Przed efektami myśli; mogą obowiązywać inne warunki dialogu.
681 · Kwestie umiejętności
Znad zatoki dobiega zimny powiew – przelatuje nad alejkami i dziurawymi ulicami z Martinaise do Jamrock. Wśród ulicznego ruchu słyszysz stukot ukrytych pod brezentem szklanych fiolek. A może to po prostu zęby szczękają ci z zimna?
Domy przesycone czerwienią, płynąca Rue Saint-Cispare krew... Jakby całą okolicę przetarto wielką, unurzaną w posoce szmatą! Świeże ślady po kulach dla każdego budynku...
Wilgoć wdziera ci się wręcz pod skórę. Podążasz za jej spojrzeniem w dal, za wybieraczkę sieci... Ku betonowemu rynkowi bezimiennej wioski na wybrzeżu Martinaise.
Wszędzie wokół krople deszczu tworzą na wodzie kręgi. Wilgotność pełznie ci w górę kręgosłupa niczym ręka pianisty po klawiaturze.
Betonowe płyty krzyżują się, tworząc abstrakcyjny kształt. Na nich – małe odciski palców. Ślady gumowych butów. A właściwie bucików.
Nagły dreszcz przyprawia cię o gęsią skórkę na rękach. Wiatr wzburza taflę zatoki.
Nic nie wydaje się znajome. Jest tylko ogrom morza i promieniującego od niego zimna.
Wypełnia cię zimno. Powietrze jest ciężkie, wilgotność wynosi 80%.
W tym samym czasie na odbudowanym wschodzie ulice pieści łagodny powiew. Mżawka oczyszcza je z kurzu. Wokół rozbłyskują światła, po alejkach suną powozy motorowe...
Wiatr ustaje. Mroczne wody Zatoki Martyneskiej spowite są ciszą...