Konuşma · ACELE

"Sert polis." Saygıyla başını sallıyor ve kayıt cihazını kapatıyor.

Ses kayıt cihazı, oynanıp kenara atılmış bir oyuncak gibi buzun üzerinde duruyor. Onu al.

Cihaz hâlâ Acele'in elinin sıcaklığını taşıyor... ve içindeki bataryalar sağ olsun, tuğla gibi ağır. Sarı renkli plastik kapağını "Omicron" şirketinin logosu süslüyor. İçinde bir kaset dönüyor. Kız, elindeki cihaza bakıyor.

Ses kayıt cihazını bırak.

Abartılacak bir şeyi yok. Cihazı buzun üzerine geri koyuyorsun.

"Böyle perişan hâlde sahilde kalmak zorunda olduğun için üzgünüm. Bu yaşta, yaş da fark etmez ama, buradasın... Havanın kararmasını bekliyorsun."

Gözlerinin içine bakıyor ve çevresi gülünç miktarda makyajla sarılı olan göz bebekleri kocaman açılıyor.

"Bu dünyayı inşa edenler, onun senin için daha iyi bir yer olmasını istemişti ama bunu başaramadılar. Onların başarısızlığında bu cihazla birlikte yaşamak daha kolay." (Ses kayıt cihazına dokun.)

Rüzgârın uğultusu devam ederken Acele sessizliğini koruyor.

Gerçek bu. Söyle ona.

"Bu çocukça bir fantezi değil. Yaklaşan tehlikeye karşı gerçek bir silah olarak kullanılabilir."

"Ne..." Omuzları az da olsa titriyor.

"Yapışkan Mikrop Jon'un Saint‑Batiste'in varoşlarından çıkıp her türlü zorluğu ve ciddi bir beyin travmasını aşarak boks dünyasının zirvesine nasıl tırmandığını bir kez daha hatırladım. Sadece üç rauntta nakavt edemeyeceği hiç kimse yok, hem de hiç kimse. Esas mesele doğru tavrı takınabilmek."

"İnanamıyorum, bu işin de ucu Jon'a çıktı... Peki, tamam, yanımdan ayırmam bunu." Cihazı senden alıp kucağına koyuyor. "Ben üç rauntta nakavt ederim."

Artık ona yardım etmek için yapabileceğin pek bir şey yok ama fırsat bulduğunda ona yardım etmen gerektiğini hissediyorsun. Onda bir şeyler var. Bir ağırlığı var.

Bir süre sessiz kaldıktan sonra tekrar konuşuyor: "Teşekkür ederim. Yani, galiba. Psikoloji seansımız için. Sanırım artık... ödeştik?" Biraz gülümsüyor.

Daha önce, sen sinir krizi geçirdikten sonra ettiğiniz sohbetten bahsediyor. Her şey yolunda demek istiyor. İyiliğine karşılık vermiş oldun.

Aranızda bir şeyler değişti. Sana artık daha farklı bakıyor; seni dengi olarak, bir insan olarak görüyor.

Bir süre sessiz kaldıktan sonra tekrar konuşuyor: "Teşekkür ederim. Yani, galiba. Psikoloji seansımız için. Belki benim de yardımım dokunur... İçine dert olan şey nedir, dedektif?"

"Karanlık."

"Biliyorum." Dişleri titriyor. Cihazı senden alıp kucağına koyuyor. "Yanımdan ayırmam."

"Yanında bu varken hiçbir şey sana yaklaşamaz. Korkma."

"Tamam." Dişleri titriyor. Cihazı senden alıp kucağına koyuyor. "Yanımdan ayırmam."

"Böyle perişan hâlde buza oturmak zorunda olduğun için üzgünüm. Bu yaşta, yaş da fark etmez ama, bu soğukta... Havanın kararmasını bekliyorsun."

Cihaz oldukça soğuk. Sarı renkli plastik kapağını "Omicron" şirketinin logosu süslüyor. Kapağın altında bir kaset makarası dönüyor. Cihazı buzun üzerine geri koyuyorsun.

"Bacağımdan vuruldum." (Bacağına işaret et.)

"Of." Bacağına bakıyor. "Topalladığını fark etmiştim ama 'olayının' bu olduğunu düşünmüştüm..."

"Ben 16 yaşındayken topallayan bir adamla çıkıyordum. Ama sadece kafası ayıkken topallıyordu, yani gerçekte bir sorunu yoktu sanırım. Bilmiyorum." Omuzlarını silkiyor, bakışları donuklaşıyor.

"Her neyse..." Tekrar sana dönüyor. "Bacağından vuruldun demek... Üzgünüm, bu çok kötü bir şey olmalı."

"İçine dert olan mı dedin? İçime dert olan bir şey yok ki."

"Hadi ama, ben anlarım." Başını yavaşça sallıyor. "Ama sen bilirsin, bir boiadeiro gibi hislerini gizle."

"Sanırım... bir şey... hayatımı cehenneme çeviriyor."

"Nedir?" Dikkatle dinlemeye başlıyor.

"Mavi yakalıların acı durumu."

"Aa, öyle mi?"

"Sermaye denen yaratık kontrolden çıkmış durumda, hem sahiplerini hem de köleleri ezip geçiyor. Korkarım bu geri alınamaz bir süreç."

"Vay be. Sosyal adaleti bu kadar çok mu önemsiyorsun? Takdire şayan. Gerçekten sarsılmışsın... Ama sorunun sadece bu olduğundan emin misin?"

"Hayır, muhtemelen bu değildir, değil mi?"

"Hayır, bence senin bir kadınla sorunun var."

"Haklı olabilirsin ama kesin konuşamıyorum."

"Neyse... Yine de bir düşün derim. Başka bir şey var mıydı?"

"Şimdi sen bahsedince aklıma geldi, çöpe attığım mektupları buldum. Onların konuyla bir ilgisi olabilir."

"Tamam. Bunu düşünmenin sebebi nedir?"

"Mektuplar bir kadının elinden yazılmıştı. Onları okuyunca öyle kötü hissettim ki..."

"İşte bu. Hatun sorunu. Kim bu kadın?"

"Hiçbir fikrim yok. Onu görmedim ve kesinlikle aramadım. Ona dair hiçbir şey hatırlamıyorum."

"Gerçekten mi?" Sana inanmış gibi görünüyor. "Bu chica seni epey üzmüş gibi... Ona dair hiçbir şey hatırlamadığından emin misin? Gözleri? Saç rengi?"

"Sadece kokusunu hatırlıyorum."

"Vay be. Amma tuhafmış..." Isınmak için vücudunu ovuyor. "Mektupların sana yazıldığından emin misin?"

"Şimdi düşündüm de... O orospu bunları kendi âşığına yazmış olabilir!"

"Hadi ama ya. Yapma böyle. Yani, öyle de yapmış olabilir ama bunu bilemezsin."

İyi hissettirdi ama, değil mi? Şu sızı.

"Bu bok çukurunda bilinecek ne var ki sanki?"

"Bilemiyorum." Titreyerek dışarı buz gibi bir nefes veriyor. Bir an geçiyor.

"Ama hatırlamıyorum diyorsun? Seçici hafıza falan mı var sende?"

"Doğru bir noktaya parmak basmış olabilirsin. Seçici hafıza demek."

"Evet. Ya da Psikolojik bir saçmalık da olabilir. Königstein otuzbiri gibi."

"Pekâlâ, sana soracaklarım vardı."

"Buyur."

"Königstein otuzbiri de nedir?"