Książka „Dick Mullen i pomylona tożsamość”

Ucieczka z miejsca zbrodni, niszczenie dowodów... Nawet jeśli detektyw Mullen nie popełnił tego morderstwa, powinien trafić za kraty na całe lata.

Dick Mullen nie pójdzie do paki z powodu jakichś prawnych szczególików!

Robi się gorąco! Jeśli Dick Mullen nie rozwiąże zagadki obu morderstw, zanim dopadnie go policja, trafi na całe życie za kraty...

I nigdy nie dowiesz się, co się stało. Bo reszta książki przepadła.

To by chyba było w takim razie na tyle. (Zamknij książkę).

Ale mogę przyjąć jakieś założenie, nieprawdaż? Gdyby Mullen poszedł do więzienia, nie powstałoby jeszcze pięćdziesiąt czy ile tam kolejnych książek z serii.

A skąd wniosek, że to nie jest ostatnia sprawa Dicka Mullena?

Dobra, nieważne, to się robi absurdalne. (Zamknij książkę).

A nie ma już przypadkiem książki pod tytułem „Dick Mullen i ostatnia sprawa” czy jakoś tak?

Ale skąd wiesz, że to nie ostatnia ostatnia sprawa?

Tak można bez końca. Ukróć to. Już.

Czy zdołasz rozwiązać tę sprawę, zanim dopadnie cię policja?

Chwila. Mam przedtem kilka pytań.

O co chodzi, detektywie?

Czemu Dick Mullen w ogóle został detektywem?

Nie było nigdy czasu, w którym nie był detektywem. Urodził się nim.

A ja nie urodziłem się detektywem?

Przestajesz na chwilę śledzić fabułę i dostrzegasz książkę taką, jaka ona jest – zlepkiem kruchych, zadrukowanych tanim kosztem stronic połączonych klejem z końskich kopyt...

Znienacka słyszysz niedobiegający znikąd pisk trampek na wypastowanej podłodze. Czujesz palącą twoją skórę na dłoniach linę. Czy to jakieś przebłyski innego życia?

Innymi słowy nie znajdziesz tu odpowiedzi, których potrzebujesz.

Ale czemu on taki jest?

Dick Mullen urodził się, aby rozbijać głowy i rozwiązywać sprawy. Taki po prostu jest. Nie mógł przestać być detektywem, tak jak tygrys nie może przestać być nocnym łowcą.

Ale ty nie jesteś tygrysem, Harry. Jesteś człowiekiem. Konieczność podejmowania wyborów to twoja klątwa.

Ale ty nie jesteś tygrysem, detektywie. Jesteś człowiekiem. Konieczność podejmowania wyborów to twoja klątwa.

Nie mam więcej pytań. Już wszystko wiem.

No więc kto to zrobił, detektywie? Kto zabił Charliego Spillane'a i Deanne Deneuve?

Wiesz co? W sumie to mnie to nie obchodzi. (Zamknij książkę).

Zabił ich komunizm.

Co? To nie ma żadnego sensu. Ty nie umiesz odpowiadać normalnie, co? Czepiasz się jakichś idiotycznych pomysłów i powtarzasz te swoje bzdury przy każdej okazji.

No już, dowiedz się, kto to zrobił naprawdę.

Dokończ książkę.

Zaczynasz gwałtownie przeglądać książkę. Choć wiesz, że ta seria jest tylko zbieraniną absolutnie sztampowych motywów, wciągnąłeś się w fabułę bez reszty. Przerzucasz strony tak szybko, że nie zauważasz, jak stary grzbiet powoli się rozkleja...

Próbujesz łapać odpadające strony, ale twoje palce są zbyt powolne... Na nic się to nie zdaje.

Na ziemi leżą dziesiątki stron. Ostatnia część książki, mniej więcej jedna piąta, rozsypała się. Możliwe, że udałoby ci się zebrać strony i je poukładać na nowo, ale zajęłoby to o wiele za długo.

„Aaa! No i się nie dowiem!”

„Przykro mi, detektywie. Nie wiem, czy cię to pocieszy, ale rozwiązanie zagadki prawie nigdy nie jest zbyt satysfakcjonujące...”

„Nawiasem mówiąc, może powinniśmy wracać do rozwiązania naszego własnego śledztwa?”

71% spraw w Revacholu dotyczących morderstwa nie zostało rozwiązanych. W Zachodnim Revacholu odsetek ten był bliższy 85%.

Zgadza się. Ale czy nie tak wygląda również prawdziwe życie, detektywie?

„Głupi, badziewny koński klej”.

„Ach, tak. Typowe dla produkowanych masowo miękkich okładek... Trwałe to one nie są...”

„Może to znak, że powinniśmy zająć się naszą własną sprawą morderstwa, co detektywie?”

Nie zapominaj, że mogło to być też delirium tremens.

Tak, obwiniaj martwego konia o to, że masz tłuste i niezdarne paluchy.

Na podłodze leżą dziesiątki stron. Ostatnia część książki, mniej więcej jedna piąta, rozsypała się. Możliwe, że udałoby ci się zebrać strony i je poukładać na nowo, ale zajęłoby to o wiele za długo.

Pizdowaty synek polityka?

Może tak. Kto wie? Jest tylko jeden sposób, aby się przekonać.

Skorumpowany kapitan policji?

Yyy... Dick Mullen?

Czy ty w ogóle śledziłeś fabułę? To nie był Mullen! Tylko ktoś, kto się pod niego podszył. No, to już, dowiedz się, kto to zrobił naprawdę.

Narkoman kolekcjoner sztuki?

Miłość ich tak urządziła.

Po co w ogóle rozwiązywać śledztwa, kiedy cały świat jest tak podły?

Czy aby na pewno jest aż tak podły, detektywie?

Tak, jest, kurwa, całkiem podły.

To czemu wciąż tu jesteś?

Bo muszę rozwiązać tę sprawę. Dla siebie. Nie dla kogokolwiek innego.

Co ty w właściwie próbujesz udowodnić? I co się zmieni, jeśli ci się to uda?

Ale co ta książka może wiedzieć? To tylko tandetnie sklecony literacki śmieć przeznaczony do skonsumowania i wyrzucenia.

Bo za duży ze mnie tchórz, żeby coś z tym zrobić.