Konuşma · ERİK KAFA

"Aynen öyle, Lord Raubritter!"

"YOKSULLARI YİYİN!"

Erik Kafa Germaine'in dev gülüşünde kâr marjlarını gördüğüne yemin edebilirsin!

"Az kaldı. Daha fazla konsolidasyon, daha az regülasyon gerek..."

"PİYASA KENDİ KENDİNİ DÜZENLER!"

"Yok, bu da olmadı."

"Süper!"

"Yanılıyorsun. Bu millet herkesi iradesine boyun eğdiremez."

"Özür dilerim."

Utanca boğulan genç adam, koca kafasını önüne eğiyor. Yüce liderini tatmin edecek yürekten bir slogan bulamadığı için gerçekten çok üzgün.

"Az kaldı. Biraz daha yürekli olmak gerek..."

"REVACHOL'A HOŞ GELDİNİZ!"

"Revachol'a hoş geldiniz!"

"REVACHOL'A HOŞ GELDİNİZ! REVACHOL'A HOŞ GELDİNİZ! MİSTİK ULUS!"

Erik Kafa Germaine'in dev gülüşünde Revachol'un parlak geleceği görülebiliyor. Olumsuz etkilerden arındırılmış, Revachol'luların hâkimiyetine girmiş bir dünya...

"Yok, bu da olmadı."

"Revachol'a hoş geldiniz!"

"Öyle tabii. Çok hızlı kararlar almamak lazım."

"Yavaşça, kimseyi memnun etmeyecek bir çözüme doğru ilerliyorum!"

Erik Kafa Germaine'in gülüşünün fazla coşkulu olduğunu düşünüyorsun ama şimdilik bu da idare eder.

"Az kaldı. Biraz daha... şey lazım..."

"KADEMELİ DEĞİŞİM!"

"Uygundur."

"Ama neden komünist değilsin ki? Komünizm tek gerçektir."

"Komünist olabilirim!" Başıyla onaylıyor. "İstersen tabii. Komünist olmamı ister misin?!"

"Lütfen onu komünist yapma."

"Evet, onu bir komüniste çevirin. Hadi! Süper olur!"

"Komünist olma. Bu yol fazla serttir."

"AAAAİİİİİİHHH!" diye bağırıyor. Onun bir komünist olmayacağını düşünüyorsun.

"Komünist olma... Bir dakika, ne diyorum ben ya? Tabii ki komünist olmalısın!"

"AAAAİİİİİİHHH!" diye bağırıyor. Onun artık bir komünist olduğunu düşünüyorsun.

"Komünist ol, Erik Kafa. Geleceğin senin yardımına ihtiyacı var."

"Zihin okuyucu değil de komünistsin yani?"

"O bir komünist değil. Sadece öyle haykırmayı sever. Paliseum'da bir KJ'den kaptı bu lafları... O kadın KJ komünistti ama bak."

"AYNEN! BAĞIRIN ASİ BİR COŞKUYLA!"

"Endişelendiğini söyledin. Sence müzikte ne sorun var?"

"Müzikte bir sorun yok. Ben hâlâ sert müziğe âşığım." Birden düşüncelere dalıyor.

"Bazen anodik müziğin hâlâ yeterince olgunlaşmadığını düşünüyorum. Mesela bir aydır çaldığım şu Arno Van Eyck müziğine bakalım... ki bunu 51'in sonuna kadar çalmaya devam edeceğim..."

"Ama sanki bir şey bu müziği zapt etmiyor mu? Hiper olmasını engellemiyor mu?" Bir an durup düşünüyor, ardından yüz ifadesi netleşiyor...

"Sadece ultra gibi."

"Bence süper sert ama haklısın, hiper sert değil."

"Bu konuya bir çözüm getirebilirim ama şimdi olmaz. Bana başka bir şey söyle, Erik Kafa."

"Ayyneen!"

"Kanun benim, ayrıca bu konudan iyi anlarım. Hiper mi, süper mi, ultra sert mi... Buna ben karar veririm."

Genç adam sana saygıyla bakıyor; kafanın içinde verdiğin kararı gözlemlemeye çalışıyor âdeta. Gelişen, şekillenen kararı...

Arka plandaki arkadaşıysa ağır bir elektrikli matkabı elinden düşürüyor. O da tüm dikkatiyle senin kararını bekliyor.

Her şeyden önce bu müzik biraz proto duruyor. Henüz tam şeklini almamış gibi. Ölümcül derecede ayyaş ve başarısız bir polis olabilirsin ama bir şeyin hem proto hem de sert olamayacağını da gayet iyi biliyorsun.

"Sadece ultra sert."

"Öyle, değil mi?!" Başıyla onaylıyor. "Biliyordum!"

"Peki nasıl daha da sert hâle gelebilir? Bunun cevabı kalbimde var ama zihnimde düşünemiyorum. Bu da hiper değilse başka ne olabilir bilmiyorum..."

"Şu anda yardımcı olamam. Bana başka bir şey lazım, ekstra bir şey..."

"Evet..."

"AYYNEEN!" (Bir gıdım hayal kırıklığı bile yaşamadı.)

"Söylediğin şey soruya benziyor. Ama esas soru şu değil miydi: 'Soru nedir?'"

"Hayır, bu CEVAP!"

"Bekle! Şimdi aklıma geldi! Ben polisim!"

"Hı hı?" Genç adam sabırsızlıktan çatlamak üzere!

"Aslında bu durumun bize engel olması daha muhtemel."

"Haa..."

"Hiç, öyle aklıma geldi. Benim polis olmamın bize bir yardımı dokunmaz."