Konuşma · KOMÜNİST ÖĞRENCİ STEBAN

Orada, zeminin ortasında duran sarmal kule, beklenmedik bir enerjiyle titreşiyor...

"Bu mümkün değil, değil mi? Bu şekilde ayakta duruyor olmasının imkânı yok..."

Ama duruyor! Duruyor!

Uzunca bir süre kimse tek bir kelime bile etmiyor. Üçünüz de bakakalıyorsunuz.

"..."

"..."

"... Şimdi ne yapacağız?"

"Şşşt. Şu ana kadar gördüğüm en inanılmaz şeydi..."

"..."

Koyda bir düşük basınçlı sistem toplanıyor. Brandaları şiddetle dalgalandırmaya başlıyor...

"..."

"...ve düştü."

"Olağanüstüydü."

"Hayır." Yukarı bakıyor. "Tam olarak olması gereken şey oldu. Böyle davranmalıyız."

"Etrafı toparlayalım..."

"Evet, sanırım burada işimiz bitti, dedektif."

Evet, sanırım senin de gitme vaktin geldi.

Sessiz kal.

"Müthişti."

"Çok tuhaftı."

"..."

"..."

O şekilde ayakta durmasının imkânı yok. Ağırlık nasıl dağıtılıyor?

"..."

"..."

"Özür dilerim."

"Dileme. Söylediğim gibi, kolay olsaydı bu kadar çok plazma gerektirmezdi."

"Şüphesiz."

"Ayrıca ideolojik şevkimizin hâlâ yetersiz olmasından da kaynaklanıyor olabilir."

"Evet, sorununuz kesinlikle örneğin yer çekimi değil de bağlılığınızın yetersiz kalması."

"İnanması daha güç ama mümkün."

"Neyse, bu akşamlık bu kadar oyun yeter. Yardım ettiğin için teşekkürler."

Sessiz kal.

"Evet, egemen rejimin baskısının altındaki yeteneklerimizin sınırına ulaşmış olabiliriz."

"Hayda."

"Bir anlığına başarıyoruz sandım. Egemen rejimin baskısının altında ne kadar da kısıtlanmış olduğumuzun bir örneği."

"Siktir."

"Mazov'un ruhu, bana yardımcı ol..." (Devam et.)

"Aaaah! Siktir!"

"Dert etme Steban. Yine de çok yaklaştık. Şu ana kadarki en iyi denemelerimizden biri."

Teğmen hiçbir şey söylemiyor olsa da yüzünden söylemek istedikleri olduğunu anlıyorsun.

"Önemli değil, Uli. Bu akşamlık bu kadar oyun yeter. Etrafı toparlayalım."

"Dikkat et..."

"Hay sıçayım!"

Teğmen hiçbir şey söylemese de yüzünde alaycı bir sırıtış var.

"Benim suçum, Steban. Ellerim titriyordu... Heyecanıma yenik düştüm."

"Az önce o kibrit kutularıyla ne yapıyordunuz?"

Genç adam yerdeki kutulardan oluşan küçük yığına bakarak somurtuyor.

"Hiç, toplantı başlayana kadar vakit geçiriyorduk."

Kutuları, sadece 'vakit geçirmeye' çalışan birilerine göre fazla dikkatle izliyorlar.

Ellerinden gelen en dengesiz yapıyı oluşturmaya çalışıyorlarmış gibi...

Sonuçları öngörülebilir.

"Bu gecelik yeter. Soracak başka sorum olursa sizi burada bulabilir miyim?" (Bitir.)

"Tabii, neredeyse her gece buradayız." Omuzlarını silkiyor. "Belki yine karşılaşırız."

"İyi uykular, jandarm."

"Ben kaçtım." (Bitir.)

"Bir dakika, lütfen bekle."

"Yapmayı düşündüğümüz birkaç değişiklik hakkında senin de fikrini almak istiyoruz."

"Ne gibi değişiklikler?"

"Çok büyük değişiklikler değil. Belki katılım sürecimizi biraz esnetebiliriz diye konuşuyorduk..."