„Dzień dobry! Bo czyż nie jest dobry?” – kiwa na powitanie, uśmiechając się.

„Myślę, że to nie przypadek. Widzi pan, Koalicja jest bardzo wyczulona na to, jak postrzegają ją obywatele Revacholu, i z tego względu woli, by jej okręty pozostawały w dyskretnej odległości od dużych skupisk ludzkich...”

„Niesamowity. Budzący inspirację symbol”.

„Koalicja chce, żeby tak właśnie go postrzegano! Wie pan, czytałem kiedyś niezwykle interesujący artykuł z Messyny traktujący o psychologii artylerii powietrznej...”

„Najwyraźniej jego obecność stymuluje dokładnie ten obszar kory mózgowej, który w kulturach bardziej prymitywnych odpowiada za wierzenia dotyczące sądu bożego. Czyż to nie fascynujące?”

Rozglądasz się, nie widzisz jednak nic niezwykłego. Twój wzrok nie jest w końcu szczególnie dobry...

„Chyba nigdy wcześniej go nie zauważyłem”.

„Fascynujące! Wie pan, w pewnym sensie właśnie do tego dąży Koalicja. Chciałaby, żeby ogół revacholczyków nie czuł się obywatelami państwa pod wojskową okupacją. Dlatego woli raczej, by jej okręty znajdowały się w dyskretnej odległości od głównych skupisk ludzkich...”

„Och, racja. Łucznik. Myślałem, że powiedział pan... coś innego”.

„Ach, a to ulga. Byłbym mocno zaniepokojony, gdyby zdał sobie pan sprawę z jego istnienia dopiero teraz...”

Wzorem mężczyzny spoglądasz ku zachodowi. Tam, wśród nisko zawieszonych gwiazd, dostrzegasz ślady ruchu...

To zestaw poruszających się razem świateł pozycyjnych. Niczym niespokojna konstelacja...

Nie, jest bardziej jak jakaś istota ze strefy abisalnej, wielka, mroczna, bioluminescencyjna ryba...

Nie daj się zmylić tym błyszczącym światełkom. To cholerna maszyna do zabijania i nie możesz zrobić nic, żeby ją powstrzymać!

Nic nie widzisz. Jest w końcu ciemno, a twój wzrok nie jest szczególnie dobry...

„Czemu muszę skontaktować się z okrętem wojennym, żeby porozmawiać z cywilnym biurokratą?”

„Bardzo trafne pytanie! Widzi pan, poza swoją rolą okrętu wojskowego Łucznik odpowiada też za koordynację całej łączności koalicyjnej oraz działań monitorujących Koalicji w Revacholu”.

„Czuję, że musi być jakiś inny sposób”.

„Teoretycznie mógłby pan wynająć prywatny aerostat i spróbować dotrzeć do Łucznika bezpośrednio, ale odradzałbym takie podejście. Okręty takie jak Łucznik otwierają zwykle ogień do niezidentyfikowanych aerostatów”.

„Chwila, on też nas obserwuje?”

„Nie tylko obserwuje, ale też słucha. Nie znam oczywiście szczegółów, ale spodziewam się, że okręt taki jak Łucznik wyposażony jest w najbardziej zaawansowany sprzęt szpiegowski dostępny poza Seolem”.

„I jak można skontaktować się z okrętem wojennym Koalicji?” (Przejdź dalej).

„Nie wiem, czy to nie najtrudniejsze z pytań. Z technicznego punktu widzenia to nie powinno być trudne. Potrzebne jest tylko radio z możliwością nadawania na częstotliwościach Koalicji...”

„Szkopuł w tym, że takie nadajniki są ściśle kontrolowane przez Koalicję. Nawet MOR właściwie nie ma do nich dostępu poza specjalnymi, koordynowanymi operacjami...”

„To prawda. Koordynowanie wspólnych operacji z Koalicją jest przez to z naszej perspektywy wyjątkowo trudne”.

„Co ja mam w takim razie zrobić?”

„Niemniej ktoś z potężnym radiem i wymaganym tu poziomem umiejętności technicznych mógłby zagiąć obwody pod częstotliwości Koalicji...”

„Szkoda, że nie ma już dawnych techników Felda. Takie zadanie to byłaby dla nich gratka”.

„Hmm... Ona nie jest inżynierem Felda, ale może ta programistka z kościoła mogłaby w tym pomóc?”

„W każdym razie to fascynujące wyzwanie techniczne. Z wielką chęcią dowiem się, jak pan to rozwikłał”.

To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc programistka, którą spotkałeś w kościele...

„Hmm... Nikt nie pomyliłby ich z inżynierami Felda, ale może twoi młodzi przyjaciele z namiotu mogliby ci w tym pomóc?”

Może twoi nowi przyjaciele z namiotu byliby w stanie pomóc?

„Świetnie – teraz bierzemy się za zaginanie obwodów wież radiowych. Właśnie tego w tym pobocznym zadaniu brakowało...”

W końcu to rozgryziesz. Coś ci mówi, że osoba, której szukasz, przebywa już na tym wybrzeżu...

„Jaki system polityczny pana zdaniem stanowi odbicie mojego najskrytszego charakteru?”

„A kto się zajmuje finansami? Musi być jakiś aspekt ekonomiczny”.

„Ależ oczywiście! Sprawami ekonomicznymi Koalicji zajmuje się Bank Świata – Misja Revacholska. Działa w tandemie z Instytutem Stabilności Cen w Sur-la-Clef”.

„Czym jest ten Instytut Kultury Revacholskiej?”

„Och, Instytut to cudowna organizacja, jak dotąd moja ulubiona składowa Koalicji. Jego zadania są dwojakie: eksport znaczących dzieł kultury revacholskiej w ramach Moralinternu i jednocześnie import najważniejszych wytworów kultury szerszego świata na potrzeby obywateli Revacholu...”

„Jest teraz wystawa w klimatach wesperskiego protoekspresjonizmu, na którą z wielką chęcią zabiorę Mikaela. Przerabiamy właśnie główne kierunki w sztuce ubiegłego wieku”.

„Czym jest INSULDOW?”

„INSULDOW odpowiada za wszelkie aspekty wojskowej okupacji Revacholu. Podczas rewolucji koordynował działania w ramach inwazji okcydentalnej i graadzkiej, ale dziś jego rola ogranicza się głównie do kwestii logistycznych”.

„Wspaniale, dziękuję za te interesujące informacje”. [Odejdź].

„Nie, to ja dziękuję, że mogliśmy z Mikaelkiem zaczerpnąć coś z pańskiego umysłu... To była bardzo zajmująca konwersacja”.

Zaczerpnąć z twojego umysłu? Przecież to było kompletnie jednostronne. Tylko on tu gadał. No ale dobra...

„Wygląda pan na kogoś z pieniędzmi. Ma pan pieniądze?”

„Mam trochę pieniędzy, to prawda, ale nie to jest tutaj najistotniejsze” – odpycha tę kwestię jak coś zupełnie bez znaczenia.

Nie da ci żadnych pieniędzy, co ty wyprawiasz? Przecież tylko go profilowałeś.

Nie no, weź – potrzebujesz pieniędzy. Skoro to nie problem, to może ci ich trochę dać.

„Nie chcę pana pieniędzy, chciałem tylko sprawdzić, czy moje umiejętności profilowania się sprawdzają”.

„Oczywiście, detektywie. Do głowy by mi nie przyszła inna interpretacja. A skoro o tym mowa...” – spogląda znów w górę z wesołkowatym błyskiem w oku...

„Nie wiem, czy zapoznał się pan przypadkiem z całkiem interesującą pracą wydaną przez Wesperski Wydział Sprawiedliwości. Traktuje ona o profilowaniu kryminalnym w byłych państwach socjalistycznych. Czytał pan może?”

„Jeżeli nie miał pan okazji, to zdecydowanie polecam. Jeśli nie w celu podłapania różnych praktycznych sztuczek, to ze względu na ciekawe kwestie teoretyczne. Tak tylko mi się skojarzyło” – ściska lekko ramię swojego syna. „O czym to pan mówił?”

Nawet o tym nie myśl. Nie sprzedają takich książek w Kryminałach, Romansach i Biografiach Sławnych Ludzi.

„Mógłbym w takim razie dostać nieco tych nieistotnych pieniędzy?”

„Och, nie mam ich przy sobie, mówiłem tak bardziej... ogólnie” – chyba nie czuje się komfortowo. Lewą dłonią ściska ramię syna.

„Spędzam teraz po prostu czas z młodym, pokazując mu mniej znane części naszego rodzinnego miasta... Zabieranie ze sobą większej ilości gotówki na takie wycieczki nie byłoby mądre!”

Nie żeby musiał się obawiać, że ktoś go obrabuje – wygląda na zaskakująco dopakowanego. Czyżby trenował?

„A swoją drogą – trenuje pan coś?”

„Od czasu do czasu ćwiczę lomanthańską walkę na kije”.