Konuşma · ACELE

"Ben... Aklıma bir şey gelmiyor. Ama bir şeyler olmalı, değil mi? İnsanlar için normal olan budur."

"Bilmem, sen söyle." Soğuktan kızaran parmaklarına tekrar üflüyor.

Senin sorunun falan yok ulan! Bir tane bile yok!

"Benim alkolle de sorunlarım var."

"Evet, onu anladım da senin sorununun olmadığı bir şey var mı?"

Kadın eskrimi. Zarif bir aktivitedir.

"Kadın eskrimi. Harika bir spordur. Onunla hiçbir sorunum yok."

"İyi o zaman. Kadın eskrimi cidden çok zariftir."

"Katılıyorum," diyerek başını sallıyor teğmen.

"Hiç sorun değil ama umarım dünyanın sunduğu harika eş‑cinsel içeriklerinden mahrum kalmayı sorun etmiyorsundur."

"Yanlış anlama, onlara düşman falan değilim. Sadece bu Paliseum onların beğeneceği bir yere benziyor."

"Tamam o zaman. Sorun yok."

"İlginç duruyor. Kim bu Arno?"

"Evet. Erik ona hayran. Hatta belki biraz fazla hayran. Çok yoğun bir kişiliğe sahiptir."

İb**tor ve Böyle Dünyanın AQ da Van Eyck'ten bahsetmemiş miydi?

"Ben de az yoğun değilimdir."

"Bunun Yapışkan Mikrop Jon'la bir ilgisi var mı?"

"Iıı..." Kafası karışıyor. "Bununla ses kaydediyorum."

"Hayır, boksör olan Yapışkan Mikrop Jon'u kastediyorum."

"Ha! Hayır. Bu bir yapışkan mikrofon. Katı nesnelerin içinden gelen sesleri kaydediyor. Yapışkan Mikrop Jon sadece dayak atıyor."

Bu adil değil. Ayrıca adamın hakkını yiyor.

"Hayır, yani... Boş ver."

Öyle mi? Benim adımla ilgili bir gelişme var mı?

Yok.

Rica ederim.

Güzel. Bununla birini dinleyebilirsin belki? Telekulak!

Sakat beynin "Yapışkan Mikrop Jon" adında bir boksör olduğunu bilmeni istiyor.

"Anladım."

"Kayıt yapıyorum, yani sanırım."

"Peki tam olarak neyi kaydediyorsun?"

"Galiba buzun çatırtılarını kaydediyorum ama kesin olarak bilmenin imkânı yok. Kulaklıksız olmaz. Sanırım az önce senin ayak seslerini de kaydettim. Onun sesi nasıl kaydedilmiştir kim bilir..." Alnını kaşıyor.

Eski kulaklığa ne oldu?

"Bir dakika, kulaklığa ne oldu?"

"Erkek arkadaşım onu sattı."

"Ne için?"

"Bilmiyorum ki... Bir şeyler için işte. Hayat için gereken şeyler."

Yalan. Muhtemelen şüpheli bir iş için sattılar.

Taşlar yerine oturuyor beyim!

"Peki bu kayıtları ne yapacaksın? Çatırtılar, ayak sesleri falan?"

"Paliseum'daki müzisyenler bu seslerle müzik yapıyor. Bantları birleştirip sesleri döngüye alıyorlar. Buzların çatırtılarından, anahtarların şıngırtılarından falan müzik yapıyorlar... Böyle manyak sesleri kullanıyorlar. Açıklaması zor."

Başınla onayla.

"Neyse, ben de böyle müzik yapmak istedim. Zaten bizimki de bir müzik mekânı olacak..." Omuzlarını ovup etrafına bakıyor.

Kız birden üşümeye başlıyor. Çok üşüyor.

"Ben ne yaptığımı hiç bilmiyorum. Onlar synthesizer da kullanıyor. Bende synthesizer yok."

Ona hayattan uzak, keyifli saatler yaşatacağını düşündüğü kayıt cihazına bakıyor. Anlaşılan boşa hayal kurmuş. Kendini birden çocuk gibi, fazlasıyla işe yaramaz biri gibi hissediyor.

Keskin endorfin düşüşü neredeyse gözle görülebiliyor. Omuzlarından sıcak bir battaniye düştü âdeta. Ürperiyor, çenesi titriyor. Bunlar uyuşturucu kafasının belirtileri.

Amfetamin ya da mefedron gibi bir uyarıcı kullanmış ve etkisi hızla geçiyor. Gitgide daha çok düşüş yaşayacak. Zirveyeyse daha az çıkacak.

"Al şunu, üşüyorsun." Teğmen, ceketini çıkarmaya hazırlanıyor.

"Hayır ya, sikerler, iyiyim ben... Öyle dediğim için özür dilerim. Sikerler dediğim için üzgünüm."

"Sorun değil." Teğmen vazgeçiyor. Sana bir bakış atıyor.

"İşte şimdi bir şapka çok işe yarardı."

"Evet... Belki de şapka konusunda haklıydın."

"Başka sorularım var." (Sonuçlandır.)

"Benim ceketimi ister misin?" (Ceketini çıkarmaya başla.)

"Hayır ya. Siktir et, iyiyim ben... Öyle dediğim için özür dilerim. Siktir dediğim için üzgünüm."

İç çek.

Acele biraz titriyor.

"Peki o zaman."

"'Bir müzik mekânı olacak' demiştin. Neresi orası?"

"Şurası." Başıyla kiliseyi gösteriyor. "Bizim çocuklar oradan Paliseum gibi bir mekânın çıkacağını düşünüyor. Aptalca. Oradan..." Bir an duraksadıktan sonra devam ediyor, "...bir Paliseum çıkmaz, orası kesin."