Konuşma · ACELE

Kim bu çocuklar?

"Çocuklar?"

"Evet, Andre ve diğer elemanlar. İçerideler. Çadırdalar."

Neden peki?

"Çocuklar içerideyken sen niye dışarıda donuyorsun?"

"Oraya çok fazla eşya tıktılar. Yer kalmadı."

"Ne gibi eşyalar?"

"Çoğunlukla müzik eşyaları. Bu kayıt cihazına benzer şeyler ama daha büyükler. Yığınla hem de."

"Eşyaların bir kısmını dışarıda bıraksanız da sen de burada üşümesen?"

"O eşyalar benden daha pahalı. Hepimizden pahalılar aslında. Önemi yok. Ben soğuğa dayanabilirim."

Muhtemelen amfetaminden dolayı. Amfetamin alınca hava şartlarından etkilenmiyormuş gibi hissedersin ama yine de üşürsün aslında.

"Neden? Neden dayanabilirsin?"

"Ses kaydetmem lazım, zaten dışarıdayken daha iyi hissediyorum..." Yakınlarda kıyıya bir dalga çarpıyor ve soğuk sularını Acele'in üstüne püskürtüyor.

(Üsteleme.) "Anladım..."

Tekrar ses kayıt cihazına dönüyor.

"Erkek arkadaşının sattığı kulaklığa benzer şeyler mi yani?"

"Evet." Gözlerini biraz kısıyor. "Güzel bir kulaklıktı... Sattığımız için üzgünüm."

(Üsteleme.) "Anladım..."

Tekrar ses kayıt cihazına dönüyor.

(Ona şapkanı ver.) "Al. Buna benden çok senin ihtiyacın var."

"Bak gördün mü? Bir kıza şapka vermenin uygun yolu budur..."

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Teşekkür ederim." Şapkayı takıyor. Ona biraz büyük geliyor.

"Üzgünüm. Onu takmak istemiyorum." Başını çeviriyor.