„Macie jakikolwiek trop, gdzie się udała Ruby?”

Hej! Ktoś już coś powiedział? Nie? Tak? Nieważne! Na piętrze, w sypialni Klaasje. Okno, które rozbiła kula. Przeanalizuj je!

Zgłaszam się na służbę! Dokładne przeszukanie sali Związku może ujawnić coś obciążającego! Dowal jej tym. W końcu tu była, nie?

Nie możesz przejść przez drzwi? Wiesz, co by pomogło? Dokładne przeszukanie tego pomieszczenia! Może coś tu jest ukryte.

Na dobry początek można by sprawdzić, co jest w tych tajemniczych kuchennych drzwiach. Jeśli to tajne przejście, to mogła go użyć, żeby wejść na dach!

Na dobry początek można by poszukać w Whirling-in-Rags ukrytych przejść, którymi mogła dostać się na dach. W kuchni są drzwi, które już jakiś czas temu wpadły mi oko...

Ale porucznika tu nie ma. Co ja mam zrobić bez niego?

Spokojnie! Jeśli porucznika tu nie ma, powinieneś go poszukać i spróbować jeszcze raz, kiedy będzie z tobą.

O nie, znowu utknął. Proszę, niech ktoś go jakoś pchnie naprzód. Ja nie mam jak.

Ruszże się, dupku! Przestań tak stać jak kutas.

Masz otwarte usta. Zamknij je. To naprawdę bardzo, bardzo pomoże.

Przestań się ślinić. Urządź sobie przebieżkę czy coś. Uderz się w twarz. Cokolwiek. Nikt nie wie, co z tobą zrobić, jak tak po prostu stoisz.

Powiedz coś. Jeśli coś powiesz, wyrwiesz się z tego otępienia. Wystarczy jedno zdanie. No, dawaj...

Dzięki, panowie. Ruszajmy z tym dalej.

Z przyjemnością.

Jeszcze nie. Moglibyśmy powtórzyć, jakie elementy ma nasza teoria?

Oczywiście. Czemu nie? Posłuchajmy, co mają do powiedzenia nasi przyjaciele.

Wyjdź i biegaj wokół budynku, dopóki coś ci nie wpadnie do głowy. Cokolwiek postanowisz, nie stój już tutaj.

Nic się nie dzieje. Masz elementy układanki, ale nie łączą się w całość.

Nie, nie. Damy radę. (Zmruż oczy).

Przykro mi. Nic ci nie przychodzi do głowy. Tak, jak mówię, wszystkie elementy układanki są: mogła to zrobić, jakoś, coś tam, ege-szege-eszte-meszte. Tylko nie składa się to do kupy.

Poddaj się.

Bardzo dobrze. Twój umysł jest jak rozluźniony mięsień. Tak miło i łatwo jest się poddać, nie? Jest też pewien minus – nie masz pojęcia, co teraz robić. Trzeba było ci zrobić odprawę.

Bezmyślny durniu, powiedz coś. Zbyt długo już tak stoisz.

Ege-szege-eszte-meszte?

Nie wiem, co to oznacza, ale wydawało się najsłuszniejszym, co można było powiedzieć. A w każdym razie coś takiego powiedziałby szaman.

(Zmruż oczy mocniej).

Wciąż nic. Ale to nie szkodzi. To nie powód, żeby się załamywać. Jesteś tylko gliną, któremu się nie spieszy z przedstawianiem swojej hipotezy.

Chwila, czemu Gęboukładanka się nie załamuje? Ty i ja mamy na koncie kompletne załamanie, pamiętasz?

Mhm... Gęboukładanka nie powinna brzmieć czadowo, jak coś nie wychodzi. Tylko ja tak mogę.

Ćśśś. Po prostu mam więcej rozsądku od was. I tyle. Potraktujmy to jako okazję do nauki. Jakich elementów potrzebujesz, żeby oskarżyć Ruby?

Zostawiła go żona. Musi się zabić. Niech pożałuje, że to zrobiła.

Nie, nie! Musi powiedzieć: „Trzydzieści groszy, tylko nie płacz proszę!”

„Trzydzieści groszy, tylko nie płacz proszę”.

„Wiecie, zaczynam podejrzewać, że ten klaun tak się na mnie gapi...” – stwierdza, rozglądając się dookoła – „...bo chce mnie sprowokować”.

„Nie, szefie, jest po prostu ograniczony umysłowo. Widziałem już, jak robią takie rzeczy”.

„On myśli. Dajcie mu pomyśleć” – staje w twojej obronie porucznik.

Kiwa ci głową na znak solidarności, jakby mówił: nie spiesz się. W porządku.

„Zostawiła mnie żona i jestem zupełnie sam”.

„Nie wiem, co ci na to odpowiedzieć”.

„To smutne, chłopie. Ale co ty tak mrużysz te oczy?” – mówi facet z tatuażami i nachyla się bliżej. „Zdaje się, że zaraz odpali agresora”.

„Nie, nie” – zaprzecza porucznik, przyglądając ci się z odrobiną troski. „On robi taką minę... jak się koncentruje”.

Proszę, proszę, nie załamuj się tu znowu. Jesteśmy już tak bliscy zakończenia tej rozmowy i zabrania się stąd.

Chcę po prostu usłyszeć, jakie elementy ma ta hipoteza.

Proszę bardzo: dostęp na dach, broń, motyw. To nie takie trudne. A oto, co możesz zrobić, żeby było jeszcze łatwiej. Dawajcie, ekipa!

Powinieneś też powiedzieć: Muszę się zabić i będzie po wszystkim!

Powiedz: „Trzydzieści groszy, tylko nie płacz proszę!!!”

Nie, nie. Już to powiedział i nic dobrego z tego nie wynikło. Po prostu zrób to, co mówią ci tu wszyscy pomocni. I nie rób złych rzeczy.

To takie proste.

„Hmm...” – porucznik kładzie dłoń na twoim ramieniu. „Jeśli to już wszystko, to powinniśmy...” – spogląda na drzwi.

Wiesz co...? Trudno zapamiętać przy takim przeciążeniu mózgu, ale kiedy ostatnio paliłeś? Papieros mógłby ci pomóc.

Tak! Zaciągnij się porządnie i zdmuchnij zasłonę z tajemnic tej sprawy!

Nie, nie! Nic dobrego z tego nie wyniknie – bardzo dobrze, że nie powiedział tego ostatnio. Po prostu zrób to, co mówią ci tu wszyscy pomocni. I nie rób złych rzeczy.

...Nikt nic?

Poważnie?

Nic zupełnie?

Nikt poza mną, co? O rany. No cóż... Powodzenia!

Powinieneś powiedzieć: Muszę się zabić i będzie po wszystkim!

Mógłbyś próbować złamać resztki oporu Klaasje. Może powie ci coś przydatnego?

O rany, byłeś bardzo dokładny. Nie ma nic więcej do dodania. Po prostu złam ten opór Klaasje. Może powie ci coś przydatnego?

Na zachód stąd stoi złowrogi budynek. Weź latarkę, przeszukaj piwnicę. Skrywa tajemnice. Władcze, pradawne tajemnice, które mogą ci pomóc.