Sen, niczym zręcznie rzucona sieć, wyciąga cię ze świata na swój mroczny brzeg. Szorstkie…

Sen, niczym zręcznie rzucona sieć, wyciąga cię ze świata na swój mroczny brzeg. Szorstkie sploty ocierają się o ciebie, po czym zaciskają się i wpijają w twój mózg.

Świetnie. Będzie wreszcie trochę luzu.

No i jak ci tam leci? Pomogłeś może komuś? Albo uratowałeś? Zamordowałeś kogoś?

Ten drań cię nawet nie słucha!

Bo, no wiesz, jesteś mordercą. Zakochanym w disco psychozabójcą, który załatwia nieszczęsnych ludzi, a potem o tym zapomina.

Zamknij się, chcę po prostu spać.

Słyszysz to? Pan niewzruszony chce spać, co go obchodzi zabijanie ludzi. To dla niego nic. Zeszłoroczny śnieg. To, czego się naprawdę boi...

...jest o wiele, wiele gorsze.

Czemu wy to robicie? Chcę po prostu snu. Widzę już prawie jego mrok.

Próbujemy ci pomóc. Te wszystkie procesy – tortury, głosy, wstrząsy – mają tylko odwracać uwagę. Są jak flary przeciwrakietowe. Mają cię chronić przed ostatnim snem. Najgorszym z nich wszystkich.

Ostatnim snem...?

Ostatni sen będzie całkowitym zniszczeniem. Obracającym się w popiół kadłubem. Nie będzie nas tam, żebyśmy ci pomogli, Harry. Będziemy uśpieni. Będziesz nagi i samotny.

Jej twarz pojawia się wśród lata...

...w piekle i pradawnym smutku, bracie. A dziesięć tysięcy lat później – przed wypożyczalnią wideo. Na twojej twarzy znów czuć ciepły oddech. Wszystko jest znowu dobrze.

Wszystko jest zupełnie w porządku.

Nie brzmi, jakby miało być dobrze.

Twoje powieki się na moment otwierają. Gdy je znów zamykasz, dostrzegasz już przez nie światło słońca w pokoju. Wróciłeś. Za dwie sekundy zadzwoni budzik.

Ostatnia myśl w twojej głowie przed przebudzeniem to: może nie powinieneś był widzieć tego okna z malowidłem? W kościele...

[Otwórz oczy].

Ostatnia myśl w twojej głowie przed przebudzeniem to: muszę iść do kościoła...

Nie mogę się doczekać. Nie mogę się doczekać...

A powietrze będzie pachnieć morelami...

...piekłem i pradawnym smutkiem, bracie. Dziesięć tysięcy lat później – przed wypożyczalnią wideo. Na twojej twarzy znów czuć ciepły oddech. Wszystko jest znowu dobrze.

Ja już nie chcę. Nie chcę myśleć o żadnej z tych rzeczy.

Och, ale będziesz. Już zacząłeś tę drogę. Już powinęła ci się noga. Jak długo zdołamy trzymać cię z dala od przepaści? Przez jeden sen? Nie więcej niż dwa, dziecinko. A potem...

I co to jest?

Nie mów mu, siostro. To zbyt straszne.

Mają rację. Takie jest ich zadanie. Chronić cię przed tym.

Mam to gdzieś. Nie przeraża mnie to.

Słyszysz to? Byłeś naiwniakiem, myśląc, że przestraszy się krwi na swoich rękach, bracie w duszy. O nie, zaglądam w jego ciało migdałowate i w jego hipokamp. To, czego się naprawdę boi...

No dobra, więc jestem mordercą i to źle.

Słyszysz to? Nawet się nie wzdrygnął. Pana niewzruszonego nie przeraża zabijanie ludzi. To dla niego nic. Zeszłoroczny śnieg. To, czego się naprawdę boi...

Tak, tak. Dajcie mi spać...

Dupa tam, a nie mroczny brzeg. Wiem, co to za miejsce.