Konuşma · ACELE

"Üzgünüm."

"Peki, o zaman ben siktirip gideyim." (Bitir.)

"Sormak istediğim bazı şeyler var."

"Ne gibi?"

"Peki madem. En azından biraz sohbet etsek?"

"Bunu yapabiliriz."

"Para... Sürekli para kazanmak lazım, değil mi? Ama bu sırada... bana ilginç bir şeyler söyler misin acaba?"

"Ben gideyim." (Bitir.)

"Bir şapka takmalısın diyorum."

"Boş ver. Sana soracaklarım var."

"Dinliyorum." Denizden serin bir esinti geliyor. Isınmak için parmaklarına hohluyor ve sana bakıyor.

(Bitir.)

"Sana soracaklarım var."

Nedense kelimeler ağzından çıkmıyor. Bunun yerine içgüdüsel olarak yakana dokunup kravatını kontrol ediyorsun.

Yine bozulmuş. Hep bozuk. Trafik kazasından çıkmış gibi, boynuna geçirilmiş bir ilmek gibi. Ona partilemek isteyip istemediğini de sor. Hatta ona şu şapkayı sor! Yoksa kravatın senin sıkıcı biri olduğunu düşünecek...

(Kötü kravat! Kravatı bırak.) "Sana birkaç soru sormak istiyordum."

Hani havalıydın? Sana ne oldu ya?

"Bilemiyorum. Önce bazı sorularım olacak."

"Sor." Serin bir rüzgâr esiyor. Isınmak için eline hohluyor.

"Boş ver." (Bitir.)

"Size yardım edeceğim."

"Kilise konusunda bir sıkıntı görmedim."

Ergenlik çağının sonlarında ya da 20'lerinin başında olan dağınık görünümlü bir kız, buzun üzerinde oturmuş, elindeki elektronik aletle oynuyor. Yaklaştığını duyunca başını kaldırıp bakıyor.

"Ah, merhaba."

Bu Acele olmalı. Tozutmuşlar "tayfasının" son üyesi.

Bu havada şapka takmıyor! Soğuktan donuyor olmalı.

Uyuşturucu kullananların soğuktan etkilenmediğini herkes bilir. Bu kız partilemeyi seviyordur kesin.

"Peki..." Buzun üzerindeki kız sana bakıyor. "Cidden, içine dert olan şey nedir?"

Gözlerinde bir tutam acıma duygusu var.

Saçını sarıya boyamış, diplerde de siyahlar var ve gözlerine yoğun, siyah bir kalem çekmiş. Çoğu erkek onu güzel bulmaz; erkeksi bir havası var. Üzerinde bir kabalık var.

"Bence başka bir şey konuşalım, güven bana."

"Tamam."