Na dłoni leży ci sześć kruchych płatków. Są białe; tworzą koronę w kształcie dzwonu.

Na dłoni leży ci sześć kruchych płatków. Są białe; tworzą koronę w kształcie dzwonu.

„Co to jest, Kim?”

„Jak mówiłem, to insulindiańska lilia, potocznie konwalia. Dziewczyny przypinały go chłopakom podczas rewolucji”.

To wiosenny kwiat, ale chyba trochę na niego za wcześnie, nieprawdaż?

„Co to jest rewolucja?”

„Duży konflikt polityczny i militarny. Popytaj o niego ludzi albo kup jakąś książkę” – wydaje się zirytowany twoim pytaniem.

„Kto je przypinał? Która strona konfliktu?”

„Rewolucjoniści, a więc komunardzi i anarchiści. Biel to ich kolor. Obyczaj narodził się jednak w armii królewskiej, więc dla rojalistów też miały one pewne znaczenie”.

„Bardziej chodzi tu o dziewczyny i chłopaków niż jakieś strony konfliktu. Dziewczyny, które żegnały chłopaków idących na śmierć, po czym same umierały wśród ruin na dyzenterię i gruźlicę. To symbol wojny domowej”.

„Rozumiem”. (Schowaj kwiat z powrotem w kieszeni).

Płatki wydają się w twojej dłoni suche i delikatne.

Woda przepływa pod mostem kanału, czarna jak smoła. Rozcierasz boki, żeby się rozgrzać, lecz nic to nie daje.

Stój nieruchomo.

Uczucie przemija.

René! Ten staruszek w mundurze. Może powinieneś mu pokazać ten kwiat, jak będziesz miał okazję.

Chwila. Zauważyłeś, że na placu jakiś weteran wojenny gra w tę grę z bulami? Powinieneś spytać go o kwiaty.

Dmuchnij w swoje palce.

W głębi lądu, nad odnogą rzeki – kanałem, który kiedyś niósł odpady z fabryk jedwabiu w Jamrock, a później ciała zabitych podczas wojny...

Pomarszczone palce starca miażdżą płatki kwiatów, a następnie wsypują je do strumienia niczym sól.

„Czy to przypadek, że znalazł się na dachu?”

„Może tak, może nie” – stwierdza i zapisuje coś w swoim małym notatniku. „Przekonamy się”.

„Czy ten kwiat kwitnie wczesną wiosną?”

„Tak, ale nie tak wczesną. Przynajmniej na ile mi wiadomo...” – przygląda się płatkom. „Wygląda na zasuszony. Dobrze zachowany”.

„To insulindiańska lilia” – mówi porucznik, poprawiając okulary. „Podczas rewolucji nazywano je też konwaliami i łzami Lucilli. Dziewczyny przypinały je żołnierzom do mundurów, żegnając się z nimi przed bitwą”.

Nieważne. [Odejdź].

Gdzieś w centralnym Jamrock porucznik Kitsuragi wchodzi do publicznej biblioteki i zagłębia się między rzędy półek... Czujesz, że powinien tu być i przeprowadzać razem z tobą dogłębną analizę kwiatów.