Konuşma · KOMÜNİST ÖĞRENCİ STEBAN

"Tamam, peki şu Nilsen kim?"

"Nilsen. Ignus Nilsen."

"Gerçekten anlıyorum."

"Tabii ki anlıyorsun. Çok basit konular bunlar!"

"Ne kadar da cahil." (Başını iki yana salla.)

"Biz de büyük hayal kırıklığına uğradık. Maurice yakın bir arkadaşımızdı."

"Zuzanna, son zamanlarda komünist olmayan birileriyle takıldığını söyledi."

Bahsedip durdukları bu ötemateryalist konusu da ne? Daha önce buna benzeyen hiçbir şey duymadın.

Anlıyormuş gibi yap.

"Bana ötemateryalist kuramın turplar hakkında ne dediğini hatırlatabilir misin?"

"Basitçe, yeterince devrimsel koşullar altında mahsullerin devrimsel olmayan mahsullere kıyasla arttığını söylüyor. Maurice bunu reddetme cüretini gösterdi."

"Tamam da, onlara ne oldu?"

"Entelektüel yıpranma sanırım durumu açıklamanın en iyi yolu. Felix derslerinin yanında bir de okumaya yetişemeyeceğini söyledi. Zuzanna Mazovist kuram dışında başka bir şeyler okumak istediğini söyledi. Roman gibi şeyler, inanılır gibi değil..."

Okuma grubunda roman okumayı istemek de ne arsızlıkmış!

"Arada bir güzel bir roman okumayı severim."

"Ah, tabii. Ama eğer roman okumak istiyorsan bir kitap kulübüne katılabilirsin."

"Yeni üye almayı denedik ama ne yazık ki şu anki entelektüel iklim ötemateryalist düşünceye oldukça düşmanca yaklaşıyor. Bugünlerde eğer sol kanattaysan egemen ekoller Gottwald'lılar ve Ekonomoronlardır."

"Maurice'i ve turpları unutma."

İçini çekiyor. "Doğru, bir de bu 'turp' fiyaskosu var."

Bu turp mevzusu nedir bilmem ama çok açık olan bir şey var, o da bu genç öğrencilerin komünizm bilgisinin senden çok daha derin olduğu...

Eğer onları senin de onlardan olduğuna ikna edebilirsen belki birkaç şey öğrenebilirsin.

"Belki de henüz doğru grubu bulamadın?"

"Roman demek, inanılmaz." (Başını iki yana salla.)

"Baksana. Jandarm bile anlıyor."

"Sanki, yani bence, bir grup olmanız için daha fazla kişi gerekmiyor mu?"

"İki yeterli. Aynı benimle ve Kim gibi." (Kim'e dön.)

Teğmen, alçak bir sesle "Kim ve ben..." diyor. Not defterine bir şeyler çiziktirdikten sonra başka bir şey söylemiyor.

"Kibrit kutuları... Nilsen'ın günlüklerindeki kuleyi yapmaya çalışıyordunuz."

"Demek gerçekten de sonuna kadar okudun." Şaşkın bir şekilde sırıtıyor. "Evet, Uli ve ben ikimizin plazmasının birkaç kibrit kutusunu ayakta tutmaya yetip yetmeyeceğini deniyorduk..."

Bu fikri yüksek sesle söylemek kulağa ne kadar aptalca geldiğini anlamasına sebep oluyor.

"Yalnızca küçük gayriresmî bir deneydi. Ciddiye almaya gerek yok."

Sessiz kal.

"Evet. Yalnızca bir ötemateryalist oyunu. Unutalım gitsin."

Havanın elektriği değişti. Anın geçmesine izin veriyorsun.

"Hep birlikte tekrar denemeliyiz."

Genç adam bir anlığına sana, sonra arkadaşına bakıyor.

"Ne zararı olabilir ki? Tamam, hadi tekrar deneyelim..."

"Ben katılmayayım. Şüpheci materyalizmimin deneyinizi engellemesini istemem..."

Kısa bir süre içerisinde kibrit kutularından oluşan yığının üzerinde küçük bir kule yükseliyor...

Her kutuyu azami özen ve dikkatle yerleştiriyorsun.

"Dikkatli ol, Uli..."

"Duruyor, ayakta duruyor..."

Şimdilik.

Kule yükseldikçe oda sessizleşiyor. Arada bir yapılan bir yorum haricinde üçünüz de tamamıyla yaptığınız işe gömülmüş durumdasınız.

"Tamamdır. Sıra sende, Steban."

Genç adam gömleğinin kollarını çekince soluk teni ortaya çıkıyor.

Sessiz kal.

"Sanki... duruyor gibi... Duruyor!"

"Evet. Daha önce hiç bu kadar yaklaşmamıştık."

Nilsen'ın çiziminin neredeyse aynısı, tarihin diyalektik sarmalının fiziksel bir tezahürü.

"Tamamdır, jandarm, sıra sende."

Başarabilirsin. Kuram bir tarafa, önündekiler kibrit kutularından ibaret.

Şimdi teğmen bile dikkatle seyrediyor.

"Yeterince uzun, daha fazla risk almaya gerek yok."

"Nasıl yani, dedektif? Şimdi pes edemezsiniz."

"Hadi, jandarm. Gerçek ilerleme büyük risk gerektirir."

Derin bir nefes al. (Devam et.)

"Duruyor... duruyor..."

"İnanmıyorum, gerçekten ayakta duruyor mu?"

"Evet, duruyor..."