Konuşma · ACELE

"Yıktın geçtin ortalığı."

"Paramparça ettim."

"Rock müziğin öldüğünü bana söylemene gerek yok. Ben rock müziği terk edeli çok oldu. Rock'la disko yapılmıyor!"

"Iıı, tamam..." Başıyla onaylıyor.

"Tabii öyle lan, rock müzik en iyisidir. Rock müzik akar!"

"Evet." Başını dikkatle sallayarak onaylıyor. "Akar..."

"Nereli? Ne kadar zamandır sizinle birlikte?"

"Aslında nereli olduğunu bilmiyoruz. Hatta kim olduğunu da bilmiyoruz."

"Bir keresinde Faubourg'de ücra bir yerde partiliyorduk. Kömür Şehir de olabilir, hatırlayamadım şimdi. Cidden Kömür Şehir'di belki..."

"Erik, gece boyunca birinin çaldığı şarkılara eşlik ederek bağırdı. Sesi tamamen kısılana kadar bağırıp durdu. Güneş, madenlerin üzerinde doğduğunda... Orada maden mi vardı ya? Evet, evet, Kömür Şehir'deydik!" Başını sallıyor.

"Erik de bizimle geldi. Yol boyunca yavru köpekler gibi hırıldayıp durdu. Hiç konuşamadı bile."

"Kesinlikle Kömür Şehir'di çünkü Fau'ya geri dönmek için iki gün boyunca yürümek zorunda kalmıştık. Erik, yol boyunca hırıltılı sesler çıkarıp durdu. Neden bizimle geldiğini hiç sormadık. Ya da kim olduğunu. Galiba adı Germaine..."

"İnsanları seviyorum," diyor sessizce.

Harika bir gece geçirdiklerini tahmin edebiliyorsun. Bu anılar, onu bir süreliğine suskunlaştırıyor.

Keşke ben de orada olsaydım diyorsun.

Banliyölerin yüz karası. Jamrock'ın daha da batısında, Mont Martin'in tozlu eteklerinde yer alan kapatılmış sefil madenler yığını. Revachol'un olabilecek en ücra noktası. Artık o insanları sömürmek isteyen bile kalmadı.

"Bana Andre'den bahset."

"Andre mi? İyi biridir. Pek belli etmese de öyledir. En azından bana karşı..."

Vücudunu ovuyor ama üşüdüğü için değil. Omuzları gevşemiş durumda. Ya bir madde etkisinde ya da ruh hâli iyiye gidiyor.

"Her türlü bok püsürle o ilgileniyor. Şey pardon, yani onun bir vizyonu var. Hayatın nasıl olması gerektiğine dair. Bütün parçalar yerine oturana kadar zorlamaya çalışıyor. Tam bir organizatördür."

"Bana diğerlerinden bahsetsene."

"Neyi organize etti?"

"Hiçbir şeyi. Ama zaten... buralarda organize edecek pek bir şey yok. Kilise işinin yürümesini gerçekten çok istiyor..."

"Kiliseyi öyle terk edilmiş hâlde bulunca bunun bir işaret olduğunu düşünmüş olmalı. Bunun bir alamet olduğunu söylemişti. Nereden duyduysa artık bu kelimeyi." Gülümsüyor. "Andre öyle aşırı zeki biri değildir de..."

"Ama daha önce hiçbir şey için bu kadar heyecanlandığını görmemiştim, ki o genelde heyecanlı biridir. Biraz da umutsuz görünüyordu, bunun son şansı falan olduğunu düşünüyordu sanırım. Ya da sadece kafayı bulmuştu..."

"Uyuşturucu kullandığından demiyorum tabii. Bir kafaya erişmek gibi yani."

"Sakin ol canım. Ben polis memuruyum ama sonuna kadar da yozlaşmış biriyim. Uyuşturucu işlerini bana anlatabilirsin, umurumda olmaz."

"Evet. Uyuşturucu. Bok. Sik. Umurumuzda değil." Sırıtıyor.

"Iıı, evet. Neyse."

"Saçları döküldüğü için olabilir mi? Son şansı olduğunu bu yüzden düşünmüştür?"

"Şimdi düşündüm de, evet, ondandır!" Gülüyor.

Acele'in güldüğünü ilk kez duyuyorsun.

"Saçları konusunda bir çeşit özyıkım moduna girmiş. Rengini açması falan. Muhtemelen saçlarından tamamen kurtulmak istiyor."

"Andre senin erkek arkadaşın mı?"

"Evet." Başıyla onaylıyor.

Hızlı bir cevap oldu. Bundan fazlasıyla emin. Andre'ye güvenebileceğini, hatta gerekirse onu kontrol edebileceğini düşünüyor.

"Bana diğerlerinden bahsetsene."

"Annesinin sevgisinden mi kafayı bulmuştu?"

"Yaşamaktan mı kafayı bulmuştu?"

"Bana Noyak'tan bahset."

"O da bizim gibi Faubourg'lü sanırım. Belki Erik'in memleketi başka bir yerdir, onu bilmiyorum ama Noyak ve diğerleri Paliseum'u ziyaret etmek için Faubourg'den kutsal bir yolculuk yaparak kuzeye gelen insanlar."

"Yaşam tarzı konusunda çok sert kafalardadır."

"Ne yapıyor?"

"Nasıl yani, 'ne yapıyor'? Meslek olarak mı?"

"Evet."

"Marangozdur. Eğitimini falan almış. İşinde çok iyidir ama gidip de bir atölyede falan çalışacak kafa yapısına sahip değil."

"İnanışları yüzünden mi? Sertlik ve kaburgalar... Omurilik ve diğer şeyler?

"Vay. Onunla cidden konuşmuşsunuz." Gülümsüyor. "Kesinlikle. Noyak'ın hizmet ettiği tek efendi ritimdir."

"Ondan biraz daha bahsetsene."

"Ne öğrenmek istiyorsun?"

"Ya sen?"

"Efendim," diyor hızla gülümseyerek, "Ben kanunlara uyarım."

Tuhaf bir his... Onu normalden iyi yalan söylerken yakaladığında hissettiğine benziyor. Konuşma biçiminde bir şeyler var, arada bir garip hissettiriyor. Konuşurken ton değiştirdiği söylenemez ama anlattığından daha fazlasının olduğunu hissediyorsun.

Tuhaf bir his... Konuşma biçiminde bir şeyler var, arada bir garip hissettiriyor. Konuşurken ton değiştirdiği söylenemez ama anlattığından daha fazlasının olduğunu hissediyorsun.

"Çok dramatik biri gibi görünmek istemem ama ben olsam Noyak etraftayken onun inanışlarını hafife almazdım. O çok ciddi biridir. Yaşam tarzı konusunda çok ciddidir."

"Nasıl bir kafa yapısı bu?"

"O sert kafa kurallarına göre yaşar. Bunu kendisine sormalısın."

"Yok, akşama ne yemek yapıyor diyorum. Tabii ki mesleğini soruyorum yahu."

"Nedir bu bahsettiğin kutsal yolculuk?"

"Faubourg'ün yoksul çocuklarının zaman geçirmek için her bahar yaptığı bir şey. Boogie Caddesi'ni baştan sona yürüyüp Jamrock'a varırız. Olduğu kadar işte."