Wszystkie te niesamowite urządzenia... Tylko czekają, żeby je podłączyć do prądu i zagrać.

Wszystkie te niesamowite urządzenia... Tylko czekają, żeby je podłączyć do prądu i zagrać.

Przejedź palcem po zakurzonej powierzchni „Białej Deory”.

Masz wrażenie, jakby urządzenie miało lada moment ożyć i oświetlić swoimi żarówkami kobietę w białej szacie.

„W takim razie ruszajmy dalej”. [Zakończ myśl].

Myśl: Kim Kitsuragi... Kim Kitsuragi...

Kim „Pinball” Kitsuragi!

Kim „Pinball” Kitsuragi znany jako Kimball?

Dokładnie. Taki ma pseudonim. Jest o nim bardzo głośno!

Nie będę z nim o tym rozmawiał.

Oczywiście, oczywiście. To tylko coś, co nagle wypłynęło na powierzchnię. No już, bierz się za policyjną robotę. To nie jest pinballowa sprawa.

On też naprawdę nie chce o tym rozmawiać.

„Jesteś Kim »Pinball« Kitsuragi”.

„Więc teraz pamięć mu dopisuje...” – stwierdza, przyglądając ci się wśród ciszy, po czym zdejmuje okulary i czyści je.

„W porządku. Jestem Kim »Pinball« Kitsuragi” – odzywa się wreszcie i nakłada okulary. „Zwany też Kimballem. Przypomniałeś sobie – gratulacje”.

„Nie wydajesz się tak naprawdę lubić pinball”.

„Żadna istota ludzka nie powinna go lubić. Ta gra nie wymaga żadnych umiejętności, a jedynie dziecięcego zamiłowania do błyskających światełek. Światełek oraz fantastyki, fantastyczno-naukowego bełkotu i historycznych romansideł”.

„Ta gra jest badziewna”.

„To dlaczego nazywasz się Pinball?”

„Nie nazywam się Pinball. Tak mnie przezywano – dawno temu. Zanim zostałem detektywem w wydziale zabójstw. I awansowałem na porucznika”.

„Ale czemu ty...”

Nakłada okulary. „W porządku. Byłem funkcjonariuszem do spraw nieletnich – przez 15 lat. Tak zaczynałem w MOR-ze. Jednym z moich zadań była infiltracja pinballowego półświatka. Uroki bycia gliną od nieletnich”.

„Beznadziejnie”.

„Niewiarygodnie” – kiwa głową. „W tym celu musiałem zostać... mistrzem pinballa. Trenowałem przez dziewięć miesięcy. Zadanie zakończyło się sukcesem i przenieśli mnie z wydziału do spraw nieletnich do wydziału morderstw”.

„I tyle”.

„Przez 15 lat zajmowałeś się nieletnimi?”

„To już za mną” – spogląda na automat do pinballa i robi wdech. „Miałem wtedy 38 lat. To było niestosowne. Tak jak gra w pinball”.

Czyli dlatego nie chce rozmawiać z Cunem. Efekty traumy i stresu po pracy z nieletnimi.

„Od teraz będę mówić na ciebie »Pinball«”.

„Nie. Będziesz zwracał się do mnie »poruczniku Kitsuragi« – a czasem »Kim«, bo tak jest krócej” – kiwa głową. „Ruszajmy”.

Wszelkie plany nazywania go Pinballem czy Kimballem zostają natychmiast wymazane z twojej kory nowej, jakby ktoś użył na tobie specjalnego urządzenia. Po prostu nie ma o tym mowy.

„Dla mnie jesteś porucznikiem Kitsuragim”.

„Nie tylko dla ciebie. Jestem porucznikiem Kitsuragim dla każdego” – kiwa głową. „A teraz naprawdę powinniśmy wrócić do przeszukiwania tego, co wydaje się być ukrytym przejściem wiodącym przez Whirling”.

„Zaraz, to dlatego nie chciałeś rozmawiać z Cunem”.

„Najlepiej, abyś to ty zajmował się młodocianymi przestępcami” – kiwa głową.

„Bez obaw, będę ci dalej mówił Kim”.

„Porucznik Kitsuragi też może być” – kiwa głową. „A teraz naprawdę powinniśmy wrócić do przeszukiwania tego, co wydaje się być ukrytym przejściem wiodącym przez Whirling”.

„Od teraz będę mówić na ciebie Kimball”.

„W porządku”.

„To nie było w porządku. Musiałem zostać... mistrzem pinballa” – jego ciałem wstrząsa dreszcz. „Trenowałem przez dziewięć miesięcy. Zadanie zakończyło się sukcesem i przenieśli mnie z wydziału do spraw nieletnich do wydziału morderstw”.

„Zaraz, ale wciąż nie pamiętam nic innego”.

„Cudownie. Pamięta tylko to, że słyszał o pinballowym policjancie”.

„Hej, Kimball”.

„Co?”

Dziwne, że nie lubi pinballa. W końcu jest Seolitą. Jego pobratymcy są niesamowicie zwinni i wszyscy uwielbiają pinball. Właściwie to...

„Hej, ale czy to nie wy wymyśliliście pinball?”

„My?”

Przestań.

„Nieważne. To porażka jest. Ponoszę tu porażkę, więc już przestaję”.

„W porządku” – milczy chwilę w zamyśleniu. „Nie lubię tej gry, bo w ramach śledztwa musiałem się jej nauczyć, aby zinfiltrować pinballowy półświatek. Poza tym to badziewna, nudna i pozbawiona wyzwań gra. Proszę bardzo. Wróćmy teraz do naszego śledztwa”.

Super. Tip-top! W gruncie rzeczy poszło nawet nieźle.

„No wiesz, Seolici. Wielcy miłośnicy pinballa”.

„Seol to ekstremalnie protekcjonistyczna isola niedostępna dla reszty ludzkości. Nic się w tej kwestii nie zmieniło od ponad tysiąca lat. Mimo mojego pochodzenia nie mam o nich żadnej specjalnej wiedzy”.

„Ale nawet ja wiem, że nie grają w pinball. Mają sztywny system klasowy i karny system sprawiedliwości...” – odpowiada, rozglądając się. „Powinniśmy kontynuować oględziny tego miejsca. Ten temat nie ma znaczenia”.

„Czyli że nie jesteście wszyscy asami pinballa? Bo przysiągłbym, że wiem, że jesteście”.

„Nie. Nie są – wróćmy do śledztwa. Musi tu być coś więcej niż tylko automaty do pinballa”.

„Dobrze”.

„W porządku” – milczy chwilę w zamyśleniu. „Nie lubię tej gry, bo w ramach śledztwa musiałem się jej nauczyć, aby zinfiltrować pinballowy półświatek. Poza tym to badziewna, nudna i pozbawiona wyzwań gra. Proszę bardzo. Wróćmy teraz do naszego śledztwa”.

Wciąż masz wrażenie, że ukrywa przed tobą seolickie sztuczki pinballowe, ale dobra. Badajcie dalej.

„A co sądzisz o tej frankonigeryjskiej piłce? Chcesz zagrać?”

„Nie”.