Kobieta nie patrzy na nic. Oczy ma zamknięte. Jej usta się poruszają.

„Czekaj, a co jest takiego złego w pięćdziesiątych?”

„Mężczyźni mają małe szczęki, a wszystko z plastiku robią. Po co komu plastik?” – prycha. „Po co, jak można zrobić świat z bursztynu?”

„Właściwie to miałem nadzieję, że ty mi to powiesz”.

„Wszystko w porządku? Byłaś nieprzytomna”.

„Babciu?”

Nic. Jej uśmiech staje się coraz szerszy. Włosy ma szare niczym ołów.

Nie. To jest potwór w przebraniu.

Pstryknij palcami dwa razy.

„Przepraszam bardzo, chciałbym zadać kilka pytań”.

Żadnej odpowiedzi. Kimkolwiek jest ta kobieta, słowa do niej nie docierają.

Pstryknij jej palcami przed twarzą.

„Nie ma tu czego szukać”. [Odejdź].

Drobna, pomarszczona kobieta cię nie wita. Kiwa głową w rytm czegoś, co słyszy w radiu. W rękach trzyma fotografię, a na jej twarzy widnieje ciepły uśmiech.

Zdjęcie – ambrotyp z przełomu wieków. Złoty jak jej uśmiech.

To ciepło jak to z kominka w zimową noc. Może mogłaby dać ci ukojenie i schronienie? Kilka papierosów i pieniądze na jedzenie? Może jest twoją...?

Czas zmierzyć się z samym sobą, mano y mano. Kiedy następnym razem staniesz samotnie przed lustrem. Wtedy właśnie nastąpi koniec...