Konuşma · EL‑GÖZ KOORDİNASYONU

Yazık. Gerçek bir polis memurunun takdirini almak muhtemelen onun için çok anlamlı olurdu. Ne yazık ki hiç bilemeyecek...

Bilecek. (Batan Güneş madalyasını kadının göğsüne as.)

"Bay Morrand... Gareth, teşekkürler. Çok teşekkürler!" İğnenin keskin ucu derisini sıyırırken, mutlu bir tebessüm beliriyor. Ardından tebessüm yok oluyor ve tüm bilinç, yerde hareket eden bir gölge gibi tekrar kayboluyor.

Bay Morrand? Kanal 8'deki suç programı sunuculuğunu yapan eski polis Gareth Morrand mi? Radyodaki Gareth Morrand mi?

Morrand trafik biriminden.

Yani "trafik" polisi mi?

Trafiktekilerin hepsi totoş. Hiçbirinde taşak yok.

Bu... şimdiye kadar herhangi birinin yaptığı en onurlu şeydi, Harry.

Kadın hareketsiz duruyor. Artık yalnızca bir kıyafet ve flaşör yığınından ibaret... Belki de üzerini aramalısın.

Bu... şimdiye kadar herhangi birinin yaptığı en onurlu şeydi.

Bu... şimdiye kadar herhangi birinin yaptığı en onurlu şeydi. Erdemin vücut bulmuş hâlisin.

Seni ucube. Kimse seni görmeden önce uzaklaş buradan.

Hayır, değmez.

Zaten anlayacak gibi de durmuyor.

Teğmen Kitsuragi muhtemelen ne yapılması gerektiğini bilirdi ama şimdilik onu böylece bırakman gerekecek.

Mahalleli onunla ilgilenir. Elbet biri ailesini tanıyordur. Artık onun için yapabileceğin bir şey yok.

"Yalnız değilsin. Hepimiz buradayız."

Kadın önünde hareketsiz, tepkisiz duruyor. Artık neredeyse cansız bir cisme dönüşmüş durumda. Polis malzemelerinden oluşan bir yığından ibaret.

Orada tek başına, mavi ve kırmızı ışıklardan oluşan bir dünyada kapana kısılmış.

Çocukları ve onların da çocukları, tabii eğer varsa, işler cidden kötüleştiğinde gelmeyi bırakmış.

Ama sanki burada sen yalnızmışsın gibi hissediyorsun çünkü yaşlı kadın orada hareketsiz, duygusuz ve tepkisiz şekilde duruyor. Neredeyse cansız bir cisim gibi.

Kim Kitsuragi iyi biri. Keşke burada olsaydı.

"Sence ona ne oluyor?"

"Bilinçsiz bir durumda," diye yanıtlıyor teğmen, karanlıkta taş kesilmiş hâlde duran kadını inceliyor. "Daha önce görmüştüm. Ne kadar süreceği belirsiz... Bu hâle geldiklerinde içinden çıkmaları günler sürebilir."

"Anlaşıldı."

"Ben... daha önce buna benzer rahatsızlıklarla karşılaştım. Benzeri çok vaka gördüm ama... hiçbiri bu kadar kötü değildi."

"Ama böyle olmasına neden olan şey neydi ki?"

"Açıkçası bilmiyorum. Muhtemelen bunama," sesini alçaltıyor. "Bunama ve Kanal 8. Bir de yalnızlık."

Başınla onayla. "Nörodejeneratif hastalık."

Teğmen "Olabilir," diyerek sana katılıyor. "Elleri titriyordu ve kas koordinasyonu iyi değil gibiydi... Peki onunla ne yapacağız?"

"Sanırım hiç bilemeyeceğiz."

"Muhtemelen bilemeyeceğiz," diye katılıyor teğmen. "Ama daha acil soru şimdi onunla ne yapacağımız."

"Evet. Radyoda çok fazla polis programı dinlersen böyle olur işte."

"Burada olan bundan biraz daha fazlası," diye itiraz ediyor teğmen. "Ama şimdi onunla ne yapacağımıza karar vermemiz gerek."

"Muhtemelen haklısın." (Başınla onayla.) "Yalnızlık."

"Kötü bir vakaya benziyor." Kadına şefkatle bakıyor. "Ama asıl soru şimdi onunla ne yapacağımız."

"Hayatın bu hâle geldiği için çok üzgünüm." (Nazikçe omzuna dokun.)

Çiziklerle dolu derisi sıcak ama içindeki kişi senin orada olduğunu bile bilmiyor.

Tamam, şimdi onunla ne yapacağını çözmen gerek.

Büyük dişliler duruyor. Makine kapanıyor. Enerjisi tükendi.

"Bu silahla işim bitti." (Sonsuza dek geride bırak.)

Aynasız'a hâlâ silah doğrultan teğmen, ondaki silahı kapmak için uzanıyor.

"Beni niye böyle kandırdılar ki?! HİÇ KİMSEM yok!" Ağır çizmesini yere vuruyor. Vuruşun etkisi kalasları sarsıyor ve silahının çatlaktan aşağıdaki karanlık hiçliğe düşmesine neden oluyor.

O silah sahip olduğun tek güzel şeydi. Çok büyük bir kayıp.

O silah, kaybettiği asıl en güzel şeye kıyasla bir hiç.

"Oh..." Teğmen hızla nefes veriyor. "Bir an için..."

Silahın boş olduğuna %80 emindim ama yine de içgüdüm neredeyse beni ele geçirecekti.

Gözünün ucuyla teğmenin yarı çekilmiş tetiği bıraktığını görüyorsun.

"Of..." Teğmen yüksek sesle nefes veriyor ve boştaki eliyle alnındaki teri siliyor. "Neredeyse kafasını uçuruyordum..."

DURUM KÖTÜ, TÜM SİSTEMLER KRİTİK DURUMDA!

Hayır... Hayır, hayır, hayır, hayır. CİDDEN, DEĞİLLER. Silah dolu bile değildi. Ateş edilmedi. İyisin.

Ah... Anladım. Peki, silah boşmuş. Her şey yolunda. İyisin.

(Fısılda.) "Kim, o silahta hiç mermi olmadığına neredeyse eminim."

"Haklısınız," diye katılıyor teğmen. "Bunu söyleyelim."

"Ben de böyle düşünüyordum. Ama bu ışıkta emin olmak imkânsız."

Evet, böyle boktan gözlerle tabii ki imkânsızdır dört göz.

"Ha?" Teğmen sallanan silaha bakıyor. "İnanmıyorum, sanırım haklısınız."

"İnanmıyorum, dolu değil... Silah dolu değil!"

"Ne?" Kadın inanamayarak silaha bakıyor, gözleri aniden kızarıp yaşlarla doluyor. Silahı kendine doğru çevirip namluya bakıyor... ve tetiği çekiyor.

"Dur..."