Empatia · Kwestie umiejętności

Ot tak – wymyka ci się z zasięgu. Możliwe, że KRZYK w niczym nie pomógł.

Porucznik jest zbyt zmęczony, żeby się na ciebie wściekać. Chce po prostu już iść.

Znowu – odrobina smutku pod przykrywką spokoju. Sądzi, że spędził w tej ciężarówce zbyt wiele czasu.

Ewidentnie mu ulżyło.

Przyciśnij Tommy'ego, a złamiesz mu serce i ducha. Nie łudź się, że zostaniecie kumplami.

To nie kłamstwo, to... coś innego. Nie sposób w tym momencie stwierdzić co, ale coś w nim drzemie. Jakiś strach.

Uświadomił sobie, że wykorzystałeś jego przyjacielskość i dobrą wolę.

Może to bezpośrednie podejście nie było właściwe? Cholera, trudno tak patrzeć komuś w oczy i nic nie spieprzyć.

I jest mu przykro, że nie mógł być tym, czym chce – dobrym człowiekiem. To jego ostatni wers, jego zemsta na świecie.

Śmiech skrywa jednak odrobinę smutku.

Nie spodobał jej się twój zimny racjonalizm.

Nagle zalewa ją fala smutku.

Spodobał mu się pomysł pogrzebu couprisa.

Jeśli żartuje, to skąd ta melancholia?

Nie jest to dla niej ani wrażliwy, ani szczególnie interesujący temat.

Zasmuciłeś ją. Naprawdę bardzo chciała iść.

Wydaje się szczerze żałować, że nie może ci pomóc.

Świetnie. Przypomniałeś jej o mężu.