Spójrz w górę, na szare niebo.

Wznosi się wokół ciebie kolumna ciepłego powietrza – otacza budynek, na którym stoisz. Czujesz jej zmieniający się kształt, kawałki papieru i ptaki – w kominie termicznym. Wraz z kilkoma milionami litrów wody. A wszystko to wznosi się ku wspaniałemu insulindiańskiemu niebu.

Stale nic. Niebo powoli przesuwa się nad twoją głową. Młoda kobieta wydycha powietrze, rozsiewając zapach mentolowego tytoniu. Brzmi to jak westchnienie.

Nic się nie dzieje. Nad ciałem niebieskim wznosi się chmura bezbarwnych, łączących się ze sobą kropelek.