Co za t-shirt. Wszystkie inne bledną w towarzystwie muskularnego mężczyzny z porożem i…

Co za t-shirt. Wszystkie inne bledną w towarzystwie muskularnego mężczyzny z porożem i ogromnymi zweihänderami.

„Ile pan chce za ten t-shirt?”

„Dwa reále”.

Porucznik unosi brew. „To strasznie tanio”.

„Czadowo, przemyślę to”.

Przechyla głowę. „Powinien pan”.

„To chyba dobra okazja, choć pewności nie mam”.

„Och, to jest okazja”.

„Nie mógłby mi w takim razie dać jej pan za darmo?”

Marszczy czoło. „Ale... dlaczego?”

„Może mógłbym się za nią odpłacić jakoś inaczej?”

„Handluję przedmiotami, a nie usługami”.

„Człowiek z Hjelmdallu to supergwiazda, tak jak ja. Pasowałaby idealnie!”

Zastanawia się przez chwilę. „Tak, to ma sens. Proszę ją wziąć – witam w Hjelmdallu”.

„Powiedział pan, że niedługo i tak wszystko wokół się skończy. Chcę wkroczyć w czas ostateczny z tym t-shirtem na sobie”.

„Interesujący wybór. Ale jasne, czemu nie – proszę ją wziąć. Witam w Hjelmdallu”.

„W sumie to nie przychodzi mi do głowy żaden dobry powód”.

„W takim razie będzie ją pan musiał po prostu kupić” – odpowiada z wymuszonym uśmiechem. „Poza tym nie jest wcale taka droga”.

„Bo jestem spłukanym gliną bez centa przy duszy”.

„Współczuję, naprawdę, ale to jest biznes nastawiony na zarobek”.

„Dziwnie tanio, co?”

„Powinna należeć do kogoś, kto jest gotowy ją nosić”.

Bardzo tanio jak na t-shirt z nadrukiem w całkiem niezłym stanie.

„Dobra, przemyślałem to i chcę kupić ten t-shirt”.

„Witam w Hjelmdallu, panie władzo”.

„Ten t-shirt powstał na cześć fałszywego bohatera, strażnika męskiego porządku świata”.

Bębni palcami o blat lady. „Wątpię, aby prawdziwy Człowiek z Hjelmdallu był aż tak kiepskim wzorem do naśladowania, jak ten znany z literatury”.

„Ale ma pan rację, te książki są bardzo seksistowskie. I to w nie do końca przyjemny sposób”.

„Co to za facet na tym t-shircie?”

„To Człowiek z Hjelmdallu”.

„Odchodzący, gdy płonie jego wioska. Zgadza się”.

Pod ich rzeczowym tonem kryje się zaskoczenie, że nie rozpoznałeś postaci na nadruku.

Skłam, szanowny panie. Bez powodu.

(Skłam). „Za młodu trzymano mnie pod kloszem – rodzice pozwalali mi czytać tylko nudne książki o zwykłych ludziach, a ten Człowiek z Hjelmdallu wygląda niezwykle”.

„To bardzo smutne. Ominęła pana bardzo dobrze napisana, choć odrobinę powtarzalna, seria z gatunku literatury przygodowej”.

„Człowiek z Hjelmdallu to bohater serii popularnych książek, których akcja toczy się w fikcyjnej wersji Katli – obecnie to niemal w całości obszar Ardy”.

„Właściwie...” – nachyla się w twoim kierunku. „Większość sądzi, że Człowiek z Hjelmdallu nigdy naprawdę nie istniał, ale to nieprawda”.

Porucznik unosi brew. „Hjelmdall to fikcyjne miejsce”.

„Człowiek też nie jest prawdziwym człowiekiem, oczywiście, ale zarówno Człowiek, jak i Hjelmdall, są ontologiczną koniecznością...” – nagle przerywa swoją wypowiedź. „Ale hej! Nie warto się o to kłócić”.

Łoł, co?

„Opuścił swoją rodzinną wieś w Hjelmdallu, gdy ktoś uprowadził jego syna. Przeżył wiele ekscytujących przygód i zabił swoimi mieczami wielu wrogów, ale przy okazji stracił całą rodzinę. Naprawdę tragiczna opowieść”.

„Przypomni mi pan jeszcze raz, kim jest ten Człowiek z Hjelmdallu?”

„To jakaś muzyczna supergwiazda”.

„Hmm... Zdaje się, że ma pan na myśli kogoś innego... Ja nie lubię muzyki” – stwierdza, marszcząc czoło. „Więc nie wiem, z kim pan go myli”.

„Zgaduję, że powinienem wiedzieć, kim jest ten Człowiek z Hjelmdallu, ale straciłem ostatnio pamięć i potrzebuję przypomnienia nawet najbardziej podstawowych informacji o rzeczywistości”.

„Hę?”

„Jak mówiłem, straciłem ostatnio pamięć i potrzebuję przypomnienia nawet najbardziej podstawowych informacji o rzeczywistości”.

„Och... rozumiem. Ciężka sprawa – też czasem tak się czuję. Człowiek z Hjelmdallu to bohater serii popularnych książek, których akcja toczy się w fikcyjnej wersji Katli”.

„Nieważne. Proszę powiedzieć mi coś więcej o tym Człowieku z Hjelmdallu”.

„To Człowiek z Hjelmdallu odchodzący w dal, gdy płonie jego wioska”.

Jest zaskoczony, że nie poznałeś od razu.

„Co pan miał na myśli, mówiąc, że Człowiek z Hjelmdallu istnieje naprawdę?”

„Znaczy... Nawet jeśli Człowiek z Hjelmdallu nie istniał przed powstaniem powieści przygodowych, to dzięki nim zaczął istnieć. To naprawdę proste”.

„W porządku...” – stwierdza z niedowierzaniem.

„Brzmi pan sceptycznie. To nie jest skomplikowane. Wystarczy solidniejsze zrozumienie ciągu przyczynowo-skutkowego”.

„Poza tym byłem w Katli – choć nie leży ona aż tak daleko na północ jak Hjelmdall – i obserwowałem zorzę polarną przemierzającą niebo. Występują tam bardzo unikalne energetyczne pływy”.

Może to i lepiej, bo Hjelmdall tak naprawdę nie istnieje. Więc nie mógł się tam wybrać.

Jego teoria nie jest tak do końca niespójna, lecz stosowana przez niego logika sugerowałaby nietypową aktywność neuronów. Ciekawe...

To doprawdy bardzo, bardzo wyjątkowe energie. Geomagnetyczne żyły, można by wręcz powiedzieć.

Przestań gadać o tych bzdetach dla frajerów. Zmienisz się w chuderlaka.