Konuşma · KIM KITSURAGI

Daireden çıkar çıkmaz teğmen "Şey, vefat bildirimi..." diyor.

Gözlerine bakmaktan kaçınıyor. İşler bu kadar kötü gittiği için ne kadar üzgün olduğunu söylemenin tam zamanı.

"Üzgünüm. Sıçıp batırdım, farkındayım."

"Sorun yok, endişelenmeyin." Gözleri, uyuyan semtin üzerinde geziniyor.

"Yarın karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."

"Peki ya Billie ve çocukları?"

"Korkarım artık onlar için yapabileceğimiz pek bir şey yok."

Onların acılarını da sen çekemezsin.

"Bu kadar mı?"

"Bu kadar. Vakamıza dönmeliyiz. Başka yapabileceğimiz bir şey yok."

"Peki, işimize dönelim öyleyse." (Bitir.)

Sana bakıyor. "Ayrıca... dedektif... daha kötülerini gördüm. Bu kesinlikle gördüklerim arasında en kötüsü değildi. Hadi gidelim."

"Gerçekten gördüm," diye düşünüyor. "Kadın güçlüydü, işimizi kolaylaştırdı."

Yıpranmış korkuluğun üstünden güneye bakıyorsun. 1,2 kilometre uzakta kırık bir taş parçası, gökyüzüne yükseliyor. Bir mezar. Üzerinde "Yarın, bir göz açıp kapamak kadar yakın," yazıyor. Aslında buradan Feld binasını göremiyorsun ama yine de oraya dönmek zorundaymış gibi hissediyorsun.

"Sorun yok, endişelenmeyin." Gözleri sokakların üzerinde geziniyor.

"Gün sonunda karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."

"Konuşacak bir şey yok, devam edelim." (Bitir.)

"Peki, gün sonunda karakolu arayıp onlara ölünün kim olduğu hakkında bilgi vereceğim."

"Ama evet, bu iş bende zaten. Cinayet soruşturmasına dönelim."

"Bu hiç de..."

"İyi gitmedi mi? Evet, katılıyorum."

Daireden çıkar çıkmaz teğmen "İyiydiniz," diyor. Balkon soğuk ve sessiz. Uyuyan semtin manzarası büyüleyici.

"Güzel, olay kapandı öyleyse." (Bitir.)

"Aynen, gün sonunda karakolu arayacağım. Hadi gidelim."

"Daha fazlasını yapabilirdim."

"Üzerinize düşeni yaptınız." Duraksıyor, ısınmak için ellerini ovuşturuyor.

"Sonuçta tüm dünyayı kurtaramayız, öyle değil mi?"

Ölümün çaresi yok.

Sessiz kal.

"Neyse, yarın karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."

"Peki, bu olay kapandı o zaman." (Bitir.)

Başıyla onaylıyor. "Hadi gidelim."

"Bu kadar mı?"

"Evet. Burada işimiz bittiğine göre artık vakamıza dönmeliyiz."

"Peki ya Billie ve çocukları?"

"Üstesinden gelirler."

Gelmek zorundalar. Onların acılarını da sen çekemezsin.

"Neyse, gün sonunda karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."

(Başınla onayla.) "Şimdi ne yapıyoruz?"

"Yarın karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."

"Gün sonunda karakolu arayıp onlara ölünün adını söyleyeceğim."