Konuşma · ACELE

"Burada işim bitti." (Bitir.)

"Bu konuyu hallettiğimize göre sana birkaç soru sormam lazım."

"Özür dilerim. Aklım başka yerdeydi." Cihazı yere bırakıyor. "Yolla gelsin."

"Şimdi düşününce... Takmalıyım aslında. Buralarda nereden bir şapka bulabilirim?"

"Bilmem, mağazalara falan bak?" Bir an duraksayıp düşünüyor. "Belki bir market... Aman, sikerler şapkayı."

"Benim hiçbir şey yapmama gerek yok. Ben bir polis memuruyum. Fakat sen, ben ne diyorsam onu yapmak zorundasın."

"Harikaymış..." Kendi kendine mırıldanarak başını eğip cihaza bakıyor.

"Gücünü kötüye kullanmakta üstüne yok..." diyor. Onu duyamayacağını düşünüyor.

"Ve kanun, bu havada şapka takman gerektiğini söylüyor."

"Cık..." Dilinden sessiz bir cık yuvarlanıveriyor. "Hangi kanun diyor bunu?"

"Şapka Kanunu."

"Öyle mi diyorsun..." Söyleyecek bir şey bulmaya çalışıyor ama bulamıyor. "Aman, sikerler şapkayı."

"Konu neydi ya?"

"Benim de hiçbir fikrim yok."

"Bu iyi bir sorgulama tekniği değil."

"Bu kadar yeter, ben gidiyorum. İster şapka tak ister hasta ol, umurumda değil." (Bitir.)

"Sorgu, evet! Sana bazı sorular soracaktım."

"Ne gibi?" Ellerinden destek alarak hafifçe doğruluyor.

"Mevsimler Kanunu. Şapka takmazsan hastalanırsın."

"Ben sorularımı sorarken bunu aklından çıkarma."

"Ne gibi sorular?" Ellerinden destek alarak hafifçe doğruluyor ve senin konuşmanı bekliyor.

Sorularını ustaca geçiştiriyor. Basit polis memurları onun gözünü korkutmuyor.

"Tekrar merhaba." Kız bir an başını kaldırıp sana baktıktan sonra kendi işine geri dönüyor.

Dağınık saçlı kız, deniz buzunun üzerine çömelmiş durumda. Ona yaklaştığın sırada sana bakıyor.

"İş ortaklarımla konuştun, değil mi? Bize yardım edecek misin? Kilise konusunda yani."

"Henüz karar vermedim."

"İstediğin kadar düşünebilirsin. Zaten gidecek başka bir yerimiz yok."

"Sen Acele olmalısın."

"Doğru. Diğerleriyle tanıştın herhâlde. Kilise ve kulüp olayından bahsettiler mi?"

"Kilise mi? Ne kilisesi?" (Anlamamış gibi yap.)

"Hadi ya, oyun oynama şimdi. Kilise konusunda bize yardım edecek misin?"

"Çadırda olan, çadırda kalır."

"Bana uyar." Anlayışla başını sallıyor.

Birden gözüne daha güzel görünüyor. Yüzündeki kaslar gevşedi sanki. Epey memnun oldu anlaşılan.

"Size yardım edeceğim."

"Harika!" Vücudunu bir titreme alıyor. "Bir gelişme olursa bize haber verirsin, değil mi? Haftalardır burada bekliyoruz."

"Henüz karar vermedim."

"Onlarla tanıştığımı nereden bildin?"

"E çadıra girdiğini gördüm. Hemen şurada."

"Kilise konusunda bir sıkıntı görmedim."

"Tamam... ama yine de kiliseyle ilgili bir şey öğrenirsen bize söylersin, değil mi?" Isınmak için vücudunu ovuyor. "Zaten gidecek başka bir yerimiz yok."

"Bahsettiler."

"Bize yardım edecek misin?"

"Evladım, hava buz gibi. Senin şapkan nerede?"

"Ha?" Dikkati dağılmış, sana bakıyor.

Belki de seni duymamıştır. Biraz daha yüksek sesle konuş.

"Bir şapka takmalısın diyorum."

"Sen de takmalısın."

Senin hiçbir şey yapmana gerek yok.

"Ee, partilemek ister misin?"

"Ne?" Kafası karışmış bir şekilde sana bakıyor.

(Yüksek sesle tekrar sor; rüzgârdan dolayı seni duymamış olabilir.) "PARTİLEMEK İSTER MİSİN?!"

"Tamam, seni duydum ama 'partilemek' derken ne demek istedin?"

"Evet, ne demek istediniz?" Teğmenin ses tonu son derece ciddi.

"Yani diyorum ki gidip içki ve... uyuşturucu alalım."

"Aynen kanka..." Yakalarını inanılmaz bir şekilde yukarı kaldıran teğmen, birden sağında beliriyor.

"Sende var mı bir şeyler? Bize acil mal lazım." Önce burnunu, sonra da ceketinin üstünden koltuk altını kaşıyor. "Boogie Caddesi kafası geldi de bana."

Bildiğiniz titriyor bu!

"Eee... Kim? Ne yapıyorsun?"

"Biraz mal bulmaya çalışıyorum kanka. Konuştuğumuz gibi. Beyaz falan... Sende var mı?" Ayaklarının üstünde sabırsızca sekip duruyor.