Książka „Dick Mullen i pomylona tożsamość”

W dłoni trzymasz cztery piąte książki „Dick Mullen i pomylona tożsamość”.

Modus: Mullen.

Przyjrzyj się okładce.

Na okładce widnieje złożony z kilku planów pastisz. Mężczyzna w ciemnym płaszczu przyciska do piersi pistolet, za nim zaś dwie sylwetki splatają się w namiętnym uścisku.

Podsumowujący fabułę slogan brzmi: „Detektyw Dick Mullen musi udowodnić swoją niewinność po tym, jak jego stary przyjaciel zostaje zabity... przez kogoś wyglądającego jak on!”. Brzmi to jak niezłe podsumowanie.

Nie trzeba chyba wspominać, że prowadzenie śledztwa w sprawie morderstwa, o które jest się podejrzanym, stanowi naruszenie niemal każdej z obowiązujących MOR zasad.

„Naprawdę to czytasz, detektywie?”

„Szukam porad, jak być prawdziwym detektywem”.

„Cóż, tam na pewno się tego nie dowiesz. To książki raczej o pięknych kobietach i zabawie bronią niż o prawdziwej policyjnej robocie”.

A kiedy ty ostatni raz wziąłeś namiętnie kobietę, detektywie? Twoja stara oblepiona skarpetka się nie liczy.

„Muszę się koniecznie dowiedzieć, kim jest ten Dick Mullen”.

„Powodzenia w poszukiwaniach. Szybko się, myślę, zorientujesz, że to dość marna postać. Taka kukiełka, w którą może wczuć się czytelnik”.

Cel jest taki, żeby czytelnik poczuł, jakby to on rozwiązywał zagadkę razem z Dickiem Mullenem. To prymitywna konwencja narracyjna, niemniej skuteczna.

„Przeglądam tylko”.

„To chyba najlepsze rozwiązanie. Te książki nie słyną raczej z misternie splecionej fabuły”.

Chodzi dużo bardziej o mroczną i zabójczą atmosssssferę.

[Odłóż książkę].

Zacznij czytać.

Po co? Naprawdę nie ma sensu. Nigdy nie dowiesz się, kto jest winowajcą, bo strony książki zupełnie dosłownie porwał wiatr.

Chcę po prostu przeżyć to jeszcze raz.

Skoro nalegasz. Ale powtórzę – to naprawdę bezcelowe...

Fabuła rozpoczyna się pukaniem do drzwi. Detektywa Dicka Mullena wita jego stary przyjaciel, Charlie Spillane, który w tę mroczną i zimną noc przybył, aby poprosić o przysługę...

Spillane chce, aby Mullen zawiózł go z Wesperu do małego miasteczka na insulindiańskim wybrzeżu. Nie zważając na ewidentnie podniecenie przyjaciela, detektyw spełnia prośbę, po czym wraca do domu, gdzie upija się i traci przytomność, tak, jak to robi zazwyczaj...

Wyjątkowo nieprofesjonalny i krzywdzący stereotyp, afront dla wszystkich szanujących się funkcjonariuszy policji.

Choć akurat w twoim wypadku wyjątkowo trafny.

Nie muszę tego czytać. Własne życie mam na co dzień. (Zamknij książkę).

Hej, przynajmniej się staram.

Czy na pewno?

Nie mam prawa go oceniać.

Dwa dni później Mullen zostaje aresztowany przez wesperską policję i oskarżony o zamordowanie Charliego Spillane'a. Podczas swojego przesłuchania dowiaduje się, że został on zastrzelony w barze, w mieście, w do którego podwoził go detektyw. Przez człowieka wyglądającego jak Mullen...

Desperacko pragnący oczyścić się z podejrzeń Mullen przekonuje wesperskich policjantów, aby wypuścili go na trzy dni, w trakcie których rozwiąże on zagadkę morderstwa jego przyjaciela i udowodni swoją niewinność.

„Policjanci wypuszczają głównego podejrzanego o morderstwo, żeby ten mógł poszukać »prawdziwego zabójcy«? Jaja sobie robicie?”

„Co się stało, detektywie?” – porucznik odwraca się do ciebie gwałtownie.

„Nie wiem, kto pisze te gówna, ale mam przeczucie, że nie jest ekspertem, jeśli chodzi o śledztwa w sprawie morderstw”.

Porucznik wzrusza ramionami. Jest pogodzony z myślą, że jego zawód rzadko, o ile kiedykolwiek, będzie wiarygodnie przedstawiany w sztuce i literaturze.

Nie robią, detektywie. Zdaniem autorów tak wyglądają policyjne procedury.

No dobra, w takim razie Mullen tego nie zrobił. (Czytaj dalej).

Oczywiście, że to nie Mullen był winowajcą. O to chodzi w książce! W każdym razie Mullen wraca do nadmorskiego baru, gdzie zamordowano Spillane'a, i spotyka tam piękną, tajemniczą kobietę, niejaką Deannę Deneuve.

No proszę, jakaś dama.

I to nie byle jaka – to kobieta jedna na milion, piękność, której umysł jest równie niebezpieczny co krągłości. Skrywa jednak pewną tajemnicę.

A kto nie skrywa?

Tajemnice są walutą stosunków międzyludzkich.

Twoje tajemnice są nieznane nawet tobie. Czyni cię to bogaczem czy żebrakiem?

Robi się ciekawie. (Czytaj dalej).

Deneuve zdradza, że była kochanką Spillane'a i że był on zamieszany w miejscową operację przemytu amfetaminy. Kiedy tylko Mullen pociąga mocniej za ten skrawek informacji, zaczyna się odsłaniać mechanizm całego spisku...

Do amfetaminowego gangu należy nie tylko miejscowy kapitan policji, ale też syn wpływowego polityka i pewien kolekcjoner sztuki na narkotykowym głodzie – Torvald. Każdy z nich ma swoje powody, aby pragnąć śmierci Spillane'a...

Dobra, ruszajmy dalej z fabułą.

Pewnego wieczora Deanna Deneuve przychodzi do pokoju hostelowego Mullena cała zapłakana. Wypijają we dwójkę pół butelki wódki i wkrótce padają sobie w miłosne objęcia, szukając pocieszenia...

Tak, pocieszenia i przyjemności. Ciepła dotyku drugiej osoby, palącego smaku trunku na jej pełnych, słodkich ustach...

No, to zeznanie nie będzie już wiarygodne.

Nieźle. Dobra jest, Mullen.

Kiedy kochankowie zapalają po odbyciu stosunku papierosa, Deanna Deneuve odwraca się do Mullena i mówi: „A swoją drogą, Dick, chciałam powiedzieć ci coś jeszcze...”.

„Kocham cię”?

Imię prawdziwego zabójcy?

„Zawsze celuj w środek ciała ofiary?”

Cokolwiek to jest, Mullen tego nie słyszy – uderzenie w potylicę pozbawia go natychmiast przytomności.

O kurwa.

Kiedy Mullen dochodzi do siebie, Deneuve leży obok niego na hostelowym, martwa. Co gorsza, jego ubrania są poplamione jej krwią!

O skurwiona kurwa!

Mullen pozbywa się splamionych krwią ubrań i ucieka z hostelu, wiedząc, że za ledwie kilka godzin policja odkryje ciało Deneuve, o ile nie została już powiadomiona...