ALGI · Beceri replikleri

Bir hoparlör. Bir tane hoparlörleri var.

Genç adam ağlamamaya çalışırcasına yutkunuyor.

Genç adam ağlamamaya çalışırcasına yutkunuyor.

Her nasılsa teğmenin iç çekişini duyabiliyorsun.

Bir mavi balina gibi sana yaklaşıyor. Derinlerin dinginliğine hareket kattığını hissediyorsun... Gelip geçen tek bir bas notası. Gidiyor. El silencio'ya dönüyorsun.

Belki tam olarak doğru noktada dursan adımların bile tamamen sessiz olur...

Artık gölge değil. Yaklaştıkça daha da cisme bürünüyor. Bir hayvan figürü alçalmakta.

Sonra ses kesiliyor. Neredeyse tamamen. Cılız bir mırıltı kalıyor.

Bir iki boğuk gümbürtü çıkarıyorsun, ardından her nasılsa sessizlik daha da... bütünüyle hissediliyor.

Evet. Karanlık, tavana sonsuz uzaklıktaymış hissi veriyor...

Tavan panellerinin oluşturduğu sıralar, zar zor görünür hâle geldikten sonra tepedeki kulenin karanlığında tamamen kayboluyor.

Sesin zar zor duyuluyor. Uluma gibi değil ama yumuşacık bir inilti.

Belli belirsiz ahşap işçiliği görüntüleriyle dolu. Muazzam bir yükseklik hissi.

Sanki yukarıda bir şey hareket ediyor. Kuleden çıkan bir gölge, bütün diğer gölgelerin arasından geçerek sana doğru gelmekte.

Hiçbir şey yok. Başın dönüyor, sersemliyorsun. Giderek daha fazla karanlık görüyorsun. Yükseliyor...

Kilisenin bu kısmında neredeyse somut bir sessizlik var. Maddenin bütün o değişimi, canlıların bütün o koşuşturmacası gitmiş. Kiliseden başka hiçbir varlık yok gibi.

Sessizlik ve karanlık, seni bir koza gibi sarmalamış. Artık kıpırdayamıyorsun.

Kendi nefesini bile zor duyuyorsun.