Książka „Hjelmdallermann: Człowiek z Hjelmdallu”

On nie ma nawet prawdziwego imienia. Co drzemie w tym człowieku? A może jedyne, czym jest, to mięśnie i kości?

Hej! W mięśniach i kościach nie ma nic złego.

Pytanie brzmi: Po co w ogóle powinna nas obchodzić ta postać? Drzemią w niej jakieś wewnętrzne konflikty? Niewypowiedziane motywacje? Może jakaś tragiczna niedoskonałość?

No dobra, ale ma w sobie jakieś wewnętrzne napięcie?

To najdzikszy człowiek pośród żywych, jedyny śmiertelnik na tyle silny, aby władać dwoma zweihänderami, Sturmem i Drangiem, których nazwy znaczą „Burza” i...

Tak, rozumiem. Jest silny i ma duże miecze. Ale czemu powinien mnie obchodzić jego charakter?

A ty kto? Krytyk literacki?

Nie będę się wdawał w pyskówkę z tandetną książką po obniżce. (Zamknij tomik).

Nie, masz rację. Dajmy książce szansę. (Czytaj dalej).

No raczej tak, jestem cholernym artystycznym gliną.

Dość! Psujesz tok opowieści. Na czym to przerwałeś? A, tak...

Jaki znowu tok?!

Może i tak.

Nieważne, przejdź już do najlepszej części.

Dosyć mam już Człowieka z Hjelmdallu. (Zamknij książkę).

Dosyć już przeczytałem. (Zamknij książkę).

Za stary na to jestem...

[Odłóż książkę].

Na obszarpanej miękkiej okładce widnieje Człowiek z Hjelmdallu stojący na stosie zakrwawionych ciał. Ociekające juchą zweihändery trzyma skrzyżowane na potężnej piersi – tworzą tam złowrogi znak X...

Rewelacja.

Za jego plecami wznoszą się dzikie, pokryte śniegiem szczyty jego rodzimych Północnych Ziem. Zapisany pogrubionymi, czerwonymi literami tytuł „Hjelmdallermann: Człowiek z Hjelmdallu” rozwija się u góry niczym sztandar. Na pierwszym planie leży w błagalnej pozie niemal naga kobieta, której miejsca intymne przykryte są jej odpowiednio ułożonymi, długimi, czarnymi włosami.

Sceny te przemawiają do czegoś mamroczącego w głębi twojej duszy. Pierwotnego trudu piorących się brutalnych małpiszonów.

Sceny te przemawiają do czegoś mamroczącego w głębi twojej duszy. Szybko! Znajdź kogoś albo coś do wybebeszenia, ucięcia głowy i nadziania na pal!

To chyba trochę... przesada?

Za jego plecami wznoszą się dzikie, pokryte śniegiem szczyty jego rodzimych Północnych Ziem. Zapisany pogrubionymi, czerwonymi literami tytuł „Hjelmdallermann: Człowiek z Hjelmdallu” rozwija się u góry niczym sztandar. Na pierwszym planie leży w błagalnej pozie niemal naga kobieta, której miejsca intymne przykryte są jej odpowiednio ułożonymi, długimi, czarnymi włosami.

O! To się wydaje ciekawe...

Nagie kobiety i wielkie miecze. Naprawdę nic lepszego nie mogli wymyślić? Brzmi to sztampowo i... naśladowczo.