Oto i ona – najpiękniejsza ze ścian. Zatrzymaj się i poświęć chwilę na jej podziwianie.

Oto i ona – najpiękniejsza ze ścian. Zatrzymaj się i poświęć chwilę na jej podziwianie.

[Odejdź].

Przyjrzyj się ścianie jeszcze raz, uważnie. Pomyśl, co mógłbyś tutaj namalować...

„Hę?”

Wydaje się tym wszystkim zmęczony.

Masz już ciężki olej napędowy do wykorzystania jako farbę – czerwoną! – a Cindy CZACHA ma pędzel. Zróbmy to.

„Na pewno znajdę materiały. Możemy wtedy wrócić do tej wspaniałej ściany”.

„Pewnie znowu będziemy musieli przy niej w końcu przejść” – stwierdza z rezygnacją w głosie.

[Odejdź].

„Muszę porozmawiać z Cindy. Wziąć od niej potrzebne materiały”.

Wzdycha, po czym dodaje z rezygnacją: „Skoro musisz”.

„Przede wszystkim spójrz jeszcze raz na tę ścianę, Kim. Wiem, że jesteś zmęczony, ale posil się jej pięknem”.

„Mhm, jasne” – porucznik niechętnie spogląda na ścianę, po czym przenosi wzrok z powrotem na ciebie.

Cindy CZACHA ma wszystkie niezbędne materiały. Może z nią porozmawiaj?

Ściana czeka milcząco.

To tylko zwykła ściana. Nie ma tu czego oglądać.

Czemu przyglądam się tej ścianie?

Bo – w końcu to dostrzegasz – ta ściana jest wyjątkowa! Tylko na nią popatrz! Te cienie, te barwy...

(Pozwól konceptualnej radości wlewać się w twoje źrenice i rozkwitać w twoim mózgu myślami).

Wszystkie inne ściany wszystkich innych domów z pewnością odbywają pielgrzymki, by podziwiać tę – niekwestionowany szczyt osiągnięć murarskich. Jej kolor musi być barwą twarzy samego boga.

Ręce ci się trzęsą, kiedy wyciągasz je ku ścianie...

Więcej!

O ŚCIENNY OJCZE!

Tak, muszę pomalować tę ścianę, wzbogacić ją! (Przyjmij zadanie).

Bez wątpienia. Potrzebujesz tylko materiałów.

Masz już ciężki olej napędowy do wykorzystania jako farbę, a Cindy CZACHA ma pędzel. To jest absolutnie do zrobienia.

Cindy CZACHA ma to, czego potrzebuję.

Tak, doskonała myśl, porozmawiaj z nią. Ściana poczeka.

Na pewno je znajdę. A wtedy wrócę do tej ściany.

Tak, zrób to. Ściana poczeka.

Cindy CZACHA ma pędzel i farbę. Porozmawiaj z nią.

„Kim! Ja muszę pomalować tę ścianę. Dodać do niej jeszcze więcej piękna”.

Nie. Do ideału nie da się dodać niczego więcej. (Odpuść).

Twoja strata. Żegnaj, oblepiona śniegiem ściano na końcu świata.

[Odejdź].

Twoja strata. Żegnaj, spowita cieniem ściano na końcu świata.

Twoja strata. Żegnaj, skąpana w świetle ściano na końcu świata.

Twoja strata. Żegnaj, zroszona deszczem ściano na końcu świata.

Bo to nie jest zwykła ściana. Jest niesamowita! Tylko na nią popatrz! Te cienie, te barwy...

Tak, czemu? To tylko ściana. Najzwyklejsza.

Porucznik wzdycha. „Dlaczego zatrzymujemy się przy tej ścianie za każdym razem, gdy przy niej przechodzimy? Mamy ważniejsze sprawy na głowie”.

Nie masz pojęcia. To po prostu ściana.

Może to byłaby dobra ściana do gry w zbijaka?

Tyle jest ścian w całym Martinaise – zniszczonych przez żywioły, popękanych, z odłażącą farbą...

[Odejdź].

To boczna ściana budynku mieszkalnego.

Jest pusta. Nie niesie żadnego przekazu.