Konuşma · ACELE

"Ha, o mu... Bana inanmayacaksın. Anlatmamın hiçbir anlamı yok."

"Yengeç adam!" ismini zikretmeye diğerleri kadar yatkın değil.

"Doğru. Sana başka bir şey sorayım."

"Onu göreceğiz. Anlat bakalım."

"Peki," diyerek başıyla onaylıyor. "İçeri girdiğimde makinelerden birinin yanında bir kadın gördüm. Noyak, o makineye ana sistem diyor..."

"Ninesinin elinde büyümüş biri gibi giyinmişti. Üzerinde tuhaf, eski kıyafetler vardı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu ve hiçbir şey söylemedi, öylece durdu."

"Bu pek korkutucu sayılmaz."

"Sonra işte bir adam onun tam arkasındaki duvardan aşağı süründü. Bir yengeç gibi baş aşağı yürüyordu. Kilise duvarından aşağı indi. Bence kadın onun varlığından habersizdi, adam çıtını bile çıkarmadı..."

"Zemine ulaşmadan hemen önce durdu ve orada öylece bana bakarak asılı kaldı. Doğruca bana baktı. Hemen arkamı dönüp oradan çıktım. Bu kadar."

"Yengeç gibi mi?" Teğmen başını sallıyor. Yüzü taş kesiyor.

(Başınla onayla). "Onu gördüm. Yengeç adamı gördüm ben."

"Onu gördün mü?" Eğilerek yaklaşıyor. "Oraya girdin mi yani? Nine kıyafetleri giyen diğer tekinsiz tipi de gördün mü?"

"İkisini de gördüm, evet."

"Güzel, bana inanıyorsun yani." Çadıra bakıyor. "Bunu Andre'ye de söylemelisin, o ne yapılacağını bilir."

"Bu bilgiyi seninle paylaşmamayı tercih ederim."

"Ah, peki." Kulakları soğuktan kıpkırmızı kesmiş hâlde tekrar battaniyenin üzerine oturuyor. "Peki ya Andre? Benimle konuşmak istemiyorsan Andre'yle konuşmalısın."

"Hayır, sadece yengeç adamı gördüm."

"Hmm..." Battaniyenin üzerinde, kulakları soğuktan kıpkırmızı kesmiş hâlde oturuyor. "Tuhaf. Onun makinesini kurcalamalısın, belki de nereye gittiği orada yazıyordur."

"Bu 'yengeç adam' neye benziyordu?"

"Çok karanlıktı." Başını iki yana sallıyor. "Tam göremedim."

Hadi ama. Gördüğü ortada. Yeterince detaya girdi bile.

"Yanıldın. Sana inanıyorum."

"Neden?" Bir kaşını kaldırıyor.

"Olur böyle garip şeyler."

"Peki o hâlde," diyerek başıyla onaylıyor. "Benim etrafımda oldukları kesin."

"Yalan olamayacak kadar saçma görünüyor."

"Sanırım öyle." Bir an tereddüt ediyor. "Her neyse... Başka ne vardı?"

"Bundan ne çıkarın olabilir ki?"

"Hiçbir çıkarım yok," diyor. "Her neyse... Başka ne vardı?"

"Haklıydın. Sana inanmıyorum."

"Seni suçlamıyorum. Yani ben olsam ben de inanmazdım. Noyak'ın inanmasına şaşırdım. Andre'yi anlarım ama Noyak..." Başını sallıyor.

"Hadi ama, oyalama beni. Neye benziyordu?"

"Bir çeteciye benziyordu, tamam mı? Kaslı falandı. File atlet giyiyordu. Kulağa çok saçma geldiğinin farkındayım ama bu durum onu bir şekilde daha da korkutucu yapmıştı..."

"Hem yengeç hem de çeteci yani?" Teğmen bir kaşını kaldırıyor.

"Evet, bir 'çeteci', yani Mesque çetesi üyesi. Kulağa nasıl geldiğinin farkındayım ama gördüğüm buydu işte."

"Hem yengeç hem de çeteci mi?"

"Evet, bir 'çeteci', yani Mesque çetesi üyesi. Kulağa nasıl geldiğinin farkındayım ama gördüğüm buydu işte."

Hadi ama. Gördüğü ortada. Yeterince detaya girdi bile.

"Devam et."

"Evet, özür dilerim." Şaşırmış görünmüyor. "Bir önemi var mı bilmiyorum ama... ki pek yoktur."

"Bu yüzden çadıra girmedim." Teğmen gözlerini kısarak okyanusa bakıyor. "Tipik kabahat suçları..."

"Sen tayfanı seçemezsin, tayfan seni seçer. Benim tayfam aptal ama benim tayfam sonuçta. Andre'yi vazgeçirmeye çalıştım, sana yalan söylememeyi bile denedim..."

Tabii. Sadece gerçekleri atlamayı denedi.

"Bunun yerine gerçekleri atlamayı tercih ettin. Aynı şey."

"Biliyorum. Ama senin de planlarını anlayacağını biliyordum. Aptal değilim. Onları kontrol edebilmeliydim. İleride edeceğim. Söz."

Birden çok kontrollü biri gibi görünmeye başlıyor. Yumruğunu sıkıyor ve gözlerini doğruca karşıya dikiyor. İçi dalgalanırken tüm gücüyle kendini kontrol altında tutuyor.

"Onlara ne dediğini sorabilir miyim?"

"Payımı aldım. Çürümüşlük benim içime işlemiş."

"Haa!" Bir an gülecek gibi olsa da sonradan vazgeçiyor. Bir süre sessiz kalıyor.

"Peki madem."

"Harika," diyor teğmen hâlâ okyanusa bakarken. "Revachol'a da zaten bir satılık polis daha lazımdı. Belki sonra gidip birkaç donut yeriz?"

"Biraz para lazımdı, Kim. Zor zamanlardan geçiyorum."

"Tamam. Şimdi şu yan sorgunuzu tamamlayın da elimizdeki dosyaya bakalım."

"Pekâlâ..." Genç kadın bir sana, bir teğmene, sonra tekrar sana bakıyor. Ardından kıyıya dönüyor. Rahatsız olmuş görünüyor.

Sık sık kafası karışan biri değil ama şu an kesinlikle kafası karışmış durumda.

"İyi bir donutçu biliyor musun?"

"Hayır. Şu yan sorgunuzu tamamlayın da elimizdeki dosyaya bakalım."

(Fısılda.) "Oyun oynuyorum. Aslında çok derin bir şekilde içeri sızdım, gerçeklikle hayal arasındaki çizgiyi bulanıklaştırdım."

"Dedektif, lütfen yan sorgunuzu bitirin. Elimizdeki dosyaya odaklanmamız gerek."

"Neyin peşinde olduklarını anladıktan sonra önemsemedim. Ara bulucu değilim ben. Bu benim sorunum değil."