Konuşma · BANK

Bankın taş yüzeyi pek rahatmış gibi görünmüyor. Her taraf sigara izmariti olmuş.

Teğmen, "Çok çekici bir bank değil," diyor. "Zaten ben bankta oturmayı pek sevmem... En azından cinayet soruşturması çözülene kadar."

Yanında Teğmen Kitsuragi olmadığında zamanı ilerletmek istersen banka yine uğrayabilirsin.

Bankın eskimiş ve yer yer hasarlı tahtaları çok rahatmış gibi görünmüyor.

"Hmm..." Teğmen yola bakıyor. "Cinayeti çözdükten sonra bankta oturabiliriz. Hadi gidelim."

Gecenin köründe burada ne yapıyorsun? Zaman oturma zamanı değil, yatma zamanı. Bir yatak bulman gerekiyor.

Bankın taş yüzeyi hiç rahatmış gibi görünmüyor. Omzun ağrıyor.

Otur ve dinlen.

Savaşta kanla kaplanmış meydanda durup bankın pürüzlü taş yüzeyine bakarken, keşke oturup etimin acısını dindirebilsem diye düşünüyorsun...

...ama biliyorsun ki beklemeye vaktin yok... Zamanın gitgide azalıyor.

Denizin esintisi saçlarında, bankın tahtalarına bakıp, keşke oturup etimin acısını dindirebilsem diye düşünüyorsun...

...ama biliyorsun ki beklemeye vaktin yok... Zamanın gitgide azalıyor.

(Bitir.)

Bankın eskimiş ve yer yer hasarlı tahtaları rahatmış gibi görünmüyor. Omzun ağrıyor.

Bankın soğuk taş yüzeyine oturuyorsun. Pürüzlü ama rahat.

Derin düşüncelere dal. (1 saat bekle.)

Zaman, doğrusal mı... yoksa döngüsel mi? Bu sorunun cevabına çok yaklaştığını hissediyorsun.

"Saat geç oluyor. Bugünlük bu kadar yeter... Meydanda boş boş durmanın bir anlamı yok."

"Saat geç oluyor. Bugünlük bu kadar yeter... Sahilin rüzgârı vururken uyumasak daha iyi."

Saat geç oluyor... Gitme vakti. Bu meydan bir evsizin uyuması için uygun bir yer değil.

Saat geç oluyor... Uyuma vakti. Sahilin rüzgârı vururken dışarıda kalmasan daha iyi.

Önündeki hiçliğe bakarak biraz zaman geçirdikten sonra artık gitmenin iyi olacağına karar veriyorsun.

Zaman geçiyor...

Derin düşüncelere dalmaya çalışıyorsun ama yüzüne çarpan yağmur damlaları dikkatini dağıtıyor.

Gökyüzünden düşen kar tanelerini seyrederken yapılarının karmaşık örüntülerini düşünüyorsun.

Güneşe ayak bassam ne olur, diye düşünüyorsun... Muhtemelen hoş olmaz.

Güneşin ufukta kayboluşu aklına yalnızca kaybın hüznünü getiriyor.

Öğlen güneşiyle birlikte sıcak bahar rüzgârı yüzüne vuruyor. Aklına pek bir şey gelmiyor ama huzurlu hissediyorsun...

Önemli konular düşünmeye çalışıyorsun ama aklın yazman gereken raporlara, doldurman gereken formlara gidip duruyor... Sonra yaparsın... Eninde sonunda yapılacaklar...

Bir süre düşüncelerini gözden geçiriyorsun ama öne çıkan olmuyor...

Yeni ve heyecan verici bir fikir bulmaya çalışıyorsun ama bu girişimin, yalnızca başının ağrımasına sebep oluyor.

İnsanlar birbirleriyle anlaşamazlar mı aslında? Yani bu konuda hep birlikte karar alsak...

Zaman geçiyor...

Tüm Martinaise'in su altında kalmasına neden olabilecek kadar yağmur yağabilir mi, diye düşünüyorsun... Öyle olsa insanlar günlük hayatlarında dalgıç kıyafeti giymek zorunda kalırlardı.

Her şeyi buz ve karla kaplayan ebedî bir kış hayal ediyorsun. Hayatta kalmak ne büyük bir mücadele gerektirirdi...

Bir gün güneş, kapanıverse... Dünya sonsuz karanlığa gömülse. Ne acı bir gelecek olurdu.

Kuma düşen akşam saatinin gölgeleri sana yalnızca kumdan oluşan bir yeri düşündürüyor... Sadece kum, göz alabildiğine uzanıyor.

Tepende parlayan yakıcı güneş, derin düşüncelere dalmanı zorlaştırıyor.

Dick Mullen ve Hjelmdall'lı Adam... aynı evrende var olsalar... Mesela... bir ortak eserde...

Sonunda burnunu karıştırmayı bırakıyorsun.

Başparmaklarını birbirinin etrafında döndür. (15 dakika bekle.)

Parmaklarını oynatmaya çalışıyorsun ama bu işin ustası olduğundan beridir içinde aynı tutku yok. Bu yüzden ellerini kucağına koyup bekliyorsun...

Parmakların kaskatı. Zihninde ilhamın zerresi yok. Bu yerde... Bu bankta... doğru atmosfer yok...

Yaklaşıyorsun ama henüz yeterli olmuyor. Belki de bir mekân değişikliğine ihtiyacın var.

Çok yaklaştın! Çok az kaldı. Kıvraklığın doruk noktası, âdeta parmaklarının ucunda...

Çok yaklaştın! Çok az kaldı. Kıvraklığın doruk noktası, âdeta parmaklarının ucunda...

Başparmakların, çevrilmekten ağrımaya başlıyor... Bir süre sonra duruyorsun.

Her denemeyle ellerin daha da kıvraklaşıyor ama yine de bir süre sonra pes ediyorsun.

Başparmaklarını birbirinin etrafında döndürmenin bu kadar zor olması şaşırtıcı... Birbirlerine çarpıp duruyorlar. Bir süre sonra pes ediyorsun.

Parmaklarını oynatmaya çalışıyorsun ama bu işin ustası olduğundan beridir içinde aynı tutku yok. Bu yüzden ellerini kucağına koyup bekliyorsun...

Parmak oynatmanın ustası oldun. Başparmaklarını birbirinin etrafında döndürmenin yarışı olsa kimse karşında duramazdı.

Azim ve başarı... ne de güzel, ne de ilham verici!

Başparmaklarını kopartacak kadar sert döndürebilir misin? Deniyorsun... ama hiçbir şey olmuyor. Pes ediyorsun.

Parmaklarını oynatmak, sahilden esen dondurucu rüzgâr yüzünden üşüyen ellerini ısıtamıyor... Bir süre sonra yetti diyorsun.

Gökyüzüne bak. (30 dakika bekle.)

Zaman geçiyor...

Bulutları bir şeylere benzetmeye çalışıyorsun. Yağmur damlalarının arasından patatese benzeyen bir tane görüyorsun...

Sabahın sisinde kar taneleri yavaşça süzülüyor...

Güneş yavaşça yükseliyor, gündüz ışığı havayı ışıl ışıl yapıyor...

Büyük yağmur damlalarının karanlıkla gitgide belirsizleşen zemine düşüşünü, gördüğünden çok işitiyorsun...