Konuşma · ANDRE

"Ah, onunla tanıştın mı yani? Güzel, güzel."

Düşündüğün kadar sevinmedi. Sesinde endişe var.

"Noyak'tan içeri daha fazla serserinin girmemesi için önlem almasını istedim. Bir asma kilit. Geçici bir çözüm tabii. Sadece durumu kontrol altına almak için."

"Çabucak yapmam gerekti. En iyi işim değil yani... Ama bir süre dayanır."

"Peki. Diğer sorulara geçelim." (Sonuçlandır.)

"Tabii. Sorun merak ettiklerinizi, biz hazırız!"

"Anahtar konusunda fikrimi değiştirdim. Tekinsiz tiplere bir bakacağım. Anahtarı bana verin." (Görevi üstlen.)

"Harika!" Ellerini çırpıyor. Çadırın havası yumuşuyor. "Noyak, anahtar!"

"Tamamdır." Tozutmuş, elini bel çantasına sokup sarı bir anahtar çıkarıyor. Ardından ani ve havalı bir hareketle anahtarı sana doğru atıyor.

Havalı polis olma fırsatı. Sana doğru süzülen anahtarı yakala!

Küçük metal ve plastik parçasının güzergâhını seziyorsun. Nesne sana yaklaşırken soluna doğru gelen bir kısacık bir melodiyle hafiften çınlıyor.

Yakala.

Trink! Anahtar avucunun içine düşüyor. Tozutmuşlar başlarını sallayarak seni onaylıyorlar.

Onlara bakma bile. İşte o kadar havalısın. (Bitir.)

"Sağ ol dostum." (Sakin ol.)

Tozutmuş başıyla seni onaylıyor.

Saygılı bir baş hareketi. Burada bir şeyi kanıtladın.

Zaferinin tadını çıkar.

Sen yüzünde şapşal bir gülümsemeyle dururken kaburga şekilli pantolon askıları takan genç adam seni izliyor.

Sıfat olarak kullanılan muhterem kelimesi... Gençlerin gözünde yaşlı ve havalı olmak işte böyle güzel hissettiriyor. Kabul edelim, ölümün eşiğinde olmana rağmen ihtişamın altın ışıklarıyla yıkanıyorsun. Yazın son günlerindeymişçesine. Tam bir babalıkmışçasına...

Akşamcı Kovboy gibi.

Hayır, bunların Akşamcı Kovboy olmakla bir ilgisi yok. O beni ölümün eşiğine getirdi. Dünyada bundan daha fazlası olmalı...

Emin misin? Muhtemelen Gününde Kovboy olmak için çok geç artık.

Tabii ki Akşamcı Kovboy'um ulan ben. Arriva!

Öylesin tabii! Zaten Gününde Kovboy olmak için çok geç artık... Senin hayatında bir daha öyle şeyler olmayacak.

Bu nereden çıktı şimdi? Neden Akşamcı Kovboy oluyormuşum ben?

Sana tam oturdu. Neden ki? Gününde Kovboy mu olmak istersin? Bunun için biraz geç kaldın...

İyi hissettiriyor. Anahtarı düşürseydin ya da daha kötüsü, anahtar gözüne girseydi hiç de bu kadar iyi hissettirmezdi. İyi ki böyle şeyler olmadı!

Zaman durdu âdeta. Anahtarın havada hareket edişini sezebildiğini düşünüyorsun. Evet, bu çok havalı olacak.

Abartarak havanı bozma. Elini minimum çabayla yüzünün önünde havaya kaldır.

Bam! Tam gözüne girdi. Doğruca o göz küresine girdi. Görüş dairesine girdi!

Biraz erkek ol! Acımadı ki. Soktuğumun anahtarını yerden al, cebine koy ve hayatına devam et.

(Bir elinle gözünü tutarken anahtarı al.) "Bu iş için fazla yaşlandım. Nerede kalmıştık?"

"Benim hatam."

Anahtarı daha düzgün fırlatamadığı için gerçekten üzülmüş gibi görünüyor.

(Bitir.)

"Şeyden bahsediyorduk... Asma kilitten bahsediyorduk sanırım?"

"Pardon, pardon..." (Kafanı eğerek bu hiçbir işe yaramayan pişmanlıkla alay et.) "Az daha gözümü katlediyordun, polisim ben lan! Resmen ÖLÜMCÜL GÜÇ kullandın!"

"Gerçekten çok özür dilerim. Şunu al, olur mu?" Bel çantasından birtakım siyah kâğıtlar çıkarıyor.

Vay! Epey de varmış...

"Sizin paranıza kalmadım. Nerede kalmıştık?" (Parayı alma.)

"Anahtar..." Sarı anahtarlığı dikkatle sana uzatıyor.

Olduğu yerde huzursuzca kımıldanıp duruyor. Yaşanan ufak kaza için hâlâ üzgün.

"Neyse, hiç yoktan iyidir." (Parayı al.)

"Umarım bu yeterli olur... Ya da bir dakika..."

"Ah! Lan şerefsiz... DERDİN ne senin?! ACI çektiğimi görmüyor musun?!"

"Çok özür dilerim. Tamamen benim hatam, fazla heyecan yaptım. Anahtarı çok sert fırlattım. Üzgünüm."

Bıçak saplanmış gibi acıyor. Gözyaşları sağ gözünden kontrolsüzce akmaya başlıyor.

Bırak yere düşsün, sonra alırsın. Normal yetişkin insanlar gibi.

Noyak, yüzünde bir sırıtışla yerden anahtarı almanı izliyor.

"Ya anahtar?"

"Elbette. Anahtarı memur beye ver, Noyak."

"Kilisedeki tekinsiz tipleri araştırmaya söz verirse veririm." Ciddi bir şekilde sana bakıyor.

"Kusura bakmayın memur bey... Noyak, bir şeyleri karşılıksız vermenin ne kadar keyifli bir şey olduğunu pek anlamıyor. Sanırım çocukluğunda yaşadıklarından kaynaklanıyor."

Kıskaca aldı.

Al şunu gitsin, içeride ne olduğunu merak etmiyor musun?

"Tamam, ver şu anahtarı." (Görevi üstlen.)

"Beni bu işi yapmaya mecbur edemezsiniz. Anahtara ihtiyacım yok." (Şimdi değil.)

"Pekâlâ, eğer fikriniz değişirse biz buradayız." Eliyle üstüne oturduğu ahşap sandığa vuruyor. "Bana kapı meselesini hatırlatmanız yeterli."

"O insanlar ne zamandır içeride kilitliler?"