Oto znów jesteśmy, moja zmarnowana ptaszyno. Fale nadciągają, porywają cię... ale ty nie…

Oto znów jesteśmy, moja zmarnowana ptaszyno. Fale nadciągają, porywają cię... ale ty nie możesz dać się ponieść. Nie. Musisz zostać. Cały czas na wpół świadom własnego istnienia.

Nie współpracujesz, bracie.

Dlaczego?

To twoje obrzydliwe ciało. Nawet we śnie czujesz okalający je niejasny dyskomfort. Twój brzuch i boki są niemile delikatne. Chciałbyś móc zwinąć się w embrionalną, bezpieczną kulkę, ale nie możesz. Bo czujesz BÓL.

I jest go mnóstwo. Wciąż czai się w twoich narządach. Jakby każdy z nich miał ci do zaśpiewania swoją paskudną pieśń.

Ból po prawej powoduje twoja powiększona wątroba, nawiasem mówiąc. Zaś co do nerek... ostatnimi czasy szerzyłeś w nich coraz większe spustoszenie. Uwierz mi, nie chcesz, żebym je dokładnie określiła.

Każda komórka twojego ciała jęczy w agonii, pytając „Co my ci złego zrobiłyśmy?”.

Wybaczcie mi, komórki! To przeze mnie! To moja wina!

W końcu zaczynasz myśleć o czymś innym niż ty sam. Zobaczmy, czy coś w ten sposób osiągniesz.

Myślałem, że jadę ekspresem ku wielkiej ciszy!

Wykoleiłeś się, dziecinko. Możesz tylko siedzieć przy torach i podziwiać wrak pociągu. Nic nie poradzisz. Patrz na siebie, na sumę swoich dokonań...

Utknąłeś tu. W tym półświecie. Możesz spróbować przyjrzeć się innym ludziom. Tak naprawdę przyjrzeć. Ale czemu miałbyś zacząć to robić?

Tak zrobię! Cały czas przyglądam się ludziom. Lubię ich.

Jasne, że lubisz. Są tacy przyjacielscy, nie?

Niektórzy tak. Niektórzy są mili. A inni – przerażeni.

Są przynajmniej interesujący. W każdym przebiega proces, taki jak twój, w tej pełnej tajemnic przestrzeni między uszami.

Ludzie są piękni. Niczym posągi. Są własnymi parodiami i tragediami. Wielką demokracją istot...

Myślisz, że co ty teraz robisz? Osiągasz wyższą świadomość? Spójrz na te wszystkie światła! Pojawiają się i znikają. To myśli! Ty po prostu udajesz, że śpisz, nawet przed samym sobą. A świat istnieje sobie spokojnie bez ciebie...

Pozwól mu! Pozwól!

Ale on nigdy nie pozwala tobie odejść, co? Czas wstać i zetrzeć, na ile się da, ten lśniący pot. Trochę się pozbierać. Jechać z tematem.

Zrób uroczą minę dla publiki!

[Otwórz oczy].

Istoty ludzkie zawsze będą zdradzać.

A ty ilu obietnic ostatnimi czasy dotrzymałeś, panie Harry? Złożonych wielkiemu, przejrzystemu światu? Łagodności?

Jesteś szlachetny i sprawiedliwy, o panie. Te węże zaś? Podłe! Z sykiem wiją się wśród traw...

Kobiety. To przez kobiety. Strzeż się kobiet. Za nic mają przysięgi...

Bez przesady. Ludzie zasłużyli na twoje zaufanie. Ty zaś na ich...

Więc wyciągnijcie mnie stąd. Z powrotem w tamto miejsce.

Och, chłopaczku, jesteś już w tamtym miejscu. Dzisiejszej nocy nie zaznasz odpoczynku. Może jutro?

Może gdybyś... no wiesz, na przykład... WZIĄŁ MASĘ DRAGÓW? Tak przed snem. To by mogło pomóc...

Może gdybyś rozwiązał tę cholerną sprawę, poczułbyś się usatysfakcjonowany i zmęczony. Gdybyś mógł spojrzeć na tę łamigłówkę... rozwiązaną!

Może gdybyś nie był dla siebie taki surowy...

Jestem artystą, a uszkodzenia wątroby to moja sztuka.

O tak, dziecinko. Uczyń ze swojego cierpienia arcydzieło. Jest tylko jeden problem: nikt go nie ogląda. Jest nudne, chłopie. Nudne niczym śmierć.

Należało mi się to. Zniosę ten ból z godnością.

Próżno szukać tu godności... są tylko odbicia masy twojego ciała. Przebłyski dnia. Wracasz wciąż do swojego odbicia w lustrze, ale czemu? Żeby podziwiać wszystkie swoje dokonania?

Chwila, a to nie jest ekspres do Nigdylandii?

Hej, co jest? Siedziałem w ekspresie do Miasta Początku!

Nie, proszę... Gdzie ta błogosławiona nicość? To słodkie zapomnienie?

Miałeś swoją szansę, Harry, chłopaczku, i ją przegapiłeś. Zacząłeś się miotać, udawać chojraka. Teraz Mroczne Jądro zniknęło. Nigdy już do niego nie wrócisz.

Ja chyba... potrzebuję pomocy lekarskiej.

O tak. Oni na pewno ci się przyjrzą. Dadzą tabletki, po których wszystko będzie dobrze. Cudotwórcy.

Nie bądź głupi, Harry, nic takiego się nie stanie. W szpitalu nie robią nowych nerek ani wątrób. Możesz się tylko modlić i prosić boga, żeby to minęło. I wpatrywać się w migocący mrok.

To wszystko wina systemu. System mnie zawiódł.

Tak. Ciało to system. I cię zawodzi, bo ty zawiodłeś je.

To ciało i tak jest nic niewarte... nikt nie robi z nim nic miłego.

Ale czemuż tak może być? Jakaż miłość potrafi rozkwitnąć w takim opuchniętym przyszłym trupie?

Ale to cierpienie... Ono musi mieć jakiś sens. Opowieść, którą napisze. A może nawet opowieść, którą napiszesz ty sam?

Ból po prawej powoduje twoja powiększona wątroba, nawiasem mówiąc. Zaś co do nerek... ostatnimi czasy szerzyłeś w nich coraz większe spustoszenie.