Pismo „La Fumée, wyd. 1, nr 4”

Uśmiecha się do ciebie twarz króla Frissela. Z jakiegoś powodu wydaje ci się on teraz bardziej wymuszony niż wcześniej.

Zobaczmy, co uważają za sprawy lokalne.

Jak można było przewidzieć, dużą część tej sekcji zajmują artykuły deklarujące absolutne poparcie dla strajku pracowników portowych.

Przeglądasz nagłówki: „Pomalujmy port na czerwono i biało!”, „Martinaise ujarzmia Wild Pines”, „Miasto w rewolcie”, „Dziś Martinaise, jutro La Delta!”.

Trafiasz wreszcie na krótki artykuł, którego autorem jest G. Martin, w którym oskarża on właściciela Apartamentowca Półwysep o nielegalne próby eksmisji pewnych komunistycznych lokatorów tylko dlatego, że nie płacą czynszu.

Ach, to pewnie dzieło Gastona.

Czy nie lepiej dla wszystkich byłoby, gdyby praca i kapitał osiągnęły jakiś rozsądny kompromis?

Według tych artykułów nie może być mowy o kompromisie z siłami międzynarodowego kapitału ani jego „lepkimi sojusznikami” z Koalicji...

Czemu komuniści tak uwielbiają infantylne obelgi? A potem się dziwią, że wszyscy ich zostawiają na lodzie.

Wracasz na początek czasopisma. Ukazuje ci się spis treści.

Chwila. Co oni tam piszą? O jakiejś Koalicji?

Z kontekstu można wywnioskować, że to coś bardzo dużego i fundamentalnego. Szczerze mówiąc, powinieneś pewnie już wiedzieć, co to jest.

Cholerni komuniści. Trzeba było wytłuc wszystkich, kiedy była okazja.

W jednym z artykułów autor stwierdza, że im bardziej siły reakcji starają się zgnieść ciało komunizmu, tym bardziej buntowniczy staje się jego duch...

Brzmi to, jakby ich ciała nie zostały jeszcze wystarczająco zgniecione.

Gdyby nie Wild Pines, wszystkie te pijawki byłyby teraz bez pracy.

Według tych artykułów prywatna przedsiębiorczość to po prostu sposób organizacji pracy, który pojawiłby się samorzutnie i bez niej...

Co za kompletna bzdura. Ktokolwiek to napisał, ewidentnie nie stworzył nigdy udanego biznesu.

W dalszej części Wild Pines zostaje nazwane „koszmarnym międzynarodowym pasożytem wysysającym krew z klasy robotniczej w Martinaise”.

Pobieranie opłat za to, że ktoś gdzieś po prostu mieszka, rzeczywiście jest dość skandaliczne.

Autor G. Martin informuje sucho, że kapitaliści uwielbiają redystrybucję bogactwa, dopóki przebiega ona w górę...

Dobrze, że czasy płacenia czynszu masz już za sobą...

To prawda. Wynajmujący wyduszają z ciebie ostatni grosz. Naprawdę musisz znaleźć sobie kiedyś jakiś własny kąt.

A czemu miałoby mnie to obchodzić? Nie ma to nic wspólnego ze mną.

Według G. Martina odwiecznym problemem jest fakt, że w kapitalizmie robotnikowi uniemożliwia się dostrzeżenie jego własnej sprawczości (lub jej braku)...

Wykazuje on przez to skłonność postrzegania własnego ucisku tak, jakby dotyczył on kogo innego.

Czy to prawda? Czy czułeś się ostatnimi czasy oderwany od siebie samego?

Chcę uzupełnić wiedzę o wydarzeniach międzynarodowych.

W sekcji znajduje się długa, nużąca krytyka ostatniej rundy negocjacji o wolnym handlu między krajami EPIS a Wolnym Państwem Semenine.

Omijasz też artykuł o przemycaniu ciężkiego oleju napędowego przez granicę między Meską a Messyną, coś o niedźwiedzich zapasach w Samarze, zamieszkach książkowych w Jugo-Graadzie...

Łoł, łoł, łoł! Niedźwiedzie zapasy? Wróć no do tego!

No dobra, zobaczmy, o co chodzi z tymi niedźwiedzimi zapasami...

To najwyraźniej element nowej inicjatywy prosportowej w Ludowej Republice Samary (LRS) opracowanej i promowanej przez nie byle kogo, bo przez samego prezydenta Knieżnińskiego.

Wedle tego wyjątkowo naiwnego sprawozdania Wujaszek Sport (jak nazywają go pieszczotliwie obywatele) ogłosił niedawno niedźwiedzie zapasy narodowym sportem LRS.

Chwila. Powiedz mi coś więcej o tym Wujaszku Sporcie.

Sądząc po opisie w artykule, wydaje się być wyjątkowo kompetentnym, demokratycznie wybranym prezydentem.

Sapormat Knieżniński zwany Sportem jest prezydentem LRS już niemal trzydzieści lat. Poza Samarą znany jest z trzech rzeczy: brutalnego tłumienia wewnętrznych buntów, gigantycznej korupcji i niemal patologicznej obsesji sprawnością fizyczną.

Synu, obsesja jest tylko wtedy, kiedy coś jest niezdrowe. A nie ma nic zdrowszego od mocnego ciała. No i zapominasz o jego wąsie.

No tak. Jak wszyscy samarscy mężczyźni powyżej 40 roku życia, prezydent Knieżniński nosi spektakularne wręcz, godne morsa wąsy.

Świetnie. A teraz przejdźmy już do tych niedźwiedzich zapasów.

To raczej proste. Zazwyczaj jest to starcie mężczyzny (lub, w niektórych przypadkach, kobiety) z jednym niedźwiedziem. Dwójka wojowników, jeden ring, pięć rund (ewentualnie „do unieszkodliwienia”)...

Jak twierdzi Ministerstwo Informacji LRS, program okazał się niebywałym sukcesem. 87% obywateli popiera inicjatywę, a otyłość wśród młodzieży i alkoholizm spadły o odpowiednio 12% i 7%.

Mowa tu o LRS. Jeśli sądzisz, że to prawdziwe liczby, to radzę ci wybrać się do La Cherte, jeden facet ma tam most na sprzedaż.

W sumie ciężko się pewnie walczy z niedźwiedziem, kiedy nie jesteś w formie.

Taka właśnie jest idea. Prezydent Knieżniński od dawna utrzymuje, że sprawne ciało stanowi najlepszą obronę przed kapitalistyczną agresją.

Dobrze, że jesteś silny jak cholerny tur, synu. Tur, który walczy z niedźwiedziami.

Zawsze warto uzupełnić wiedzę o sprawach międzynarodowych. (Wróć do spisu treści).

„Kim! Myślisz, że nasze śledztwo ma szansę rzucić nas kiedyś do LRS?”

„Do Ludowej Republiki Samary?” – pyta porucznik, marszcząc czoło. „Nie, nie podejrzewam. Czemu pytasz?”

„A tak, bez powodu”.

„Wiesz, nie tak dawno temu słuchałem fascynującej audycji radiowej o tradycyjnych samarskich tańcach ludowych. Zakładają do nich ponoć naprawdę niezwykłe stroje...”

„W każdym razie nie – nie widzę żadnych poszlak wskazujących na to, żeby nasza sprawa miała cokolwiek wspólnego z Samarą”.

„Pomyślałem, że fajowo mogłoby być wziąć udział w walce z niedźwiedziem”.

„No, to na pewno byłoby warte zobaczenia” – porucznik wydaje się rozbawiony wizją ciebie walczącego z niedźwiedziem.

„To, co robisz w wolnym czasie, to twoja sprawa. A na razie wolałbym, żebyś skupił się na naszym śledztwie”.

„Pomyślałem, że fajowo mogłoby być zobaczyć ich walki z niedźwiedziem”.

„Z tego, co zrozumiałem, stanowią one nie lada spektakl. Podobno widzom w pierwszych rzędach każą zakładać plastikowe płaszcze...”

„Ze względu na ryzyko zachlapania krwią”.

W formie, nie w formie... Zawsze wolałeś polegać na sile swojego umysłu.

Hmmm. Nie wiem, czy wierzę w te liczby.