Konuşma · EL‑GÖZ KOORDİNASYONU

Silahımı alma vakti!

Tamam, plan şu: Sağa doğru atılmaya başladıktan sonra defteri suratına fırlat ve mesafeyi hemen kapat. Sol elinle namluyu tut, sağ elinle bileğini kır...

...parmaklarını kafasının arkasına geçirip tut, suratına diz geçir, bir daha geçir, kaburgasını kır, yana çekil ve tekmeyle yere yık.

OH, EVET!!!

Hayır. Buna gerek kalmayacak. Daha yakından bak. Silahın üç namlusundan da kırmızı ve mavi ışık sızıyor... Silah dolu değil.

Bir dakika, bu neden midemi bulandırıyor?

Bu bilgi çok karanlık bir yerden geliyor.

Ne kadar karanlık?

"Beynini duvara sıçratacak" kadar karanlık.

"Hadi, tetiği çek. Çek de görelim."

"POLİS İNTİHARI! ANLIK KARAR. KURŞUNU YE BAKALIM, PİSLİK!"

OHA!!!

"Durum kontrol altında!" Teğmenin sesi polis sirenini bastırıyor. "Vurulmadınız, o bir tehdit değil, herkes sakin kalsın!"

Silahın boş olduğuna %95 emindim ama yine de o içgüdüsel kasılma gereksiz bir ölümle sonuçlanabilirdi.

"Bu... Bu da ne böyle?" Yaşlı kadın güvenini boşa çıkaran silaha bakıyor. "Bu polis silahı değil. Polis silahlarında mermi olur. Bu gerçek değil!"

Silah kalasların üzerine düşerken çiziklerle dolu yanağından gözyaşları akıyor. "Polis silahlarında her zaman mermi olur... Bu ne böyle? Bana bunu niye sattın?"

Yıkılmış görünüyor.

Silahı al! Hemen şimdi! Bu TEK şansın olabilir.

(Silahını al.)

"Artık hiç kimse umursamıyor," yavaşça ileri geri sallanırken sesi daha da kısılıyor. "Neden böyle kandırıldım..."

Bu, uzuvları ve kafası olan, acılar ve küçük düşürücü ızdıraplar yaratan makine duruyor. Çölde yürümekten yorulmuş, artık hissetmek ya da düşünmek istemiyor.

"Zavallı kadın..." Teğmen tabancasını kılıfına sokuyor. "Şimdi onunla ne yapacağımızı çözmemiz gerek."

Kadın, "Etrafta hiç kimsem yok," diye mırıldanıyor, iskeleye boş boş bakıyor: "Kimse beni ziyarete gelmiyor."

"Beni öldürmeye çalıştın!!!"

"Aslında o tam olarak..." Teğmen kafasını sallıyor. "Tabii, haklısınız. Durum çok kötü olabilirdi."

Silah dolu olsa durumun ne kadar kötü olabileceğini düşünmemeye çalışıyor.

Bunu yapan kişi artık orada değil. Şu anda orada hiç kimse yok. Yaşlı bir kadının içi boş bedeni yavaşça ileri geri sallanıyor.

Bilinçsiz bir durumda. Bu durumdan ne zaman çıkacağı belli değil. Çıkabilecek mi o bile belirsiz.

"Onu tutuklasak mı?" (Devam et.)

"Buna gerek olduğunu düşünmüyorum. Şu anki durumuyla, silahı da yokken kimseye karşı ciddi bir tehdit oluşturmuyor."

"Titus'a haber verebiliriz. Tam bu 'yerel ara bulucuların' ilgilenebileceği türden bir sorun. Belki ailesini tanıyor bile olabilirler."

"Bir dakika, ona karakolun çağrı fişlerinden birini verebilirim diye umuyordum..."

"Yalnızca kâğıt israfı olur. Kadına baksanıza." Gözlerini tekrar yaşlı kadına doğrultuyor. "Çağrı fişine bir yanıt vermeyecek."

"Hardie Biraderler'in şişmiş egosunu daha da şişirmek istemiyorum. Polis olan onlar değil... biziz."

"Peki," başıyla onaylıyor. "Tamamdır öyleyse. Bugün işlerimizi tamamladığımızda kendi karakolumla iletişime geçeceğim. Sanatoryumla iletişime geçip nasıl götüreceklerini ayarlarlar."

"Ah, gitmeden önce..." Teğmen beylik tabancanı çıkarıyor. "Sanırım bu size ait."

"Hayır, silahla işim gerçekten bitti. Sende kalsın."

"Peki ama..." Dudağını ısırıyor ve fısıltıyla mırıldanıyor: "...muhtemelen fikrinizi değiştiremem zaten... Hadi gidelim öyleyse."

Ayrılmak için arkanı döndüğünde kadından kısık bir ses geliyor: "Radyoyu açık bırak lütfen..." diye mırıldanıyor. Bir refleks gibi, yarım yamalak hatırladığı bir cümle.

Bu refleks ne için? Yalnız kaldığı için mi?

Aynen. Ona yalnızca Kanal 8'den Gareth Morrand'in sesi eşlik ediyor.

Yalnızca elindeki malzemelerle, yani radyo dalgaları ve polis programlarıyla kendine yeni ve maalesef daha iyi bir gerçeklik yaratmış olmalı.

Kadın hareketsiz duruyor. Artık yalnızca bir kıyafet ve flaşör yığınından ibaret... Belki de üzerini bir kez daha aramalısın.

"Teşekkürler Kim. Silahımı cidden geri istiyorum."

"Tabii ki. İşlerin biraz karışmış olması gayet normal. Endişelenmeyin." Silahı sana uzatırken gülümsüyor. "Sonunda birbirinize kavuştunuz. Hadi gidelim."

"Şimdilik burada işimizin bittiğini düşünüyorum. Hadi gidelim."

"Bence onu burada böyle bırakabiliriz. Bir şey olmaz."

Teğmen aniden lafa dalıyor: "Hayır. Bu bir seçenek değil. Bunu ya Titus'a bırakacağız ya da karakolumdan yardım isteyeceğim."

"Evet, bu iş Titus'lık gibi görünüyor."

"Öyleyse, Whirling'e döndüğümüzde ona sorabiliriz. Ama acele edelim çünkü saat geç oldu ve evlerine gitmiş olabilirler."

"Karakoluma bilgi vereyim madem. Sanatoryumla iletişime geçip nasıl götüreceklerini ayarlasınlar."

Hareketsiz kadın özellikle de artık silahsız olduğundan kendisi dışında hiç kimseye tehdit oluşturacak gibi görünmüyor.

"Bana tekrar ters gidersen seni gömerim, Aynasız."

Yakında birinin gömmesi gerekebilir. Fazla canlı görünmüyor.

Onu "çiftliğe" götür. Acısına son ver.

Yaşlı kadını sessizce yalnız bırak.

"Titus şerif olmak istiyordu, ona seni nerede bulabileceğini söylerim. Belki aileni tanıyordur."

Ayrılmak için arkanı döndüğünde yaşlı kadından çok kısık bir ses duyuyorsun. Yalnızca bir refleksten başka bir şey değil. "Radyoyu açık bırak lütfen... Kanal 8'de Bay Morrand var..."

"İçin rahat olsun Devriye Memuru Aynasız, senin kalbin temiz." (Eğilerek selamla.)

Donakalmış kadın, güzel sözlerini anlamıyor hatta muhtemelen duymuyor bile. Yalnızca orada öylece duruyor.