Konuşma · ACELE

"Königstein'dakilerin sevdikleri şu psikoloji işleri. Zenginler sever. Königstein'da yaşayanların çoğu zengindir."

"Bu dediklerin herhangi bir şeye çare oldu mu emin değilim."

"Evet, üzgünüm." Başıyla onaylıyor. "Ama o saçmalıkları hatırlamaman daha iyi olabilir. Bence yani. Eski yaraları kaşımamak lazım."

Evet ama çok, çok fena kaşınıyor...

"Psikolojiyle ufkumu açtığın için teşekkürler öyleyse."

"Rica ederim." Bir an durup çenesini oynatarak düşünüyor. "Ama o saçmalıkları hatırlamaman daha iyi olabilir. Bence yani. Eski yaraları kaşımamak lazım."

"Bir dakika, seçici hafıza derken?"

"Mesela ben, canımı yakan şeyleri hemen unutmak isterim. Seçici hafıza işte."

"Benim durumum daha çok aşırı derecede sarhoş olup bu dünyaya dair ne var ne yoksa kafamdan silip attığım için bence."

"Evet. Bu da olabilir. Bir keresinde o kadar çok... içki tüketmiştim ki ben de her şeyi unutmuştum..."

"İçkiden" daha fazlasını "tükettiği" belli.

"Psikolojik bir saçmalık da olabilir. Königstein otuzbiri gibi."

"Haklısın. Bunun bir yardımı dokunmuyor."

"Ama hatırlamıyorum diyorsun? Seçici hafıza falan mı var sende?"

"Evet, eminim. Yoksa neden bu kadar güçlü bir tepki vereyim ki?"

"Evet. Neredeyse hiçbir şeyi hatırlamıyorum."

"Hatırlamıyorum."

"Gerçekten mi?" Sana inanmış gibi görünüyor. "Bu chica seni epey üzmüş gibi... Ona dair hiçbir şey hatırlamadığından emin misin?"

"Öncelikle, üzerlerinde çok az da olsa ciklet kokusu vardı. Onca bokun altında kokusunu hâlâ alabiliyordum."

"Vay be." Bir kaşını kaldırıyor. "Bu epey sembolik, sence de öyle değil mi?"

"Evet, bence de epey sembolik."

"Peki, başka ne vardı?"

"Boş ver bu konuyu. Sorular... Sorular bende, cevaplar da sende."

"Tamam, tabii ki... Ne öğrenmek istiyorsun?"

"Hayır. Neden?"

"Eskiden tatlıymış ama artık bokun içinde... Bence epey sembolik. Her neyse, başka ne vardı?"

"Bu hayatta çok fazla şey görmedim ama gördüğüm kadarıyla sosyal adalet biraz çocukça bir terim. Hatta liberal bile sayılabilir... Beni esas sarsan halkın sıkıntıları, bu beni çok fena etkiliyor."

"Evet ya, çok kötü durumdalar," diyor çok da inanmadan.

"Düşündükçe midem bulanıyor... Binlerce... Milyonlarca insan... Milyarlarca da olabilir. Sahi, kaç insan var?"

"Ee..."

"Dünyada kaç tane insan yaşıyor?"

"Üç virgül altı milyar. Seol'dakileri saymazsak."

"Gerçekten mi? O kadar çok mu?! Düşündükçe gözlerim doluyor; 3,6 milyar insan, kim bilir kaç tane de Seol denen yerde vardır. Hepsi de piyasa denilen tiranlığın altında eziliyor."

"Evet, çok kötü." Başıyla onaylıyor. "Derdinin bir kadın olmadığından emin misin ama?"

Hmmm... Olabilir mi acaba?

"Eminim. Şimdi, sohbetimizden önce sormak istediğim sorularım vardı."

"Buyur."

"Bir şehirde milyonlar yaşıyorsa dünyada çok daha fazlası olmalı. Bir zamanlar tam sayısını biliyordum galiba..."

"Bilinemeyecek kadar fazla milyon var. Hepsi piyasa denilen tiranlığın altında eziliyor. Korkunç!"

"Evet, eminim. Şimdi, tamamen başka bir konuya dair sorularım vardı sana."

"Herkes girişimci sınıfı sömürüyor. İş yapanları prangaya vuruyorlar."

"Aa, öyle mi?"

"Evet, adamların sırtından bir inemediler gitti. Bu şehirde işe alınabilecek bir kişi bile yok. Bir kişi bile. Herkesin açlıktan nefesinin kokmasına şaşırmamak gerek."

"Yani içine dert olan şey... zenginlerin yeterince parasının olmaması mı?"

"İstediğin kadar gözlerini devirebilirsin ama bu, bizi bilgi temelli ekonomiye yaklaştıracak mı? Bu tuhaf dünyada çok fazla şey görmemiş olabilirim ama bu işin bu vergilerle olacağını hiç sanmıyorum!"

"O zaman bu tuhaf dünyanın pek azını görmüşsün. Çünkü bizde gelir vergisi diye bir şey yok. Sadece %20 katma değer vergisi var... Bu kadar."

"Hayatta inanmam! Aslında ne kadar çok vergi olduğunu bilmiyorsun... Hiç vergi ödememişsin ki! Gizli saklı, görünmez vergiler var. Bak, şurada bir tane var mesela!" (Denize işaret et.)

Bir an şaşırıyor ve dönüp denize bakıyor. Hiçbir dolaylı vergilendirme yöntemi gözüne çarpmıyor. Tekrar dönüp sana bakıyor.

"Deniz canavarı vergisiyle... bir alıp veremediğin mi var?"

"Hayır. Mesele sadece deniz canavarı vergisi değil. Bunların hepsi bir araya gelerek ekonomik büyümeyi bastırıyorlar."

"Hı hı..." Düşüncelerini toparlıyor. "Tüm bunların, ne bileyim, mesela bir kadınla hiçbir ilgisi yok mu yani?"

"Bence sorun... tüm bu yabancıların gelip işlerimizi elimizden alıyor olması."

"Aa, öyle mi?"

"Evet, buranın bir zamanlar görkemli bir ülke olduğu belli. Ama günümüzün enternasyonalci saçmalıkları Revachol'a diz çöktürmüş durumda."

"Evet ya." Başıyla onaylıyor. "Demek bir şapka yüzünden ağlamanın ve otoriteni geri kazanma temalı haykırışlarının nedeni buydu. Milli gurur."

"Yabancılar senin aklına girmiş. Şu anda tam anlamıyla diz çöktüğünün bile farkında değilsin! Kadınlarımız... bildiğin diz çöküyorlar!"

"Ekipmanlarım yerde çünkü ya."

"Arka planda kozmopolit bir curcuna sürüp giderken genç kadınlarımızın karın üstünde dizlerinin üstüne çökmesinin beni rahatsız ettiğinden neredeyse eminim." (Başınla çadırı göster.)

"Ya da, ya da... Bunu direkt söyleyivereceğim... Bir kadından dolayı bazı kadın sorunları yaşıyor olmayasın?"

"İnsanlar, kendi bencil çıkarlarını halkın selametinden üstün görüyor."