„Witam ponownie. Czym mogę służyć przyjacielowi?” – choć nie widzisz jego twarzy, nie…

„Wydawanie pieniędzy to kwestia chęci – mam rację, prawda? A ja nie mam chęci wydawania ich w taki sposób”.

Uśmiecha się. „Nieważne zatem. Będziemy w tej samej sytuacji pod względem świadomości geograficznej”.

„Jesteśmy w Martinaise. Mają tu upiorne, porzucone centrum handlowe”.

„Jak to mówimy w moich kręgach, druzgocąca porażka biznesowa jednego to okazja na zarobek dla drugiego”.

„Jesteśmy w Revacholu, dawnej kolonii Królestwa Suresne”.

„Ach, miło spotkać innego wielbiciela historii! Ja czytam teraz właśnie o kolei epoki frankonigeryjskiej. Frapujące zagadnienie”.

„Jesteśmy w Martinaise. Mają tu czadowy kościół”.

„To nie Kras Mazow powiedział, że religia to pyrholidon dla mas?”

„Może i był komunardem, ale trudno się nie zgodzić. Domyślam się jednak, że architektura jest urzekająca”.

„Jesteśmy w Martinaise. Mają tu całkiem niezły hostel, Whirling-in-Rags”.

„Ach, ciekawe. Przez lata wykonałem całkiem sporo ruchów na rynku nieruchomości”.

„Jesteśmy w Martinaise, dzielnicy Revacholu, dawnej stolicy świata”.

„Kim jesteś?”

„Kim jestem? Dawno nikt mi nie zadawał tego pytania” – w jego głosie pobrzmiewa autentyczne zdziwienie. „Ostatnio rzadko spotykam ludzi spoza mojego kręgu...”

„No ale odpowiadając, nazywam się Roustame Diodore. Jestem inwestorem, udziałowcem i posiadaczem niebotycznego majątku. Z kim mam przyjemność?”

Oto nasza żyła złota! Dzięki temu człowiekowi staniesz się bogaty. Zawsze możesz polegać na swoim znajomym cwaniaczku z osiedla.

„Panie Diodore, jestem porucznik Kim Kitsuragi z MOR-u, a to mój partner...”

„Jestem detektywem”.

„Bardzo mi miło” – zapewnia serdecznie. „Służba publiczna to szlachetna profesja”.

„Jestem Harrier Du Bois, ale wolę być nazywany Tequila Sunset”.

„Miło mi, Harr... to znaczy, Tequilo Sunset” – mówi serdecznie. „Osobliwe imię, przyznaję. Jest w nim jakaś taka... złowrogość”.

„To mało powiedziane” – porucznik mamrocze do siebie.

„Nazywam się Harry i jestem detektywem”.

„Miło mi cię poznać, Harry” – zapewnia serdecznie. „Służba publiczna to szlachetna profesja”.

„Nazywam się Harry i jestem detektywem alkoholikiem”.

„Miło cię poznać, Harry” – w jego postawie wyczuwa się serdeczność. „Choć przykro mi słyszeć, że porządny stróż publiczny żyje pod dyktat trunków. Doświadczenie podpowiada mi, że nie można służyć dwóm panom jednocześnie”.

„Zapewniam pana, panie Diodore, że mimo nałogów jest kompetentnym detektywem”.

„Proszę się nie martwić, poruczniku. Potrafię rozpoznać dobrego człowieka”.

„Jak do tej pory służy tylko jednemu” – mamrocze głównie do siebie porucznik.

„Jestem detektywem alkoholikiem”.

„Miło cię poznać” – w jego postawie wyczuwa się serdeczność. „Choć przykro słyszeć, że porządny stróż publiczny jest poddanym trunków. Doświadczenie podpowiada mi, że nie można służyć dwóm panom jednocześnie”.

„Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau. Najprawdopodobniej”.

„Miło mi, Raphaëlu” – mówi serdecznie. „Jestem zaskoczony – w sensie pozytywnym, zaznaczam – takim imieniem, jakie świadczy zwykle o niebotyczności majątku”.

„Nie nazywasz się tak...” – porucznik milknie i masuje sobie skronie. „Nieważne”.

„Harrier Du Bois”.

„Miło mi, Harrierze Du Bois” – mówi serdecznie. „Muszę przyznać, że to nazwisko pasuje jak ulał”.

„Jestem alkoholikiem”.

„Bardzo mi miło” – w jego postawie wyczuwa się serdeczność. „Choć przykro mi słyszeć, że taki dobry człowiek żyje pod dyktat trunków. No, w końcu nikt nie jest doskonały”.

„Zapewniam pana, panie Diodore, że mimo nałogów jest kompetentnym detektywem”.

„Jak do tej pory służy tylko jednemu” – mamrocze głównie do siebie porucznik.

„Nazywam się Harry i jestem alkoholikiem”.

„Miło cię poznać, Harry” – w jego postawie wyczuwa się serdeczność. „Choć przykro mi słyszeć, że taki dobry człowiek żyje pod dyktat trunków. No, w końcu nikt nie jest doskonały”.

Nawiasem mówiąc, wytłumacz lepiej, że nie jesteś Szmaloirem. Nie mogę ci pozwolić, żebyś wykradł mi tę tożsamość po tym, jak ciężko przyszło mi pracować na swoją reputację.

„Tak naprawdę to nie mam na imię Szmaloir. Mam nadzieję, że wybaczysz. Pozwól, że przedstawię się raz jeszcze...”

„Zastanawiałem się nad tymi akcjami, które mi zaproponowałeś”.

„Mogą cię ustawić na długie lata. Mauer-Koshlai dopiero się rozkręca. Zapamiętaj, co ci mówię”.

„Jesteś bogatym inwestorem, prawda? Mógłbym dostać trochę pieniędzy?”

„Czy mógłbyś przestać prosić wszystkich o pieniądze? To źle wpływa na wizerunek MOR-u, a szczerze mówiąc, w tej chwili nie możemy pozwolić sobie na jego pogorszenie”.

„Masz rację. To było wybitnie nieprofesjonalne. Przepraszam”.

„Ależ nie ma problemu. Z wyglądu wnoszę, że mam do czynienia z cywilizowanym człowiekiem...”

Próbujesz zagrać kartą litości, co? Wszystko dobre, co pośle nas w gwiazdy, chłopaku. Masz mnie do dyspozycji.

„Jak pewnie wiesz, my, posiadacze niebotycznych majątków, nie mamy nigdy przy sobie dużych sum. Inwestowanie jest wrogiem płynności. Mam chyba tylko drobne na kawę z automatu”.

„Proszę, trzy reále, ile można za to kupić?”

Nie do wiary. Udaje ci się spotkać człowieka tak bogatego, że dosłownie zakrzywia wokół siebie światło i udaje ci się wyciągnąć od niego ledwo trzy reále? Co z tobą nie tak?

„Jesteś pewien, że nie masz więcej? Myślałem, że jesteś miliarderem?”

„Tak, jestem pewien. A tak w ogóle...” – mruży oczy, a światło zakrzywia się jakby agresywniej.

Przypomina ci tę Joyce, nieprawdaż? Nie wzbogacisz się, rozdając pieniądze za nic.

„Może dałoby się pomnożyć te pieniądze, co? Opracować plan inwestycji. Zły pomysł?”

To propozycja, nie pytanie.

Ci ultraliberalni goście uwielbiają marnować ogromne pieniądze na idiotyczne projekty. A więc powinieneś wymyślić plan, który jest KOMPLETNIE pozbawiony szans powodzenia.