorować liczbę pracowników i skupić się na realizacji kontraktów w zamian za punkty i zasoby...

To nie są twoje jedyne możliwości.

Możesz też pokazać robotnikom, że doceniasz ich pracę, inwestując w nich nieco tego bogactwa. W końcu to oni generują je dla suwerena.

No, oczywiście, możesz to zrobić. Tyle że nie jest to zbyt skuteczna strategia. No ale decyzja należy do ciebie...

Skup się na realizacji kontraktów.

Kogo obchodzą robotnicy i terytoria, kiedy to, co kluczowe, dzieje się w Revacholu? Spędzasz kolejne tury na realizacji kontraktów w zamian za forsę i jednorazowe premie.

Po kilku turach dysponujesz ładną sumką w kartonowych monetach i paroma jednostkami skarbu ekologicznego, które wymieniasz na budowlę. Jest to... muzeum...

Umieszczasz cylindryczny kawałek drewna na położonej pośrodku planszy sekcji Revacholu. Żeton ten symbolizuje pięknie ozdobiony budynek pełen starożytnych cudów.

Co ciekawe, mniej więcej podobnie potoczyło się to w prawdziwym życiu. Do dziś Iilmaraańczycy, którzy chcą zobaczyć bezcenne skarby swojego narodu, muszą odwiedzić Revachol, Gottwald lub Sur-la-Clef.

„Dobrze rozegrane, detektywie. To muzeum jest warte trzy punkty zwycięstwa...”

Czas na reakcję porucznika. Wkracza agresywnie na terytorium Safre. Wkrótce jego robotnicy regularnie dostarczają mu niezwykle cenne morele...

Jak możesz pozwalać, żeby porucznik tak cię dominował? Musisz się odwinąć, i to mocno!

Przez kilka tur próbujesz bez powodzenia zareagować na powstanie i rozrost stworzonego przez porucznika morelowego imperium. W końcu umieszczasz większość robotników w Supramundi i Saramirizie, gdzie zaczynają produkować dużą liczbę żetonów kokainy...

Wyciągasz nową kartę kontraktu. Jest na niej napisane, że pewien arystokrata jest gotów kupić duży zapas kokainy w zamian za monety i dostęp do rzadkiej premii: wzmocnionej muzyki. Jest warta siedem punktów zwycięstwa...

O tak, słoneczko. Kokaina i muzyka rockowa pasują do siebie jak... kokaina i muzyka rockowa.