Konuşma · ERİK KAFA

Hayır, bu aptalca olurdu. Vücudunu düşünmek için değil, güçlü ve harika işler için kullanmalısın. Disk atma, cirit atma ve 400 metre engelli koşuları gibi. Mmm... Disk.

Biri disko mu dedi?

"Kemer tokanda neden akciğerler var?"

"Akciğer, sevgi demektir!"

"Bunu bildiğim iyi oldu."

"Akciğerlerin sevgiyle ne ilgisi var ki?"

"Dolores Dei abide olarak seçildiğinde akciğerleri parlamaya başladı çünkü dünya onu sevdi ve o da dünyayı sevdi. AYYNEEN!"

Neden bir ilgisi olmasın ki? Ruhun nefesi akciğerlerde toplanmaz mı?

"Burjuva tanrı kraliçenin, gittikçe daha burjuva hâle gelen bir dünyaya gösterdiği sevgi. Al sana akciğer."

"Tarafsız gözle bakarsak zamanına göre iyiydi. O öldükten sonra dünya sıçıp batırdı. Dünya hep böyle yapıyor."

"Sen o geri kafalı sınıf savaşçısını dinleme, Erik."

"Gerçekten mi?"

"Bence öyle."

"Hikâye için sağ ol."

"Sırlarını saklayan kafiyeler bulutların ardında ortaya çıkacak!"

"Ruhumuzun nefesini akciğerlerimizde toplarız, değil mi?"

"Heiligeili!"

"Bence öyle bir şey olmamıştır."

"Ama herkes öyle gördü. İstediğin gibi açıklayabilirsin ama olanları öylece reddedemezsin."

"L'amour, la compassion, l'autodiscipline."

"SEVGİ!" diye bağırıyor birden ve o an dünya duruyor sanki. "Bir kadının akciğerlerindedir! Yalnızım ama korkmuyorum! Bu zarar görmüş tuhaf hisler büyüdükçe büyüyor çünkü daha önce kimseyi sevmedim senin gibi!"

Bu sözlere bir dopamin patlaması eşlik ediyor. Kafa derinden aşağı süzülen bir elektrik akımı boynuna yayılıyor sanki. İyi hissettiriyor, beden dediğin o can çekişen süngerimsi şeyde bir yaşam kıvılcımı çakıyor âdeta.

"Tabii ya. Çok mantıklı."

"Yoksulları yiyin! Ayyyneeeeen!" Havaya kaldırdığı elini sallıyor. "Daha da sert!" Bu sözler, kilisenin holünde muazzam bir yankı yapıyor.

"Revachol'a hoş geldiniz! Ayyyneeeeen!" Havaya kaldırdığı elini sallıyor. "Daha da sert!" Bu sözler, kilisenin holünde muazzam bir yankı yapıyor.

"Uzlaşmaya açıklık! Ayyyneeeen!" Elini havaya kaldırıp sallamaya başlıyor. "Orta sertlikte!" Bu sözler, kilisenin holünde muazzam bir yankı yapıyor.

"Günaydın! Ayyyneeeeen!" Havaya kaldırdığı elini sallıyor. "Daha da sert!" Bu sözler, kilisenin holünde muazzam bir yankı yapıyor.

"Dolores Kilisesi! Mekânların mekânı! Sesinizi duyalım, ey kilise cemaati!" Genç adamın arkasındaki büyük hoparlörlerden tanıdık bir şarkı bangır bangır çalınıyor.

Titreşimler, hüzünlü ruhuna işliyor. Müzik, kilisede kulağa çok daha iyi geliyor.

Saint‑Ghislaine Sokağı'nda bir alıç ağacı var. Dallarına bronz renkli bir şey takılmış, rüzgârla sallanıyor...

Sahnede, bir masanın arkasında başını sallayarak müziğe eşlik ediyor, bir yandan da havaya kaldırdığı elini sallıyor. Önündeyse bir makarası dönen bir ses mikseri var.

Diğer makara yuvası boş. Kablolar her yana dağılmış. Bir tarafta üzerinde 4,5 yazan bir yedek hat var.

Gözlerini kapatıp kendini müziğe kaptıran koca kafalı genç, geldiğini hissederek gözlerini açıyor...

"Günaydın yoldaş! Ayyneeen!"

"Günaydın patron! Ayyneeen!"

"Revachol'a hoş geldiniz! Ayyneeen!"

"Kademeli ilerleme! Ayyneeen!"

"Günaydın! Ayyneeen! Pompala, pompala, pompala!"

"Yaklaştık!" diyor büyük boiadeiro çizmesi giyen kasetçalarlı genç adam. Gümüş kemer tokasında akciğer biçimli ağaçlar filizlenmiş.

"Özünden, dibinden, bangır bangır!"

"Öyle mi?"

"ÇOK SSEEEEERRRT!"

"Sert olduğunu söyleyip duracaksın, değil mi?"

"Kaçalım, tüyelim! Aranjmandır benim işim!"

Polis eğitiminde seni buna hazırlamadılar. Ne yapacaksın?

Bu dallanıp budaklanan yollardan çıkmanın doğru bir yolu var mıdır sence?

"Buna ne diyeceğimi bilmiyorum."

Sessiz kal.

"SERT!"

"Ama öyle mi? Yani, gerçekten öyle mi?"

"AYYNEEEN!"

Bu genç adam, AYNEN derken N'nin önüne bir Ğ katıyor. Böylece ortaya gırtlaktan gelen bir Gottwald aksanı çıkıyor ve sesi daha hayvani, daha hevesli geliyor.

Ya da Gottwald değil de Oranje aksanı olabilir. Adından yola çıkarsak Arno Van Eyck'in memleketi Oranje'ye gönderme yapıyor olabilir. Şu anda bir Arno Van Eyck eseri dinliyor olabilir misin acaba?

"Bu duyduğum meşhur Van Eyck mi yoksa?"

"Onu biliyorsun demek..." Ağzını oynatıyor ama sesi çıkmıyor. Gözleri fal taşı gibi açılıyor. Belli ki şaşkınlıktan nutku tutuldu.

Gizemli bir duyguya kapılıp gitti. Üstelik bunun, senin bir "sert polis" olmanla da pek ilgisi yok. Bundan çok daha fazlası söz konusu. Minnet duygusu olabilir mi?

"Van Eyck'i biliyor musunuz?"

"Yok, lafın gelişi öyle dedim."

"Haa... Evet, bu duyduğunuz gerçekten o. Hakiki bir Van Eyck eseri. Aslında bir Pepi Popikarnassos parçasının yeniden yorumlanmış hâli ama o meselelere girmeyelim şimdi."

"EFSANENİN DOĞUŞU!"