Konuşma · ALAIN

Adam sana bakıyor, gözlerinde kin var.

"Limana girmeme yardım edebilir misiniz?"

"İstesem de edemem." Kafasını iki yana sallıyor. "Liman komple kapalı. Evrart da haber yolladı, sabırlı olup talimatları bekleyecekmişiz."

"Titus öldüğüne göre şimdi Hardie Biraderler'e ne olacak?"

"T... Ti... Tit..." Ağzından saçılan tükürüklere acılı bir buruşuk surat eşlik ediyor. "Tit... Titus öldü lan..."

"Hardie Biraderler'e ne mi olacak? Etrafına bir bak, birader. Her şey bitti. Hardie Biraderler diye bir şey kalmadı!"

"İkiniz limanda konteyner taşıma işine geri mi döneceksiniz?"

"Yo, birader. Bilmiyorum... Sendika buralarda polislik etmeyi sürdürür diye tahmin ediyorum ama..." Kendinden geçmiş arkadaşına bakıyor. "Kim yapacak ki?"

"Sen, Eugene."

"Ben mi? Yok, birader... Ben lider olamam." Bir anda gülümsüyor. "Titus'ın beni sadece gitar çalıyorum diye ekibe aldığını biliyor muydun? Ekibe bir moral kaynağı iyi gelir demişti."

Titus'ın dışında liderlik kapasitesine sahip olan tek kişi o. Adamı cesaretlendirmeye devam et.

"Yapabilirsin. Eugenie Biraderler kulağa güzel gelmiyor mu?"

"Ne? Daha neler! Bunu sürdürsem bile Titus'ın anısına ismi değiştirmeyiz."

"Hardie olmadan Hardie Biraderler mi? Aptalcaymış."

"Polis, bu işler nasıl yürür hiç anlamıyorsun." Öfkeyle hızlı bir soluk veriyor fakat sonra çabucak kendini toparlıyor.

"Sanırım," diye devam ediyor, sesi artık sakin. "En azından buralarda takılmayı düşünmeliyim. Ben burada olmazsam her şey biter."

"Evet, birader, sen..." Ani bir sarhoş coşkusuyla elini masaya vuruyor. "Sen var ya, sen bu işi çözersin. Çözersin!"

Yana doğru bakıyor, gözleri endişe dolu. "Bir sik çözemem ben, Al."

Burada bir şey çıkıyor. Kararlılık tohumları. Durumu ele almaktan başka çaresi olmadığının farkında.

Bu tamamen delilik sayılmaz. O ve Titus, ekibin dedektifleriydi. Titus ön plandaydı ama en azından Eugene de nasıl düşünüleceğini biliyordu.

"Haklısın, Eugene Hardie de kulağa fena gelmiyor."

"Birader... Bu işler nasıl yürür zerre fikrin yok, değil mi?" Masadaki süt dolu bardağa bakıyor. "Ama evet... Ben buralarda olmazsam her şey biter. O yüzden sanırım iş başa düştü."

İçki içmiyor. Bir diğer güzel özellik.

"Asil bir düşünce. Başarılı olacaksın. Kimse lider doğmaz."

"Titus öyleydi..." Gözleri, gözlerinle buluşuyor. "Fakat öz güven veren desteğin için sağ ol. Ben buralarda olmazsam her şey biter. O yüzden sanırım iş başa düştü."

"O zaman Bay Destek Kuvveti ile yoluna devam etmen gerekecek."

"Bunun için buralarda kalacak değilim." Kararlılıkla başını iki yana sallıyor. "Sadece Titus için kalmıştım. Lider olmak için doğmuş bir adamdı."

"Ben."

"Yitirdiğimiz dostlarımızın hayaletleriyle çevrelenmiş olmasaydık bile bu dediğin komik olmazdı."

"Ekibi dağıtmanız lazım. Bırakın bu işi sizden daha iyi olan başkaları devralsın."

"Sik kafalının önde gideni olduğunu söylediler mi hiç sana?" Sesi sakin ve bıkkın. "Öylesin, birader. Siktir git ve bizi kendi hâlimize bırak."

Evet. İnsanlar sana daha önce böyle söylemişti. Umurunda olmadı.

"O yapacak." (Alain'e işaret et.) "Sadece onu ayıltman gerek, hepsi bu."

"Aceleci davranmayalım." Çatınıyor. "Şu Kelebek meselesini ne yapacak, onu bir görelim."

"Alain mi? O hiçbir şeye liderlik edemez." Arkadaşına dönüyor. "Yani, baksana hâline. Adam bin parçaya ayrılmış."

"Titus'ın kardeşi yok muydu? Tibbs hani?"

"Tiberius mu? Bizim işlerimize karışmak istemiyor. Titus onu yıllardır kandırmaya çalışıyordu, bütün bunların aşırı eğlenceli olduğunu söyleyip duruyordu."

"Ama onun pencere camı işi var, karısı ve iki çocuğu var, üçüncüsü de yolda... Bütün bunları hayatta bırakmaz."

"Ah, evet... Mantıklı. Boş ver."

"Bak birader, bizden ne istiyorsun? Şu an derdimiz bize yetiyor."

"İyi mi o?" (Alain'e işaret et.)

"İyi gibi görünüyor mu?"

Görünmüyor. Tıraşsız yüzü neredeyse grileşmiş. Adam sidik, ter ve içki kokuyor.

Hâlâ hayatta olmasına rağmen kendi bedenini çürümeye terk etmiş.

"Ne kadar kötü yaralandı?"

"Yaralanmadı, mesele de o." Derin bir iç çekiyor. "Titus, Theo, Dennis, Angie... Hepsi öldü ama o burnu bile kanamadan kurtuldu."

"Ben..." Kafasını güçlükle dik tutabiliyor gibi. "...hiçbir şey kalmadı. HİÇBİR ŞEY!"

Yaşama isteğini kaybetmiş.

Sağ kalanların yaşadığı suçluluk hissi. Diğerleriyle birlikte ölmesi gerektiğini hissediyor. Yeni bir yaşama amacı bulamazsa kendini öldürebilir. Ya da bu şekilde devam eder; ölmez ama yaşadığı da söylenemez.

(Fısılda.) "Ne demeye çalışıyorsun, Kim?"

"Bir şey demeye çalışmıyorum. Tek söyleyebileceğim, her şeyini kaybettiği."

"Zor zamanlardayız ama kıçını kaldırman ve bu işi bitirmen gerek."

İnce uzun suratından sana boş boş bakan gözleri bir anlığına aydınlanıyor ve mırıldanıyor: "Ne...?"

"Kaçıp giden ufak adam, Kelebek... Bunu öylece yanına mı bırakacaksın?"

Gözlerine kilitlenen gözleri biraz berraklaşıyor ve yüzüne kötü niyetli sarhoş bir gülümseme oturuyor. "Dennis artık ölü... Sadece henüz bundan haberi yok..."

"En iyi fikir bu muydu cidden?" Teğmen biraz düşünmek üzere duruyor. "Sanırım yaşam süresini biraz uzattın. Ayıldığında bunu hâlâ hatırlıyor olursa tabii."

"Bu onu kendini öldürmekten alıkoyar diyorsanız ayıldığında mutlaka hatırlatırım... Şimdiye kadar onu yatıştırabilmek için viski doldurup duruyordum." Başıyla onaylıyor.

"Hiç, sadece sesli düşünüyorum."

Gözlerindeki parıltı sönüyor ve adam tekrar masaya gömülüyor.

"Krenel, Wild Pines... Dostlarının ölümünden sorumlu olan herkes. Bunu öylece yanlarına mı bırakacaksın?"