Posłuchaj wiatru jeszcze raz.

Nagle dociera do ciebie westchnienie – niesie się na molekułach powietrza przepływających ze strefy wysokiego ciśnienia do strefy niskiego ciśnienia. Jest jakby wydech kobiety. Otula ona swoim oddechem stojącą przed tobą, walącą się kamienną skrzynkę. Płynie przez nią...

I co chcesz usłyszeć? Boga? Bóg jest bardzo, bardzo cicho. Zbyt cicho. Nawet wiatr wydaje się zmęczony...

Czego? Piosenki niesionej przez powiew? Albo odległego dziecięcego śmiechu? Kroczysz wśród tych miejskich ulic, po opuszczonym wybrzeżu, a jedyne, co mówi ci wiatr, to że jest zimno.

Czujesz wokół siebie przypominający ciche westchnienie powiew. Chłodne powietrze uderza o twoje ciało. W płuca gryzie cię morska sól.

Nagle zapada cisza. Nie ma już chłodnej ręki pieszczącej ci czoło ani szelestu wśród trzcin. Wiatr ucichł. A może zniknął za rogiem? Słyszysz tylko obmywające wybrzeże fale.