Konuşma · OYUNCULUK

"Sınırların ötesinde bir olaydı. Perdenin arkasını gördüm."

"...ve fark ediyorsun ki o adam vücudu, içinde seninle birlikte, yalnızca bir kabuk artık. Bütün hafızaları silinmiş."

"...ve fark ediyorsun ki kendini sınırın ötesine itmişsin. Dönüşü olmayan noktanın da ötesine."

"Yokluğun huzurundan başka bir şey bilmezken bir anda uyanarak dayanılmaz acıya kapıldığını hayal et..."

"Korkunç bir baş ağrısıyla uyandığını hayal et."

Ne yazık ki başarılarınız arasında bahsetmeye değer bir şey varmış gibi görünmüyor. En iyisi yalan söyleyin.

Eğer ona Cuno'yu nasıl indirdiğini anlatmak istemiyorsan tabii. O durumda gösterdiğin kararlılık muhakkak düzen ve disiplinden hoşlanan bir adamı etkiler.

"René..." (Sesini alçalt.) "Ben de eski askerim. Özel Kuvvetler. Gizli operasyondan. Gizli askerim."

"Öyle mi?" Aniden seni sorgulamakla yetkiliymiş gibi hissediyor. "Hangi birliktendin?"

Renkler ve başlıklı bir şey. Askerler öyle şeylerle özdeşleşirler.

Gizli olduğunu söyle. Eski bir asker bunu anlar.

"Açık Mavi Bereliler."

"Orada dur, evlat." Elini kaldırıyor. "Yaşlıyım ama aptal değilim. Bir asker gördüğümde tanırım."

"Eğer bir sakıncası yoksa artık oyunumuza dönüyoruz."

Tuhaf, inanmadı.

"Bu bilgi gizlidir."

"Ben de öyle düşünmüştüm." Başını sallıyor. "Eğer bir sakıncası yoksa artık oyunumuza dönüyoruz, memur bey."

Tuhaf, inanmadı.

"Harry'nin Tazıları."

"Hıhı..." başını sallıyor. "Artık oyunumuza döneceğiz, söyleyeceğin başka bir şey yok, değil mi?"

"Aslında yalan söylemek istemiyorum."

"İyi fikir." Yavaşça başını sallarken yüzünde tek bir kas oynamıyor. "Oyunumuza geri dönebiliriz artık sanırım?"

Anlaşılmaz bir şekilde homurdan.

"Ben de öyle düşünmüştüm." Başını sallıyor. "Eğer bir sakıncası yoksa artık oyunumuza dönüyoruz."

Tuhaf, inanmadı.

"5. Birlik?"

"Soruyor musun söylüyor musun?"

"Söylüyorum."

"Soruyorum?"

"Bilmem, sen söyle."

"Ben, ee... Benim bir köpeğim vardı; 'Fifi'. Bir sonbahar günü geç saatte onunla balığa çıkmıştım ama kayık sallandı ve o suya düştü, ben de ardından atladım..."

Karabinalı asker çatık kaşlarla sana bakıyor. Belli ki yutmayacak.

"Kayık alabora oldu ve battı. Fifi zaten yorgundu. Neredeyse 11 yaşındaydı. Onu sırtıma aldım ve yüzmeye başladım..."

"Lütfen, dur."

"Neredeyse yedi saat sürdü. Fifi kollarımda öldü, suyun yalnızca diz boyu olduğu yerde... İyi bir köpekti."

"Evlat..." yavaşça başını sallıyor. "Bu zırvalığı bana niye anlatıyorsun bilmiyorum ama ben yemem. Artık oyunumuza dönebilir miyiz?"

"Haklısın, pek inandırıcı olmadı, değil mi?"

"Buna cevap vermeye zahmet etmeyeceğim." Surat asıyor. "Artık oyunumuza döneceğiz, söyleyeceğin başka bir şey yok, değil mi, memur bey?"

"Aslında boş ver, yalan söylemek istemiyorum."

İhtiyar asker kınarcasına başını sallıyor. "Ne istiyorsun, memur bey?"

"Cuno'yu bayılttım." (Avluya işaret et.) "Çocuğun disipline ihtiyacı vardı."

"Alkolik babasının dövdüğü 12 yaşındaki keş mi?" Gözleri parlıyor. "Bunu neden yaptın?"

Eh, öyle deyince kulağa pek iyi gelmedi.

"Onu taciz etmeye çalıştığımı söyleyerek bağırıyordu, benim öyle bir şey yapmadığım apaçık ortadaydı."

"Memur bey," diyor, sesinde bariz bir tiksinti var, "bu arma taşıyan herhangi biri için kabul edilemez. Adam dediğin davranışıyla yol göstermeli, korkuyla değil."

Bir anlığına bu eski asker senin üstün oluyor, daha iyi biri olman için seni teşvik ediyor. Güzel bir his. Rahatlatıcı.

"Başka bir sorun yoksa artık oyunumuza döneceğiz." Görünüşe göre demin ona söylediğin şeyi kavramaya çalışıyor.

"Bana saygı duymasını sağlamam gerekiyordu."

"Haklısın, ona vurmamalıydım."

"Yok, tamam, artık aramız iyi. Hatta babasından uyuşturucu bile çaldım."

Yalan söylemek tarzım değil. Sorulara geri dönmeyi tercih ederim.

Elbette, beyim. Konuşmanızı bekliyor gibi görünüyorlar.