Konuşma · EL YATKINLIĞI

Defterinin klipsini otomobilin farına doğru tutunca parıldayan yanardöner bir desen beliriyor. Bunu kesinlikle daha önce görmüştün...

Irkçı kamyoncunun botlarında gördüğün desene benzemiyor değil. Revachol'un stilize edilmiş bir haritası.

"İşte, Batı Revachol." Teğmenin sesinde hafif bir gurur var.

Filigranın kenarlarını onlarca, hayır, yüzlerce minik delik sarmış.

Parlayan sokak haritasına bak.

Dikdörtgen biçimli filigran RHM logosuyla kaplanmış olmasına karşın Revachol'un ana caddeleri seçilebiliyor. Kineema'nın farları altında parlıyorlar.

Dur... Etrafına bir bak.

Kırık bir bira şişesinden gelen hafif parıltıyı yakalıyorsun. Uzaktan sesler geliyor. İki sarhoş tartışıyor, uzaklarda bir pencere kapanıyor.

Yıkık dökük bir meydanın ortasında ışık huzmeleriyle aydınlanan iki adam var; biri zayıf, diğeri yapılı. Şehir sahnesindeler ama yalnızca biri repliklerini biliyor...

"Ah, Martinaise geceleri..." diyor havayı kokladıktan sonra.

"Neredeyiz?" (Halojen haritaya işaret et.)

"Bakayım." Defteri alıp inceliyor.

Parmağını haritanın en üst kısmında okyanusa çıkıntı yapan bir sahil parçasına götürerek, "Buradayız," diyor.

"Eminim daha kötüsünü görmüşümdür."

"Ah evet. Kömür Şehir, Le Royaume, Yanık Bölge..."

Hepsi buradan daha kötü yerler.

"Güzel görünüyor."

"Hayır, güzel görünmüyor," diyor teğmen iyimserliğe fırsat vermeden.

"Tam bir bok çukuruna benziyor."

"Sorunları yok değil..."

Bir fare, yanından fırlayarak durmuş kamyonların arasında gözden kayboluyor. Uzaklardan bir çocuğun çığlığı duyuluyor, bir kadınsa en az çocuğun çığlığı kadar yüksek bir sesle onu azarlıyor.

Yıkık dökük bir meydanın ortasında, gündüzleri güçlükle seçilebilen bir ışık kümesiyle aydınlanan iki adam var; biri zayıf, diğeri yapılı. Şehir sahnesindeler ama yalnızca biri repliklerini biliyor...

"Ah, Martinaise..." diyor havayı kokladıktan sonra.

Deliklere bak.

Çok sayıda delik var. Üç satıra ayrılmışlar.

Satırlardaki delikleri say.

Birinci satırda 18 nokta var.

Sonrakinde kaç tane var?

Sonraki satır en uzunu. Kenarı bir tur dönmüş, devam ediyor.

Tek tek say.

216 tane delik sayıyorsun. Bu güzel, büyük sayı kendinle gurur duymanı sağlıyor ama nedenini tam olarak bilmiyorsun.

Son satırda kaç tane var?

Son satırda üç delik var.

Deliklere bakarken işaret parmağının kontrolsüzce üç kez kasıldığını hissediyorsun.

Kas spazmı herhâlde.

Amigdalanın gizli dehlizlerinden gelen bir anı, bir yankı.

Daha önce yaptığım bir şey galiba.

Bu iş bitmeden önce tekrar edeceğin bir şey...

Üç tane mi sadece?

Öyle.

Çok fazlalar, sayması zor. En az 150 tane var. Belki 200...

Fena değil.

Ne demek fena değil? Daha bunun ne anlama geldiğini bile bilmiyorsun.

(Başka bir şeye bakalım.)

Tamam. Deliklerin anlamı senin için belirsizliğini koruyor.

"Kim, bu deliklerin anlamı nedir?" (Filigrandaki noktalara işaret et.)

"Onlar perforaj. Bir RHM memuru olarak sicil kaydınızı temsil ediyor. İstatistikleriniz diyebiliriz. Kayıt tuttuğunuzu tahmin etmeliydim, polislerde sık rastlanır. Bir bakalım..."

Sayılarıyla gurur duyan alfa erkek polislerde sık rastlanır onun aslı.

Hayattaki performansın burada puanlanacak, evlat. Dua et de iyi bir şey çıksın.

"İlk satır kaç yıl hizmet ettiğinizi gösteriyor. 18 yıl mı? Peki, hiç fena değil. Teşkilata katılmadan önce ne iş yapıyordunuz?"

"Sence en ufak bir fikrim var mı?"

"Doğru söze... Devam edelim mi?"

"Kenarı turlayan sonraki satır, kapattığınız dosyaların sayısını gösteriyor. Kapatmak iyidir. Çözdüğünüz anlamına gelir. Sizde kaç tane varmış..."

"Vay, 200'den fazla!"

"Tam olarak 216."

Teğmen açık bir saygıyla başını sallıyor. "Neredeyse 20 yıldır teşkilatta olan biri için bile çok büyük bir sayı bu. Yılda 10'dan fazla dosya kapatınca RHM memurlarının %90'ını aşıyorsunuz zaten..."

"Yeniden böyle birine dönüşebileceğimi hiç sanmıyorum. Son sayı nedir?"

Cevabı zaten biliyorsun. Karıncalanan işaret parmağın cevabı açık etti.

"Bunlar benim aldığım can sayısı... Üç kişi."

"Doğru," diyor teğmen tepkini tartarak. "Nereden bildiniz?"