Duże litery na froncie układają się w tytuł „Wirrâl”. Kolorowe pudełko ozdobione jest…

Duże litery na froncie układają się w tytuł „Wirrâl”. Kolorowe pudełko ozdobione jest sielskimi krajobrazami. Ilustracje na froncie przedstawiają też dziwnie wyglądające humanoidy, niektóre z nich są wysokie, inne niższe. Część ma spiczaste uszy, inne zaś – eteryczne skrzydła.

[Odłóż pudełko].

Przyjrzyj się pudełku.

Poniżej tytułu mniejszą czcionką napisano: „Trzecie wydanie modułu dodatków megakrain”, na panelu bocznym zaś: „Przygodowa gra planszowa spod znaku magii i miecza. Nowe mapy i miniatury”.

Dość tego oglądania.

Kolorowe pudełko z zapisanym pogrubioną czcionką tytułem „Wirrâl”. To gra planszowa.

Potrząśnij pudełkiem.

Teraz, kiedy w środku jest mniej przedmiotów, pudełko grzechocze już z mniejszym entuzjazmem. Szurają w nim tylko mapa i książeczka, obijając się o brzegi.

Słyszysz, jak kość grzechocze w pudełku, obijając się o jego brzegi.

Słyszysz, jak figurka grzechocze w pudełku, obijając się o jego brzegi.

W środku grzechoczą jakieś tajemnicze przedmioty. Co to może być? Kości? Plastikowe miniaturki? Fantastyczny, inny świat pełen magii i cudów?

Żadnego wszechobecnego u Człowieka z Hjelmdallu bezmyślnego, faszystowskiego szamba ukrytego pod pseudorealistycznymi alegoriami. Wirrâl to nie pełna banałów apologia kolonialnej przemocy, a czysta wyobraźnia.

Bzdura. To dla lalusiów. Człowiek z Hjelmdallu – to jest dopiero czad.

Tak, świat Wirrâla znany jest ze swojego skomplikowanego systemu politycznych zależności. Ale jeśli cię to nie bawi, zawsze możesz po prostu toczyć boje w lochach i szukać tam łupów. Tak właśnie robi większość graczy.

Odwróć pudełko.

Tekst reklamowy na odwrocie ma treść: „Męczą cię znój i trudy współczesnego życia? Ucieknij do świata Wirrâla! Porzuć isole i małostkowe spory ich państw. Zapomnij o elektryczności, magnesach i nudnych technologicznych gadżetach...”

„Zanurz się w świecie fantastyki epoki pasternalnej, popuść wodze wyobraźni i wymyśl sobie przygodę pełną nieskończonych możliwości. Odkryj straszliwy, zagrażający Wirrâlowi sekret. Czy wasza grupa awanturników zdoła uratować świat?”

Nie wiem, czy zdołam udźwignąć taką odpowiedzialność.

Bądź mężczyzną, tu chodzi o ustrukturyzowaną dobrą zabawę! Musisz tylko przeczytać podręcznik pieczołowicie stworzonych zasad, przejrzeć szereg map, rozwinąć ilustrowaną planszę i zaprząc kostki do pracy.

Za kilka chwil możesz wędrować niskopoziomowymi postaciami przez łąki ścigany przez iyskelskich jeźdźców. Albo walczyć z przerażającymi potworami w niekończących się lochach pełnych niebezpieczeństw i rozpaczy, wspomagając się potężną magią.

No i nie zapominajmy o zajadłych kłótniach z przyjaciółmi, które mogą przerodzić się nawet w fizyczne starcia.

I o piwie. Hektolitrach piwa.

Co najważniejsze – pamiętaj, żeby wyjść, trzaskając drzwiami, gdy nie uda ci się rzut!

Zdecydowanie nie, to brzmi zbyt niebezpiecznie.

To żadne niebezpieczeństwo, a dobra zabawa! Ustrukturyzowana! Musisz tylko przeczytać podręcznik pieczołowicie stworzonych zasad, przejrzeć szereg map, rozwinąć ilustrowaną planszę i zaprząc kostki do pracy.

Tak, jesteśmy gotowi podjąć to wyzwanie.

Wspaniale, to rozumiem! Musisz tylko przeczytać podręcznik pieczołowicie stworzonych zasad, przejrzeć szereg map, rozwinąć ilustrowaną planszę i zaprząc kostki do pracy.

Otwórz pudełko.

Otwierasz pudełko. W środku znajdujesz złożoną mapę, niewielką książeczkę, kość 24-ścienną i małą plastikową figurkę.

Weź kość.

Wsuwasz sobie kość do kieszeni. Zawsze dobrze mieć szczęście po swojej stronie.

Spójrz na mapę.

Przedruk prostej, narysowanej ręcznie mapy. W lewym górnym rogu widnieje napis „Ziemie Wirrâla”. Na mapie znajdują się zarówno małe wioski, jak i średniej wielkości miasta (z dziwnymi nazwami), a także łąki, lasy, wzgórza, jeziora i morza (również z dziwnymi nazwami).

Nie wydaje się odpowiadać niczemu, co dotąd widziałeś. Mało pomocna ta mapa.

Spójrz na kość.

Jest zrobiona z jakiegoś gatunku drewna; ozdobiono ją dziwacznymi motywami roślinnymi.

Nie znasz się zanadto na kościach, lecz ta wygląda naprawdę ekstrawagancko.

Spójrz na figurkę.

Widzisz mężczyznę w obdartym stroju z krzywo założoną czapką na głowie i jakąś bronią palną w rękach.

„Hm. Ciekawe. Komunard”.

„To nie brzmi zbyt Wirrâlowo”.

„Bo też takie nie jest. W świecie tej gry nie ma komunardów... Podejrzewam, że ktoś popełnił błąd podczas kompletowania pudełka”.

„Czy to znaczy, że nie da się grać?”

Porucznik wzrusza ramionami. „Wydaje mi się, że zadaniem figurek jest głównie wprowadzanie odpowiedniego nastroju, niewiele więcej”.

„Może ktoś powinien stworzyć grę fabularną osadzoną w świecie czasu rewolucji”.

„Hm. Życzę powodzenia w znalezieniu ludzi, którzy chcieliby wcielić się w komunardów”.

„Co w tym takiego ciekawego?”

„Ta figurka nie pochodzi ze świata Wirrâla... Podejrzewam, że ktoś popełnił błąd podczas kompletowania pudełka”.

„Co takiego?”

„Komunard. Jeden z lewicowych bojowników z czasu Rewolucji Świtu Stulecia”.

Lewicowy rewolucjonista. Komunard. Wygląda na zagubionego w obcej dla siebie krainie. Został zapewne przypadkowo wsadzony do niewłaściwego pudełka.

Dziwnie wyglądający gość... Wydaje się nie pasować do klimatu gry. Roztacza raczej... rewolucyjną aurę.

Spójrz na książeczkę.

Krótki przewodnik po magicznych rasach Wirrâla. Stwórz własną postać, wybierając dowolną spośród tych absolutnie wyjątkowych, fantastycznych istot.

Do wyboru masz, w kolejności od najważniejszych: welkinów, dweorgrów, ludzi, chochliki i pigmejów.

Przeczytaj o welkinach.

Welkini – wysocy, zwinni i pełni wdzięku, o długich włosach i spiczastych uszach. Słyną ze swoich potężnych czarów, dobrze radzą sobie również jednak w walce wymagającej czystej siły fizycznej.

Welkini mają rozmaite, interesujące podrasy. Istnieją welkini wysocy, leśni, jeziorowi i śnieżni. Ale jeśli nie masz ochoty na eksperymenty, możesz wybrać też ich bazową odmianę.

Przeczytaj o dweorgrach.

Potężna rasa przedsiębiorczego ludu gór. To niewysokie, postawne i muskularne istoty odnajdujące radość w wydobywaniu złota i innych cennych minerałów. Lubują się również w sztuce wojennej, ich ulubioną bronią są zaś topory i młoty.