Konuşma · CUNO

Söylemesi zor ama biraz da olsa... aslında öylesin. Kafasını sağa eğiyor, başındaki öğrenme güçlüğü belasının ışığında seni yeniden değerlendiriyor.

"Neyse, boş verelim. Bu işin bir yere varacağı yok."

Dişlek velet kafasını bırakıyor. Krizi atlatmış gibi görünüyor.

Kullandığın kelimenin yarattığı acı hafifliyor. Eğitimden uzakta, şimdi kendini daha iyi hissediyor.

"Bir ton şey biliyorum, it. Ee, ne soracaksın?"

"Bu ite hiçbir şey söyleme, Cuno!"

Şu anda ona hızlı hızlı sorular sorman gerek. Bir polisin soracağı, polis soruları.

(Fısılda.) "Kim, ne olur yardım et. Ne bilmek istiyoruz?"

"Eğer zamanımı harcamak isteseydim, ki istemiyorum, onlara adamın kim olduğunu, buraya nasıl geldiğini... her zamanki şeyleri sorardım işte."

Her zamanki şeyler derken "Sıra dışı bir şey gördün mü?" veya "Şüpheli bir şey gördün mü?" gibi soruları kastediyor.

Her zamanki şeylerin ne olduğuna dair hiçbir fikrin yok. Aklına gelen ilk şeyi sor işte.

"Iıı..."

"İt söyleyecek bir şey bulamadı, tıkandı resmen!"

Bir an önce konuşmaya başlayın, yoksa herkes sahtekâr olduğunuzu anlayacak! Bu oyunculuk işi size bir fayda sağlamıyor!

Çocuklar üstüne üstüne geliyor. Kendine gel ve durumun kontrolünü ele geçir.

"Sorum yok."

"Siktiğimin salağı, mal mulkkupää. Sorusu yokmuş."

Teğmen buradan 20 kilometre uzakta, yatağının kenarına oturmuş, botlarını temizliyor. Onun gibi örnek bir polisin böyle bir anda mutlaka soracak birkaç sorusu olurdu. Sense burada tek başına dikilmiş, düşüncelerini bile toplayamıyorsun.