O czcigodny, zgromadziłeś na swej życiowej ścieżce znaczącą liczbę punktów honoru. Jesteś…

O czcigodny, zgromadziłeś na swej życiowej ścieżce znaczącą liczbę punktów honoru. Jesteś człowiekiem wielkich cnót.

Zaraz, chwila! To jakaś pomyłka. Honor nic dla mnie nie znaczy. [Odrzuć myśl].

Nic nie znaczy?! Prymitywny prostaku, jak śmiesz zadawać kłam honorowi punktów honoru... Oczy krwawią, kiedy patrzy się na taki brud jak ty. Precz.

Przyniosłeś dziś swej rodzinie wielki wstyd. Twoje imię na zawsze będzie pogardzane za ten haniebny czyn. Bądź przegnany na zawsze, Odrażający Człowiecze!

Zaraz, były jakieś punkty honoru?

Oczywiście, że były punkty honoru. Myślałeś, że nikt nie zwracał uwagi na twe szlachetne czyny, o czcigodny?

Robię, co w mojej mocy. To najwięcej, co może zrobić ktokolwiek z nas.

Och, cóż za skromność. Oto kolejnych 10 punktów honoru, drogi panie!

Pędzisz na złamanie karku ku tytułowi jednego z najrzadziej spotykanych i godnych pochwały funkcjonariuszy policji: honorowego gliny.

Mój honor moim życiem.

Tak. Twe czyny świadczą o tobie, czcigodny, ale aby prawdziwie przywdziać wiekuistą pelerynę honoru, musisz przejść jeszcze rytuał. Rytuał honoru...

Nawet wśród ludzi honoru za godnych uważa się jedynie tych, którzy cenią go najbardziej. Ty jednak, o czcigodny, okazałeś... honorową doskonałość.

Honor rodzi się głęboko w tobie i aby poznać siebie samego, poznać własny honor, trzeba sięgnąć głęboko w swoją duszę i go dotknąć...

Okej...

Musisz teraz przysunąć kciuk prawej dłoni – tej, w której trzymasz miecz – do swojego odbytu i wepchnąć go tam, aby uformować Łuk Honorowy.

Co? No nie wiem... Ot tak po prostu? Na dworze? A co powiedzą ludzie?

Ludzie będą zachwyceni i pełni podziwu dla żyjącego honorem policjanta przeprowadzającego święty rytuał największej prawości.

Od zawsze pragnąłem tylko żyć z godnością. I umrzeć z honorem. (Wsadź sobie palec w dupę).

„CO TY WYPRAWIASZ?!” – porucznik odskakuje od ciebie gwałtownie.

„Dbam o swój honor, poruczniku”.

„Tak, widzę, ale czy musisz to robić tutaj, gdzie wszyscy cię widzą?” – wygląda na zszokowanego.

„Nie umiesz nad sobą zapanować?” – zdając sobie sprawę, jak naiwne było to pytanie, wbija wzrok w ziemię. „Oszczędź mi, proszę, tego widoku”.

Porucznik jest szlachetnym człowiekiem, lecz nie rozumie honoru tak dobrze jak ty czy ja. Lepiej nie tracić czasu na próby wyjaśnienia. Świeć zamiast tego przykładem.

Gratulacje, o czcigodny! Oto dołączyłeś do grona najszlachetniejszych. Ukląkł mężczyzna, powstał gliniarz honoru...

Ruszaj w świat, czekają na ciebie kolejne honorowe czyny. A jeśli twa niezłomność zacznie się kruszyć, wspomnij rytuał honoru. On zawsze gotów jest oczyścić ludzką duszę...

To wielki honor służyć wraz z tobą, glino honoru!

„To... eee... przestań!” – porucznik wydaje się naprawdę zszokowany.

„Nic, nie zrozumiałbyś. To sprawa honorowa”.

„Doprawdy? To mi wygląda raczej na jakiś problem z higieną osobistą” – odsuwa się od ciebie jeszcze bardziej. „Ale nie zagłębiajmy się w to bardziej”.

Masz rację. Choć porucznik jest szlachetnym człowiekiem, nie rozumie honoru tak dobrze jak ty. Lepiej nie tracić czasu na próby wyjaśnienia. Świeć zamiast tego przykładem.

„Drapię się po dupie, w czym problem?”

„W czym problem?” – pyta porucznik, przewracając oczami. „Chyba rzeczywiście inaczej nas wychowywano...”

Wspaniale. To było niezwykle honorowe kłamstwo. Czasem trzeba ukrywać prawdę przed tymi, którzy by jej nie pojęli. Przed mniej czcigodnymi.

„Kto, ja? Nic. Nic nie robię, Kim”.

„Więc czemu trzymasz rękę po łokcie w spodniach, jakbyś...” – urywa nagle, jakby dotarło do niego, że nie chce znać odpowiedzi. „Nieważne. Ruszajmy dalej”.

Chyba ci odbiło, jeśli myślisz, że wsadzę sobie palec w dupę! MOWY NIE MA!

Najbardziej niehonorowymi są ci, którzy honor znali, nieśli go w swych sercach, a następnie go z nich przepędzili. Honorostratni...

Co? A co jak ktoś przyjdzie i mnie zobaczy?

Później zaś ujrzą honorowość tak wielką, że żaden człowiek, zdać by się mogło, nie byłby w stanie jej pomieścić. Będą cię podziwiać, o czcigodny.

Mój honor moim życiem. To on odróżnia mnie od zdradzieckich köbiet.

Czy honor nie jest aby jakimś archaicznym konceptem?

Życie w imię cnoty i szlachetnych uczynków, nie oczekując nic w zamian, nie jest archaiczne. Jak w ogóle możesz tak myśleć?

Bezinteresowność jest podstawą kodeksu wojownika. Odwiecznych reguł równie przystających nomadycznym iilmaraańskim plemionom wędrującym po rozległym Czerwonym Płaskowyżu w Provincii Gurdii, jak i listonoszowi z twojego sąsiedztwa.

Brzmi to dość arogancko. Jak potajemny zachwyt sobą samym.

Nie, nie, nie! Widzisz, przedkładasz potrzeby innych ponad swoimi. Ty sam nie dostajesz w zamian nic. Nawet pochwały. Zawsze trafia ci się ten gorszy, szlachetny rezultat...

Nie myśl o tym zbyt wiele! Po prostu pomyśl: czy jesteś gotowy brodzić po kolana w honorze?

Kodeksu wojownika, powiadasz... Fakt, czuję się jak wojownik. To wszystko faktycznie coraz bardziej zaczyna brzmieć jak ja.

Hm, hm. Jesteś niczym wędrowny mnich-rycerz naprawiający wszelkie zło, na jakie natknie się na świecie.

Czy jesteś gotów napić się z pucharu honoru?

Nie chcę tego. Nie obchodzi mnie honor. Ani trochę.

Och, och... Wciąż wykazujesz się taką skromnością. To godne podziwu! Odmawianie pochwał za godną podziwu postawę jest niezwykle honorowe.

Nie! Nie jesteś żałosną spierdoliną uganiającą się za jakimiś wymyślonymi karmicznymi kuponami! Nie tu ani nie w zaświatach! Jebać ten cały honor!

Ten cały honor wydaje mi się dość potężny. Może powinienem otworzyć na niego swoje serce?

Dobrze. Czujesz jego obecność. Jesteś już gotów na rytuał honoru.

Nie słuchasz mnie. Nie jestem jakimś szurniętym miłośnikiem honoru. I kropka.