Konuşma · CUNO

"Cuno'ya vurmaya çalıştığını unutturmanın bir yolunu bulsan iyi edersin, köpekçik."

"Bırak telafi edeyim, Cuno. Sana vurmayı aklımdan geçirerek hata ettim. Çok üzgünüm."

"Öyle mi? Peki Cuno'ya olanları nasıl unutturacaksın bakalım, it herif?"

"Sen kafa dengi bir herifsin. Artık bu anlaşmazlığa bir son verelim, olmaz mı?"

"Kafa dengi herif ne demek be? İt, senin gerçekten ciddi sorunların var."

"Belki de onun belasını sikerken beynini bozmuşsundur, Cuno."

"Baksana, C! Savaşçı it gelmiş! Dikkat et de kendi kendini gebertme, ib*e!"

"Soru sormaya geldim. Hâlâ çözmem gereken bir vaka var da."

"Cuno'nun huzurunda kendini küçük düşürdün." Gayet sakin bir tonda konuşuyor, seni yüzüne bakarak şereflendirmek istemiyor. "Şimdi kendini affettirmenin bir yolunu bulman gerek."

(Bitir.)

"Cuno, Cuno işte!" Çocuk iki başparmağıyla göğsünü işaret ediyor. "Kaç kere söyleyeceğiz, mal it."

"Haklısın. Başka bir sorum var."

"Doğru. Nasıl unutabilirim ki?"

"Cuno sende zekâ geriliği falan olduğunu düşünüyor." Elini kafasının yanında döndürerek deli işareti yapıyor. "Cuno seni umursuyor."

"Cuno, şu ite yüz vermesene!" Çocuğun ciyaklaması avluyu delip geçiyor. "Cuno'dan uzak dur, koyduğumun tombalağı!"

"Sakin ol, C. Cuno'ya Cuno'nun ne yapıp yapamayacağını söylemeye kalkma!" Yine sana dönüyor. "Evet, şimdi ne istiyorsun bakalım, kuçu kuçu?"

"Cuno, Cuno işte, it!" Çocuk iki başparmağıyla göğsünü işaret ediyor.

Kendinden hep Cuno olarak bahsediyor, hiçbir zaman ben demiyor. Çocuk belli ki üçüncü şahıs bakış açısını bir savunma mekanizması olarak kullanıyor.

Cuno... İlkel. Vahşiyane.

"Çok ilginç... İçinde bulunduğun durumla arana mesafe koymak için mi kendine üçüncü şahısta hitap ediyorsun?"

"Cuno'nun böyle entel dantel şeylere ayıracak vakti yok." Alınmışa benziyor. "Cuno'yu kitap zırvalarıyla yiyemezsin. Cuno yalan söylediğini biliyor."

"Cuno kendini kitaplara kaptırsın mı istiyorsun..."

Çocuk, bağımlılığa yatkın bir kişiliği olduğunu biliyor. Bu yaşta bu farkındalık takdire şayan.

"Dikkatli ol, Cuno. Seni katakulliye getirmeye çalışıyor. Sana DOKUNMAK istiyor!" Çitlerin arkasındaki mahluk ciyaklamaya başlıyor; tıpkı bir yangın alarmı gibi, tiz ve şiddetli.

"İmdat! İtler Cuno'yu yakaladı! İmdat! TECAVÜZ EDİYORLAR!" Çocuk, avluya bakan pencerelere doğru gittikçe daha yüksek sesle bağırmaya başlıyor.

"İmdat!" Öteki çocuk da katılıyor. "Cuno'yu yakaladı!!! İMDAT!!!"

Bağrışmaları herkes duyuyor. Çok geç olmadan önce basıp gitmen gerek...

Sakin ol. Olayı izleyenler zaten hiçbir şey yapmadığını görecektir. Profesyonelliğinden ödün verme.

SİKERLER BÖYLE İŞİ. Ona karşı koy.

"Sorularıma cevap versene."

"İmdat! Sikini çıkarıp sallıyor!!!"

"Biraz daha bağır, Cuno! Sikini çıkarmış sallıyor resmen, korkuyorsun!"

"İTLER CUNO'YA BİR ŞEY YAPACAK! BİRİ YARDIM ETSİN! LÜTFEN!" Çocuk bas bas bağırıyor ve rüzgâr, ağzından dökülen kelimeleri Martinaise'in dört bir yanına taşıyor.

Etrafta pencereler açılmaya başlıyor. Saint-Cispare Sokağı'ndaki tüm yüzler sana dönüyor. Yaşlıca bir kadın elindeki market poşetlerini Frittte dükkânının önünde yere bırakıyor ve dinlemeye koyuluyor. Kadının arkasında bir yerlerde, endüstri limanının kapıları açılıyor.

Yük konteynerlerinin üstündeki dar köprüde, geniş omuzlu bir adam aniden kafasını kaldırıyor. "Cuno mu o? O polisin çekeceği var." Yanında duran dövmeli Mesque'li adam gülümsüyor. "Cuno tabii ya!"

Nasıl da bok varmış gibi sırıtıyor... Ona hiçbir şey yapamayacağının farkında. Üstüne üstüne geliyor ve senin elin kolun bağlı. Öldür onu. Gebert gitsin. Ne olduğunu anlamayacak bile.

İşler iyice çığırından çıkmadan önce buna bir son vermen gerek. Suratına bir tane çak. Hafifçe dokun yani... Biraz gözü korksun. Öldürmene gerek yok.

Gözünü korkutmak mı? İşler nasıl bu noktaya geldi? Neyse, hâlâ kurtulma şansın var. Onunla akıllı akıllı konuşmaya çalış!

Suratına bir tane patlat.

Pat! Şaşırtıcı ama yumruk tam suratına oturuyor, parmak boğumların karıncalanıyor.

Cuno bunun hafif bir dokunuşun çok ötesinde olduğunun farkında.

"Şey... Iııı... Off..." Feleğini şaşıran 12 yaşındaki çocuk kendini toplamaya çalışıyor.

"Artık normal normal konuşmaya devam edebiliriz. Öyle değil mi, Cuno?"

"Dedektif bey, normal polisliğe sığmayan bir şey yaptınız," diyor teğmen sessizliğini bozarak. "Lütfen kendinize gelin."

"Yeter artık, bu iş fazla uzadı," diye düşünüyor. "Durumun içinden çıkılmaz bir hâl almasına izin verme. Çocuğun sorgusuna devam et, yeter."

Teğmen seni anlıyor, bir anlığına kendini kaybettin işte. Ama işleri daha da kızıştırma.

"Demek öyle, it..." Yüzündeki şeytani gülümsemeden eser yok. Bir hâller olmuş. Yüzüne inen yumruk onu sakinleştirmiş.

Dönen çarkların sesini duyabiliyorsunuz sanki. Sahne dekorları değişiyor.

Üzerinde üstünlük kurmayı başaramadığı gönül rahatlığıyla söylenebilir.

"Cuno şiddete saygı duymayı bilir. Sen esas Cuno'nun babasını göreceksin. Cuno'nun babası hiçbir şeyi sikine takmaz," diyor büyük bir gururla.

Çitlerin arkasındaki canavariçe şom bir sessizliğe bürünmüş durumda. Sadece gözleri hareket ediyor, iki oyuncunun arasında gidip geliyor.

Durumu anlıyor: Cuno üzerinde hâkimiyet kurmak mücadele etmeyi, deliyle deli olmayı gerektiriyor. Şimdilik, kızın deliliği üstünlük kuracak kadar kuvvetli değil.

Çok ilginç. Bu çekişmeli mücadele muhtemelen kızla Cuno'nun şiddete meyilli babası arasında da yaşandı.

"Evet, it. Anlat bakalım. Artık işimize dönelim." Pantolonundaki tozu toprağı silkeliyor. "Ne sikim istiyorsun?"

Şayet bu oyunu oynamasının sebebi üzerinde üstünlük kurmaksa işlerin planladığı gibi gitmediği gönül rahatlığıyla söylenebilir.

"Taivaan tähden, Cuno'yu öldürdün lan!"

"Tamam! Herkes sakin olsun."

"Dedektif bey, asıl sakin olması gereken sizsiniz," diyor teğmen sessizliğini bozarak. "Rica ediyorum, kendinize gelin."

"Bunu senin yüzünden yaptım. Asıl suçlu sensin."

"Hayır, dedektif bey. Sizsiniz," diyor teğmen sessizliğini bozarak. "Lütfen kendinize gelin."