Konuşma · METAL KAPI

Parmaklıkların ardından gelen heyecanlı konuşmaları duyabiliyorsun.

Parmaklıklara vur.

Demirin tıngırtısı iskeleden yankılanarak yayılıyor. Gelen sesler kesiliyor.

Oyuklarının karanlık bir köşesinde saklanmaya çalışan iki tavşancık.

"Kim var orada? Sen mi geldin, Maurice?"

"Maurice değil, polis!"

"Koalisyon piyonu! Yolcu Yasası'nı duydun mu hiç? Ya elinde arama emriyle gelirsin ya da kendi sınıfının çıkarlarının farkına varınca!"

"Ben de tam o yüzden buradayım! Organize olmaya çalışıyorum. Bana yardım edebilir misiniz?"

Bir anlık sessizlik.

Havada hafif bir elektriklenme var, aynı fırtına öncesi gibi. İçeride seni konu alan minyatür bir konferans sürüyor.

"Şifreyi söyle."

"Şifrenizi bilmiyorum. Yine de beni içeri alsanız?"

"Asla. Bu noktaya gelmişken operasyonumuzu tehlikeye atamayız. Şifreyi öğrenip gel."

"İte bak sen, şifreyi bilmeden girmeye çalışıyor. Cık cık." Kız başını yavaşça hayır anlamında sallıyor.

"Hadi gidelim dedektif. Böyle karda dikilerek elimize hiçbir şey geçmeyecek." Teğmen, omzundaki birkaç iri kar tanesini silkeliyor.

Demir parmaklıklar çok soğuk. Uzun branda bezi şeritler, gece rüzgârında yelken gibi şişiyor.

"Hadi gidelim dedektif. Böyle yağmurda dikilerek elimize hiçbir şey geçmeyecek." Teğmen bir tutam saçını eliyle sıkıp arkaya atıyor.

"Hadi gidelim dedektif. Böyle karanlıkta dikilerek elimize hiçbir şey geçmeyecek." Ay ışığı teğmenin gözlüğünde beyaz bir pırıltı oluşturuyor.

"En azından bir ipucu verebilir misin?"

"Şifre 'Kıyamet vakti geldi'."

"Yaklaşamadın bile."

Diğer ses "Belki de sarhoştur," diye soruyor.

"Şifre 'Disko Süpernova'."

"Değil. Biz ironik şifre kullanmayız."

"'1234' mü?"

"Radyosayarının şifresini falan mı unuttun? Hayır, '1234' değil."

"Şifre 'Sessiz köstebek imparatorluğunu bekleriz'."

"Köstebeklerle ilgili bir şeyler söyledi. Belki de gece kaçkını delinin biridir..."

"Şifre 'Sosis öğütücüler kutsanmıştır'."

"Sosislerle ilgili bir şey mi dedi o?" Gelen ses verdiğin cevaba şaşırmış gibi.

"Şifre 'Dobreva ve Abadanaiz'i hatırla'."

Cevap yok. Kaçmış olmalarından endişelenmeye başlıyorsun...

Hayır! Hâlâ içerideler. İçeride olduklarını hissedebiliyorsun.

"Tamam. Anahtar çerçevenin arkasına bantlı. Sakın anahtarı işin bitince yerine geri koymayı unutma, yoksa hep birlikte içeride kalırız..."

"Ayrıca betona dikkat et. Bazı yerleri... ufalanabiliyor."

"Charmant. Önden buyurun, dedektif."

"Sana gizli toplantında iyi eğlenceler, it herif. Umarım çok eğlenirsin."

"Hepiniz komünist misiniz? Komünist arıyorum."

"Kim komünist dedi? Biz mi komünist dedik? Git buradan."

"Dinleyin, komünizmin yaklaşık %0,0001'ini kurdum bile ama şimdi organize olmam gerekiyor. Bana yardım edebilir misiniz?"

"Evet. Benim... Maurice."

"Şimdiden pişman olup döndün mü? Git işine, hain seni!"

"Dur..."

"Aynen öyle!" Başka bir ses konuşmaya dâhil oluyor. "Küçük burjuva turplarını da alıp defol!"

Artık anlayın, beyim. Yalanlarınız sizi bir yere götürmüyor.

"Ben aslında Maurice değilim. Organize olmaya çalışıyorum. Bana yardım edebilir misiniz?"

(Bitir.)

Dinlemeye çalış.

En az iki farklı kişinin sesini duyuyorsun.

İki ses. İkisi de erkek. 20'li yaşlarının başındalar.

"... Dikkat et..."

"Olacak. Başaracağım, başaracağımı hissedebiliyorum..."

Erkek sesleri. Yani tahminin bu yönde. Başka anlayabildiğin bir şey yok...

"Yine ben geldim!" (Parmaklıklara tıklat.)

Seslerin tekrar kendi aralarında konuştuklarını duyuyorsun.

"Yine mi gelmiş?" Ses tonundan şaşırdığını anlayabiliyorsun. "Bu sefer şifreyi biliyor musun?"

Demir parmaklıklara yaklaşırken heyecanlı bir tartışma içerisinde olduğunu düşündüğün birkaç ses duyuyorsun.

Burası olmalı. Bu kapının arkasında radikal komünizmin Martinaise'deki kalbi atıyor.

Nasıl oluyorsa gecenin havası, çöplerin ve deniz tuzunun kokusunu hafifletiyor. Esinti, branda bezinin üzerinden dokuma tezgâhının iğnesi gibi geçerken burnuna beklenmedik, topraksı, sıcak ve yanık bir şeyin kokusu geliyor...

Başarısızlığın buruk kokusu...