„O, hej, wey! Na tyłach znajdziesz kawę... Znaczy miłość Matki”.

„Czyli jesteś kolejnym imigrantem, który tu przybył, żeby zabierać miejsce i pracę miejscowym...”

„Przestrzeń? Praca?” – śmieje się. „Widzisz tu kogoś, kto próbowałby odebrać mi siłą moje miejsce wśród krokwi?”

„No, jesteś przynajmniej człowiekiem. Co za ulga”.

„Cieszę się, że czujesz się dzięki temu lepiej” – szczerzy zęby. „Początkujący zawsze są nerwowi”.

„Śmiesznie mówisz”.

Tak! Moje ciało to moja świątynia!

Powiedz mu to, synku! Powiedz, że nie dasz się zwieść na manowce tą jego filozofią.

Nie chcę się z nim kłócić. Jest trochę przerażający.

Co to ma być? Po to się właśnie szkoliłeś? Żeby stchórzyć, jak już przyjdzie co do czego?

„Na pewno jest coś nielegalnego w mieszkaniu na suficie kościoła. Nie wiem jeszcze co, ale na pewno coś”.

„Chciałbym zobaczyć te przepisy” – na chwilę milknie w zamyśleniu. „To byłoby pewnie »wtargnięcie«, gdyby kościół był wykorzystywany... Ale nie jest, hombre”.

„Mam za sobą kryminalną przeszłość. Należałem do gangu i w ogóle. Ale teraz nawet wspomnienia tych czasów stają się niewyraźne... Większość z nich już zniknęła”.

„Słyszałeś może przypadkiem, jak viejita wypowiada hasło do swojego radiokomputera?”

„Aż nazbyt wiele razy, ese. Potrzebujesz go do czegoś?”

Ankiety to dobry ssssposób na wyciągnięcie informacji osobistych, zwłaszcza w imię bezpieczeńsssstwa publicznego...

„Tak szczerze, to chcę się po prostu włamać do tego superkomputera, zobaczyć, co tam jest”.

„Nie spinaj się tak, vato. Hasło to »Po życiu – śmierć«”.

To prawda. Ale co jest po śmierci?

„Co o tym sądzisz? Prawie mi żal la nihilista pequeña, gdy słyszę te słowa”.

„Gadaj, jakie jest to hasło”. (Podejdź o krok).

„Tak, na potrzeby śledztwa w sprawie zabójstwa z zimną krwią w Martinaise”.

Porucznik unosi brew, ale nic nie mówi.

„Przeprowadzam ankietę na temat haseł i kodów w celu identyfikacji trendów regionalnych. Dla dobra bezpieczeństwa publicznego, rzecz jasna”.

Nie trzeba przesadzać. Nie ma nic przeciwko temu, żeby ci je zdradzić.

„Kilku raversów chce zmienić to miejsce w klub nocny”.

„Ci w namiocie na zewnątrz, tak? Widziałem ich. Zgaduję, że to oni nazywają mnie krabem? Pewnie się mnie boją...”

„Ta zmiana kościoła w klub nocny... Muszę powiedzieć, że to świetny pomysł. Powinieneś go poprzeć”.

„Jak najbardziej, stary. W ogóle nie przeszkadzałaby mi ich muzyka. Większość czasu spędzam na górze, chłonąc”.

„Być może byłoby nawet miło, gdybym miał towarzystwo...”

Powiedział to wbrew sobie. Jest bardziej przywiązany do bycia człowiekiem, niż chciałby się przyznać sam przed sobą.

„Czekaj, a mają jakiś powód, żeby się bać?”

„Nie, stary. Wyglądają całkiem zabawnie. A ja i tak nikogo już nie krzywdzę”.

Choć kiedyś to robił. Dawno temu.

„I co o tym sądzisz? O tym nocnym klubie, znaczy się”.

„Czemu nie? Wcale by mi nie przeszkadzali. Większość czasu spędzam na górze, chłonąc. Żadna muzyka na Ziemi nie jest w stanie dotrzeć tam, gdzie się udaję”.

„Mam nadzieję, że nie będziesz przeszkadzał tej przedsiębiorczej młodzieży? Ich pomysł na interes wygląda obiecująco”.

„W ogóle nie przeszkadzałaby mi ich muzyka. Większość czasu spędzam na górze, chłonąc”.

„Ci w namiocie na zewnątrz, tak? Widziałem ich. Chyba się mnie boją”.

„O co chodziło z tą kawą? Mam wrażenie, że kiedyś już to słyszałem...”

„Słuchaj, stary. Mogę opowiedzieć ci o świętym płomieniu wspaniałego serca Matki. Ale nie o kawie”.

„Wiesz co? Jest tutaj niedaleko kilku speedziarzy, którzy nazywają cię kraboczłekiem”.

„Un Cangrejo!” – śmieje się. „Nigdy nie myślałem o sobie jako o krabie. Miałem się raczej za... płomień przeskakujący między krokwiami i belkami...” – stwierdza i na chwilę milknie. „Chyba powinienem popracować nad swoją techniką”.

To niejedyna technika, nad jaką pracuje. Spójrz na te rzeźby. A czy tam nie leży przypadkiem torba z narzędziami?

„Prawdę mówiąc, jesteś bardziej jak pająk. Ale wszyscy nazywają cię kraboczłekiem”.

„Już mi to nie przeszkadza. Krab nie jest wcale gorszy od człowieka, gdy się nad tym chwilę zastanowić”.

„Po prostu pomyślałem, że powinieneś wiedzieć”.

„Zaraz, czy ty wyrzeźbiłeś te figury?” (Wskaż najbliższą kolumnę).

„Jasne. Struganie to było coś, czym zajmowałem swoje ręce...”

„Teraz używam tych samych rąk w służbie czemuś większemu niż moje zniecierpliwienie”.

Dobrze. Zastanówmy się tu nad kontekstem i znaczeniem.

„Szczerze mówiąc, nie rozumiem. Wszystkie te postaci wyglądają na niedokończone”.

„Zrobiłem to wszystko dla Matki, chłopie. Nie ma potrzeby tak tego roztrząsać”.

„Swoimi reakcyjnymi wizerunkami kobiecych ciał szerzysz ich uprzedmiotowienie”.

(Zmruż oczy). „Wyglądają nieco... wtórnie”.

„Rozumiem, jaki był twój zamiar. To tak, jakby te postaci próbowały połączyć się w jedność z kościołem. A może nawet z samą Matką?”

(Potrzyj podbródek). „Masz tu całkiem ładne... krągłości”.

„Myślałem, że będziesz urażony. Pójdziesz ich nastraszyć albo coś”.

„Nie mogę opuścić swojego posterunku” – stwierdza, uśmiechając się. „Poza tym już mi to nie przeszkadza. Krab nie jest wcale gorszy od człowieka, gdy się nad tym chwilę zastanowić”.

„Jesteś tu już od dawna. Widziałeś nalot policji, który się tu odbył?”

„Tak jakby” – odpowiada pozbawionym nagle emocji głosem.