Wentylator ma dwa łańcuszki. Na końcu jednego jest mały wiatrak, drugiego zaś – żarówka…

Wentylator ma dwa łańcuszki. Na końcu jednego jest mały wiatrak, drugiego zaś – żarówka. Na jednej z łopatek zawisł jakimś sposobem naprawdę okropny krawat.

A może trafił tam za karę? Czujesz, że jest w swojej istocie twoim przyjacielem i chce znów uczepić się twojej szyi. Abyście mogli kontynuować swoją wspólną przygodę w tym dziwnym świecie!

[Odejdź].

Chwyć krawat.

Podskakujesz i łapiesz krawat... Pach! Odczepia się od łopatki wentylatora.

W ręce trzymasz fantastycznie kolorowy krawat ozdobiony czterema czy pięcioma wzorami. Węzeł przypomina ci stryczek.

Jeśli to twój przyjaciel, to czemu był tam, na górze? Kto przywiązuje przyjaciela do wentylatora sufitowego? Może jest niebezpieczny albo coś...?

Kiedy patrzysz na krawat, ogarnia cię złowrogie i złowróżbne uczucie.

W ręce trzymasz absolutnie ohydny krawat ozdobiony czterema czy pięcioma wzorami. Węzeł przypomina ci stryczek.

O nie, to się znowu dzieje. Nie złapałeś go i teraz czujesz drętwienie lewej ręki i połowy klatki piersiowej.

Tym razem też wytrzymasz. Oddychaj powoli.

Złap się za rękę.

To wszystko nie ma nic wspólnego z zawałem serca. To jakiś żart. Pewnie powinieneś po prostu więcej ćwiczyć.

To nie jest prawdziwy zawał. Tylko jakiś żart. Pewnie coś się dzieje z płucami albo przełykiem. A ten to akurat nie robi prawie nic.

Tym razem jest jeszcze gorzej. Może powinieneś zaniechać prób złapania krawata?

To się wciąż dzieje. I jest zdecydowanie gorzej niż poprzednio.

Po chwili ból mija. Możesz spróbować jeszcze raz i sprawdzić, jak bardzo zaboli... ale zapewne przypłacisz to życiem.

Nie jest dobrze. Czujesz, jakby w twojej klatce piersiowej tarły o siebie ostre kamienie, uniemożliwiając ci ruch.

Przez naprawdę długi czas.

To wciąż trwa. Chyba warto zacząć się martwić.

Po chwili ciśnienie ustaje. Jesteś cały zlany zimnym potem i próbujesz się nie ruszać z nadzieją, że pozwoli ci to nie umrzeć.

Wiesz, co powinieneś zrobić? Zatrzymać wentylator i spróbować jeszcze raz. Będzie łatwiej.

Zrób to, jeśli chcesz umrzeć – mówi kłujący ból w piersi. Trzymasz się życia ostatkiem sił...

Sięgasz, by chwycić krawat... ale co to? Rozproszony, promieniujący ból w klatce piersiowej! Czujesz nadchodzącą zgubę.

Wytrzymasz. Oddychaj powoli.

Złap się za klatkę piersiową.

Oddychaj spokojnie.

O nie, to się znowu dzieje. Nie złapałeś go i teraz czujesz drętwienie połowy klatki piersiowej.

Dasz radę. Nie jest ani trochę tak źle, jak ostatnim razem.

Przyciśnij ręce do klatki piersiowej, żeby sprawdzić, czy serce wciąż ci bije, jak trzeba.

To nie jest prawdziwy zawał serca. Pewnie powinieneś po prostu więcej ćwiczyć.

To nie jest prawdziwy zawał. Tylko jakiś żart. Pewnie coś się dzieje z płucami albo przełykiem. A ten to akurat nie robi prawie nic.

Tym razem jest gorzej. Może powinieneś zaniechać prób złapania krawata?

To wciąż trwa.

Wciąż jest źle. Zdecydowanie gorzej niż poprzednio.

Po chwili ból mija. Możesz spróbować jeszcze raz i sprawdzić, jak bardzo zaboli (...bardzo), ale czy naprawdę chcesz ryzykować?

Nie jest dobrze. Czujesz, jakby w twojej klatce piersiowej tarły o siebie ostre kamienie, uniemożliwiając ci ruch.

Przez naprawdę długi czas.

To wciąż trwa. Chyba warto zacząć się martwić.

Po chwili ciśnienie ustaje. Jesteś cały zlany zimnym potem. Spróbuj się nie ruszać zbyt szybko – może zdołasz się nie przewrócić.

Spokojnie. Wdech i wydech.

Sięgasz, by chwycić krawat... ale co to? Promieniujący ból w klatce piersiowej! Czujesz falę zimnego strachu.

Wytrzymasz. Tylko oddychaj.

Złap się za klatkę piersiową.

Pociągnij za łańcuszek z żarówką.

Światła znów są wyłączone.

Światła są włączone.

Straszny błąd! NATYCHMIAST wyłącz to światło! Czujesz, jakby fotony praktycznie wypalały ci dziurę w mózgu.

To tylko nadwrażliwość na światło spowodowana kacem. Nie przesadzaj z tą reakcją.

Niech tak zostanie.

Na twoich źrenicach tańczą małe, czarne kropki. To niemal przyjemne.

Twoje oczy palą od nadwrażliwości na światło. Niedobrze.

Pociągnij jeszcze raz, żeby wyłączyć światło.

Światła są wyłączone.

Pociągnij za łańcuszek z wiatrakiem.

Przełącznik jest chyba zepsuty, bo nic się nie dzieje. Powietrze w pomieszczeniu robi się duszne od oparów uryny.

Wentylator zatrzymuje się z piskiem. Teraz już powinno być łatwiej sięgnąć do krawata.

Wentylator się kręci.