Konuşma · BANK

Soğuk, karanlık... Taş bir bankta oturmak için mükemmel bir zaman değil.

Etrafını sarmakta olan derin karanlığa bakıyorsun... Ürkütücü.

Yağmur bulutlarının arasından hâlâ parlayan güneş, bazen gözüne çarpıyor...

Kar taneleri süzülerek uzun favorilerine düşüyor... Birkaçını dilinle yakalamaya çalışıyorsun. Soğuklar.

Gökyüzüne bakamıyorsun. Güneş çok parlak. Gözünü alıyor...

Gökyüzüne odaklanmaya çalışıyorsun ama bu sefer oturduğun taş, seni rahatsız ediyor...

Niye götünün üzerine oturup kaldın?! Kalk, iki şınav çek!

Üzerinde bir martı sürüsü uçuyor... Kim bilir nereye gidiyorlar. Biraz sonra ufukta kayboluyorlar...

Gözlerini kısıyorsun, ilginç bir şeyler bulmaya çalışıyorsun... Yok, yukarıda gökyüzü hariç hiçbir şey yok.

Zaman geçiyor...

Hava kapalı. Yağmur, kumu ve sazlığı ıslatıyor...

Kar, kışın henüz bitmediğinin habercisi... Bu senin son kışın mıydı?

Güneş, dalgaların üzerinde yükseliyor... Her huzmesi dalgalara çarparak milyon parçaya ayrılıyor.

İlerisi karanlık. Artık neyi beklediğini bile bilmiyorsun...

Havanın karanlığı, gökyüzünden süzülen kar tanelerini görmeni engelliyor...

Güneş, ufka yaklaşıyor, gökyüzü farklı renkli çiçeklerden bir demet gibi...

Seni sırılsıklam hâlde bir bankta oturmaya iten olaylar zinciri acaba neydi? Sahil soluk, yağmur soluk, ruhun soluk.

Denizden esen buz gibi rüzgâr, pek dinlendirici değil... Donmadan gitsen iyi olacak.

Güneş, elinden geldiğince serin sahili ısıtıyor... Pek yardımı dokunmuyor. Sanki dünyanın ta kendisi sana karşı...

Gözlerin, koyun öbür ucundaki La Delta kulelerine takılıyor... Ne hoş bir manzara...

Sebebi para. Gökyüzü bile altın gibi parıldıyor.

Gökyüzündeki o belli belirsiz nokta da ne? Aaa... ne tuhaf.

Çok yükseklerde duran bir aerostatiğe benziyor.

Sahildeki gökyüzünün farklı ve daha ilginç görünmesini umuyorsun... Açıkçası pek öyle olmuyor...

(Kalk.)

Rüzgârın aşındırdığı bank tahtalarına oturuyorsun. Ayakların ağrıyor.